Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 września 2023 r. nr 2201-IEW.4121.7.2023/UP w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki oddala skargę

T. Sp. z o.o. nie uiściła ciążących na niej zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za miesiące od lutego do grudnia 2019 r.i od stycznia do kwietnia 2020 r. (wynikających z decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 16 stycznia 2023 r. nr 2205-SPN/-2.4111.29.2022 oraz 2205-SPV-2.4111.30.2022), w konsekwencji czego powstały zaległości podatkowe oraz odsetki za zwłokę. W związku z przymusowym dochodzeniem tych należności powstały również koszty egzekucyjne.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku postanowieniem z 20 kwietnia 2023 r. nr 2205-SEW-2.4121.5.2023 wszczął wobec A.Z. postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności jako byłego członka zarządu T. Sp. z o.o. solidarnie ze Spółką za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za miesiące od lutego do grudnia 2019 r. i od stycznia do kwietnia 2020 r., wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości i kosztami postępowania egzekucyjnego. Postanowienie zostało doręczone 24 kwietnia 2023 r..

Decyzją z 7 czerwca 2023 r. nr 2205-SEW-2.4121.5.2023 Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącego byłego członka zarządu T. Sp. z o.o. solidarnie ze Spółką za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za miesiące od lutego do grudnia 2019 r., od stycznia do kwietnia 2020 r., wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości i kosztami postępowania egzekucyjnego, w kwotach wskazanych w sentencji decyzji. Decyzja została doręczona 14 czerwca 2023 r..

Od ww. decyzji A.Z. złożył w ustawowo przewidzianym terminie odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, w którym zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

• art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że zaistniały przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności jako byłego prezesa zarządu T. Sp. z o.o. za zobowiązania Spółki, podczas gdy w okresie pełnienia funkcji tj. do 9.06.2020 r. Spółka nie miała trudności w regulowaniu zobowiązań, a faktyczne przesłanki do złożenia wniosku o upadłość zaistniały, gdy skarżący nie miał już wpływu na podjęcie kroków zmierzających do ogłoszenia jej upadłości,

• art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, w tym brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia daty niewypłacalności Spółki,

• art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe poprzez przyjęcie, iż dłużnik stał się niewypłacalny jedynie na podstawie braku regulowania zobowiązań podczas gdy stan niewypłacalności powstaje gdy dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań, bądź gdy jego zobowiązania przekraczają wartość majątku, co w niniejszej sprawie w czasie sprawowania przez stronę funkcji prezesa zarządu nie miało miejsca,

• art. 116b § 1 w zw. z art. 116 oraz 116a Ordynacji podatkowej poprzez ich zastosowanie pomimo braku przesłanek.

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z 7 września 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej zostało wszczęte 24 kwietnia 2023 r., natomiast decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 16 stycznia 2023 r. nr:

- 2205-SPV-2.4111.29.2022 orzekająca o odpowiedzialności płatnika T. Sp. z o.o. za zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2019 r. oraz określająca wysokość pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za ww. miesiące - została doręczona z dniem 6 lutego 2023 r.,

- 2205-SPV-2.4111.30.2022 orzekająca o odpowiedzialności płatnika T. Sp. z o.o. za zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2020 r. oraz określająca wysokość pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za ww. miesiące - została doręczona z dniem 6 lutego 2023 r..

Wskazano, że odpowiedzialność członków zarządu, a także byłych członków zarządu, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 i § 4 O.p.).

Z akt sprawy wynika, że 26 czerwca 2018 r.skarżący został powołany w skład pierwszego zarządu T. Sp. z o.o. (zarząd jednoosobowy). W dniu 9 czerwca 2020 r. uchwałą nr 6A Zgromadzenie Wspólników odwołało skarżącego z funkcji prezesa zarządu.

Zatem w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za miesiące od lutego do grudnia 2019 r., od stycznia do kwietnia 2020 r. skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki.

Stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie w toku podejmowanych działań w postępowaniu egzekucyjnym do majątku T. Sp. z o.o. nie doszło do wyegzekwowania w całości lub w znacznej części zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za miesiące od lutego do grudnia 2019 r., od stycznia do kwietnia 2020 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Z załączonych do akt informacji:

• P. S.A., S. S.A., M. S.A.,

• Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych,

• zajęć wierzytelności w I. Sp. z o.o., D. s.c, S.1 Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., R.W., B. Sp. z o.o.,

• Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPiK,

• raportu O., W.

wynika, że Spółka nie posiada majątku ruchomego, nieruchomego i innych praw majątkowych, z których można byłoby skutecznie zaspokoić zaległości będące przedmiotem niniejszego postępowania. Biorąc zatem pod uwagę powyższe, jak również okoliczność, iż w toku podejmowanych działań przez organ egzekucyjny do majątku Spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela w całości lub w znacznej części zasadne jest stwierdzenie bezskuteczności egzekucji. Jednocześnie zauważono, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku postanowieniem z 13 stycznia 2021 r. nr 2205-SEE-2.711.3.9.2020.1 umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec T. Sp. z o.o..

Organ przypomniał, że członek zarządu spółki z o.o. może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki, jeżeli wykaże, iż we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r.. Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (art. 116 § 1 pkt 1 lit a O.p.).

Jak wynika z akt sprawy T. Sp. z o.o. na dzień wydania zaskarżonej decyzji posiadała zaległości z tytułu:

• odsetek stałych od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące od stycznia do grudnia 2019 r. oraz grudzień 2020 r.,

• podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. i 2020 r.,

• podatku od towarów i usług za październik 2019 r., od stycznia do maja 2020 r.,

• podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za miesiące od lutego do grudnia 2019 r., od stycznia do grudnia 2020 r.,

• składek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okresy od marca 2019 r. do stycznia 2021 r..

Ze złożonego sprawozdania finansowego Spółki za 2018 r. wynika, że nie wystąpiła nadwyżka zobowiązań Spółki nad wartością jej majątku.

Z powyższego wynika, że stan niewypłacalności Spółki został ujawniony w 2019 r. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli:

• utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące, lub

• zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące (art. 11 ww. ustawy).

Zatem "właściwym czasem" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości będzie zaistnienie jednej z ww. przesłanek, przy czym istotnym jest, która z tych okoliczności zaistnieje pierwsza. Ponadto dłużnik jest obowiązany nie później, niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 21 ust. 1 ustawy ww. ustawy).

W niniejszej sprawie nie można zbadać czy zaistniała przesłanka dotycząca przekroczenia wartości majątku Spółki przez jej zobowiązania, ponieważ Spółka złożyła sprawozdanie finansowe tylko za 2018 r. W tej sytuacji przesłanka niewypłacalności Spółki została określona na podstawie okoliczności nieregulowania wymagalnych zobowiązań. Termin płatności dwóch pierwszych zaległości Spółki dotyczył niezapłaconej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2019 r. oraz luty 2019 r. (również zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za luty 2019 r.) i przypadał odpowiednio 20 lutego 2019 r. i 20 marca 2019 r.. Zatem Spółka zaprzestała regulowania swoich publicznoprawnych zobowiązań począwszy od 21 marca 2019 r.. W tej sytuacji należy uznać, że Spółka stała się niewypłacalna z dniem 22 czerwca 2019 r., ponieważ był to pierwszy dzień po upływie trzech miesięcy od opóźnienia w zapłacie jej drugiego (i trzeciego) z kolei zobowiązania. Zatem zarząd T. Sp. z o.o. winien w 30-dniowym terminie wskazanym ustawą Prawo upadłościowe tj. licząc od 22 czerwca 2019 r. podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości Spółki. Wniosek w powyższym zakresie nie został jednak zgłoszony przez Spółkę.

Organ uznał też, że skarżący w niniejszym postępowaniu nie uprawdopodobnił, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości T. Sp. z o.o. nastąpiło bez jego winy. Zauważono, że członek/były członek zarządu powinien samodzielnie podjąć działania zmierzające do wykazania przesłanki wyłączającej jego odpowiedzialność z art. 116 § 1 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji podatkowej. Okoliczność, iż na gruncie ww. przepisu ciężar wykazania istnienia przesłanek negatywnych odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od odpowiedzialności, jest już ugruntowany w orzecznictwie sądowo-administracyjnym.

Wskazano także, że skarżący w trakcie toczącego się postępowania nie wskazał mienia należącego do T. Sp. z o.o., z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Tym samym uznano, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wyłączających odpowiedzialność byłego członka zarządu, o których mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.

Organ nie zgodził się z twierdzeniem, jakoby w czasie sprawowania przez stronę funkcji prezesa zarządu nie wystąpiła okoliczność niewypłacalności Spółki. Jak wskazano powyżej w niniejszej sprawie Spółka stała się niewypłacalna z dniem 22 czerwca 2019 r., ponieważ był to pierwszy dzień po upływie trzech miesięcy od opóźnienia w zapłacie jej drugiego (i trzeciego) z kolei zobowiązania. Zarząd T. Sp. z o.o. zobowiązany był zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki w terminie 30 dni licząc od 22 czerwca 2019 r., a zatem w czasie, kiedy skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu tej Spółki. Ponadto w kontekście zarzutów odwołania zauważono w kwestii niewypłacalności nie jest istotne czy dłużnik nie wykonuje wszystkich zobowiązań, czy tylko niektórych z nich, jak również nieistotny jest rozmiar niewykonywanych zobowiązań, bowiem nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza niewypłacalność.

Odnosząc się do zarzutu braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia daty niewypłacalności Spółki stwierdzono, że jest on niezasadny.

Analizując przebieg postępowania dowodowego organ nie dopatrzył się zarzucanego w odwołaniu naruszenia przepisów. W niniejszej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące odpowiedzialność strony jako byłego członka zarządu T. Sp. z o.o. solidarnie ze Spółką za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za miesiące od lutego do grudnia 2019 r. i od stycznia do kwietnia 2020 r., wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości i kosztami postępowania egzekucyjnego. W obecnym stanie prawnym, jeśli zachodzą określone ustawą Ordynacja podatkowa pozytywne przesłanki orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z o.o. oraz nie występują przesłanki uwalniające od odpowiedzialności - organ podatkowy zobowiązany jest do orzeczenia tej odpowiedzialności. Nie istnieje zatem prawna możliwość odstąpienia od wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności członka zarządu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wydanej decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 116 § 1 o.p. poprzez przyjęcie, że zaistniały przesłanki uzasadniające przeniesienie na A.Z. jako byłego Prezesa Zarządu T. Sp. z o.o. odpowiedzialności za zobowiązania spółki, podczas gdy w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji tj. do 9 czerwca 2020 roku, spółka T. Sp. z o.o. nie miała trudności w regulowaniu zobowiązań, a faktyczne przesłanki do złożenia wniosku o upadłość zaistniały, gdy nie miał on już wpływu na podjęcie kroków zmierzających do ogłoszenia upadłości spółki,

2. naruszenie art. 122 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p., art. 197 § 1 O.p. poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, w tym brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia daty niewypłacalności T. Sp. z o.o.,

3. naruszenie prawa materialnego art. 11 ust. 1 p.u. poprzez przyjęcie, iż dłużnik stał się niewypłacalny jedynie na podstawie braku regulowania zobowiązań, podczas gdy stan niewypłacalności powstaje gdy dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań, bądź gdy jego zobowiązania przekraczają wartość majątku, co w niniejszej sprawie w czasie sprawowania przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu nie miało miejsca.

Zważywszy na powyższe wniesiono o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji,

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej zwana: "p.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, orzekającą o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe spółki.

Granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki kapitałowej określają przepisy rozdziału 15 działu III Ordynacji podatkowej.

Z treści tych przepisów wynika, że przesłanki związane z odpowiedzialnością osób trzecich można podzielić na dwie grupy:

a) przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe oraz

b) przesłanki negatywne (egzoneracyjne), które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności.

Do pozytywnych przesłanek zalicza się bezskuteczność egzekucji zaległości podatkowej oraz powstanie zobowiązania podatkowego w okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu, o którego odpowiedzialności się orzeka. Natomiast wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też, że wskazał on mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa, traktuje się jako przesłanki negatywne. Zaistnienie którejkolwiek z przesłanek negatywnych wyłącza odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.

W toku postępowania w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności stwierdzić istnienie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, a dopiero w przypadku ich stwierdzenia rozważyć, czy strona postępowania przedstawiła okoliczności uwalniające od odpowiedzialności.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi, przebieg postępowania dowodowego potwierdza, iż w sprawie niniejszej organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawidłowo przypisały skarżącemu odpowiedzialność na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie zaznaczyć należy, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (p. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy. Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy wynika, że organy uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p.. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany powyżej dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Odnosząc się do sprawy, Sąd nie zgadza się z zarzutem skargi, iż faktyczne przesłanki do zgłoszenia wniosku o upadłość spółki zaistniały, gdy skarżący nie miał już wpływu na podjęcie kroków zmierzających do ogłoszenia jej upadłości. Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji Spółka posiadała zaległości z tytułu:

• odsetek stałych od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące od stycznia do grudnia 2019 r. oraz grudzień 2020 r.,

• podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. i 2020 r.,

• podatku od towarów i usług za październik 2019 r., od stycznia do maja 2020 r.,

• podatku dochodowego od osób fizycznych (płatnik) za miesiące od lutego do grudnia 2019 r., od stycznia do grudnia 2020 r.,

• składek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za okresy od marca 2019 r. do stycznia 2021 r.

Ze złożonego sprawozdania finansowego spółki za 2018 r. wynika, że nie wystąpiła nadwyżka zobowiązań spółki nad wartością jej majątku. Zatem stan niewypłacalności spółki został ujawniony w 2019 r. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli:

- utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące, lub

- zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące (art. 11 ww. ustawy).

Jak zwrócono uwagę, w zaskarżonej decyzji w sprawie nie można zbadać czy zaistniała przesłanka dotycząca przekroczenia wartości majątku spółki przez jej zobowiązania, ponieważ spółka złożyła sprawozdanie finansowe tylko za 2018 r.. W tej sytuacji przesłanka niewypłacalności Spółki została określona na podstawie okoliczności utraty zdolności do regulowania wymagalnych zobowiązań. Termin płatności dwóch pierwszych zaległości Spółki dotyczył niezapłaconej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń 2019 r. oraz luty 2019 r. (również zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za luty 2019 r.) i przypadał odpowiednio 20 lutego 2019 r. i 20 marca 2019 r.. Zatem trafnie, w ocenie Sądu ustalono, że spółka zaprzestała regulowania swoich publiczno-prawnych zobowiązań począwszy od 21 marca 2019 r..

W związku z tym prawidłowo uznano, że spółka stała się niewypłacalna z dniem 22 czerwca 2019 r., ponieważ był to pierwszy dzień po upływie trzech miesięcy od opóźnienia w zapłacie jej drugiego (i trzeciego) z kolei zobowiązania. Zarząd T. Sp. z o.o. zobowiązany był zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki w terminie 30 dni licząc od 22 czerwca 2019 r., a zatem w czasie, kiedy skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu tej Spółki.

W ocenie Sądu, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że nie było konieczne powołanie w sprawie biegłego z zakresu rachunkowości i finansów w celu ustalenia, czy w czasie odwołania skarżącego z funkcji zachodziły przesłanki do złożenia wspomnianego wniosku. Zasadnie wyjaśniono w zaskarżonym orzeczeniu, że organy podatkowe nie mają obowiązku przy dokonywaniu ustaleń dotyczących przesłanek ogłoszenia upadłości powoływać biegłych z zakresu rachunkowości na okoliczność ustalenia faktu oraz daty powstania niewypłacalności, jeśli materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia danego stanu faktycznego. Ustaleń tych samodzielnie powinny dokonać organy podatkowe i z reguły nie wymaga to wiadomości specjalnych. Również badanie sprawozdań finansowych nie zawsze wymaga posiadania wiadomości specjalnych, zwłaszcza w zakresie analizy bilansu oraz rachunku zysków i strat za poszczególne okresy sprawozdawcze. Organy podatkowe mogą samodzielnie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocenić, który moment był właściwy dla zgłoszenia przez członka zarządu wniosku o upadłość lub wszczęcia postępowania układowego spółki.

Sąd także nie dopatrzył się uchybienia zasadom prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 O.p.), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, a organy podatkowe wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Natomiast okoliczność, że skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 O.p.). Skarżący ma prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych oraz ich wykładni. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela zatem stanowiska skarżącego, że organy nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W świetle powyższych uwag uznać należy, że organy prawidłowo i zgodnie z normami z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zaś dokonana przez organy ocena dowodów nie nosi cech dowolności.

W procesie gromadzenia dowodów organ podatkowych jest zobowiązany do ich zbierania jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ podatkowy nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Reasumując, podniesione przez skarżącego w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, sprowadzające się do uznania, że organy podatkowe nie przeprowadziły wystarczającego postępowania dowodowego celem zbadania okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność jako członka zarządu spółki za zaległości podatkowe, nie mogą zostać uznane za zasadne. Organy podatkowe w prowadzonym postępowaniu dokonały wnikliwej analizy i kompleksowej oceny akt sprawy i nie pominęły żadnego dowodu mogącego mieć wpływ na wydane przez nie rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu, wskazane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej są zatem nieuzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne opierające się na przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. W niniejszej sprawie w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za jej zaległości podatkowe zarówno ustalono wystąpienie pozytywnych przesłanek odpowiedzialności, tj. bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku Spółki oraz okoliczności, że termin płatności zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją upływał w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu ww. Spółki, jak również zbadano, iż w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W tej sytuacji Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej (art. 151 p.p.s.a.).