Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 562/08 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin teoretyczny, praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. B postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 562/08 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania w związku z przekroczeniem 24 pkt. za naruszenie przepisów ruchu drogowego na egzamin teoretyczny, praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. B.

W uzasadnieniu postanowienia podał, iż pismem z dnia 12 września 2008 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przedmiotową decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] września 2008 r.. Nadto w niniejszej skardze skarżący zawarł "wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji", aczkolwiek wniosku tego nie uzasadnił ani nie wskazał, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przywołał żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania wobec niego trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wobec braku w rozpoznawanym wniosku uzasadnienia w tym zakresie, badaniu podlegały akta sprawy, w których nie sposób jednak dopatrzeć się uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek zastosowania reżimu suspensywności wobec zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Powyższe braki uniemożliwiły Sądowi pierwszej instancji dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec czego nie można było stwierdzić wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył T. K. Wniósł o zobowiązanie organu I instancji do wydania prawa jazdy zatrzymanego na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. i przekazania go wraz z innymi aktami do organu II instancji oraz o wydanie mu z akt sprawy oryginału decyzji w postaci skierowania na egzamin teoretyczny, praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. B w związku z przekroczeniem 24 pkt. za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ponadto skarżący wniósł o merytoryczne rozpoznanie istoty skargi poprzez orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji organów I i II instancji i nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności w tym także zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego.

W przypadku nie ustosunkowania się do powyższego, Skarżący wniósł o przesłanie do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnych akt sprawy oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji, a także sporządzenie kserokopii akt sprawy i przesłanie ich na jego adres.

W uzasadnieniu zażalenia Skarżący w sposób szczegółowy przedstawił swoją sytuację materialną, zdrowotną oraz okoliczności jego sprawy toczącej się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Wałbrzychu, które utrzymało w mocy decyzję Starosty Wałbrzyskiego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] dotyczącą skierowania Skarżącego na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu, w związku z przekroczeniem 24 pkt. za naruszenie przepisów ruchu drogowego na egzamin teoretyczny, praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. B. Jednocześnie Skarżący potwierdził, iż złożony przez niego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, zawarty w skardze do Sądu pierwszej instancji nie został uzasadniony, na skutek "kradzieży dokumentów przez funkcjonariuszy KPP Policji z B. w dniu [...] sierpnia 2008 r. i zwrotu w dniu [...] grudnia 2008 r. jedynie 4 segregatorów stwierdzonych komisyjnie protokołem odbioru (...)".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana (vide postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OZ 99/09, z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09, z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II GZ 327/08, z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 355/08, z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt II OZ 1266/08, z dnia 24 października 2008 r., sygn. akt I OZ 810/08).

Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (vide postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 ).

Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2008 r. sygn. akt I FZ 393/08 oraz postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.).

Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje zatem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy mieć ponadto na uwadze, że postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wpadkowy. Sąd na tym etapie ocenia spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek, udzielenia tymczasowej ochrony prawnej, wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi (vide postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II OZ 1315/08).

Jednocześnie należy podnieść, iż wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania Sądu. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Wobec tego nawet wówczas gdy strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej, Sąd nie ma obowiązku wydania żądanego orzeczenia.

Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Trafnie bowiem zauważył Sąd I instancji, że wobec braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawartego w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2008 r. (k. 2), niemożliwym było dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący ponadto nie wykazał, że jeśli decyzja zostanie wykonana przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądowego, wówczas może nastąpić konkretne wydarzenie, które będzie miało charakter nieodwracalny.

Przystępując do rozpoznania pozostałych kwestii podniesionych w zażaleniu należy zauważyć, iż dotyczą one odrębnych spraw, będących przedmiotem rozpoznania przez inne sądy i nie mają związku ze sprawą zainicjowaną zażaleniem Skarżącego na przedmiotowe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny we Wrocławiu z dnia 6 marca 2009 r., odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na marginesie podnieść należy, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Zażalenie jest bowiem jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 P.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnych postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania, z reguły o charakterze wpadkowym (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). W konsekwencji rola Sądu w przedmiotowej sprawie ogranicza się jedynie do kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z 197 §2 zażalenie oddalił.