II SA/Kr 1376/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-29	
Data wpływu	2025-10-28	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Magda Froncisz /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź
Paweł Darmoń /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budżetowe prawo	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 1994 nr 89 poz 414; art 4 , art 54  ust 1  pkt 9 , art 28  ust 1 , art 32  ust 4 pkt 1 , pkt 2  , art 35 ust 1 , ust 3 , ust 4 , ust 5; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art 153;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 sierpnia 2025 r. znak: WI-I.7840.5.29.2025.EG w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14 sierpnia 2025 r. nr WI-I.7840.5.29.2025.EG, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) i art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), Wojewoda Małopolski uchylił decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 stycznia 2022 r. nr 79/6740.1/2022 znak: AU-01-5.6740.1.1225.2021.JGA w części dotyczącej zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i w tej części orzekł o zatwierdzeniu (uzupełnionego i skorygowanego) projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia 17 stycznia 2022 r. nr 79/6740.1/2022 Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowalny i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestorów K. N. i W. N. dla zamierzenia budowlanego: Budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z wewnętrznymi instalacjami w budynku: wody, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, gazu i energii elektrycznej, oraz budowa wewnętrznych instalacji na działce: kanalizacji sanitarnej do pierwszej studzienki za budynkiem, gazu, linii zasilającej, energii elektrycznej, oraz utwardzenia dojść i dojazdów do budynku na części działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

Od tej decyzji odwołanie wniósł P. W. (zwany dalej także skarżącym) zarzucając naruszenie:

1) art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak zweryfikowania, czy projektowany budynek jednorodzinny znajduje się w przewidzianej przez przepisy minimalnej odległości od działki nr [...] oraz działki [...] i w konsekwencji pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zasady dobrego sąsiedztwa, nie uwzględniając występujących w obszarze odziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. immisji projektowanego budynku na komfort życia mieszkańców nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżącego, a także potencjalnego wpływu projektowanego budynku na możliwość przyszłej zabudowy na nieruchomości skarżącego jako nieruchomości sąsiedniej.

2) art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez brak zweryfikowania, czy projekt budowlany spełnia wymagania przewidziane w decyzji z dnia 28 października 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie pkt II.1.b załącznika do tej decyzji (w brzmieniu ustalonym decyzją SKO.ZP/415/881/2016 z dnia 24 maja 2017 r.) w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie od 14% do 16%.

3) art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez wydanie pozwolenia na budowę bez weryfikacji czy przedłożona przez inwestorów dokumentacja projektowa jest zgodna z przepisami prawa budowlanego - w szczególności § 12, § 13, § 18, § 19, § 23 oraz 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie wszechstronnego i rzetelnego zgromadzenia oraz przeanalizowania materiału dowodowego, w tym dokumentów projektowych - dokumenty te, w szczególności opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu został opracowany w sposób nieczytelny i budzący wątpliwości - zawiera liczne poprawki i skreślenia, nadto wiele wyliczeń odnoszących się do kluczowych kwestii, takich jak wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego, czy też odległość projektowanego budynku od działek sąsiednich; nadto powyższe zarzuty odnoszą się również do opisu technicznego do projektu architektoniczno-budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przy czym wskazany dokument posiada ręczne skreślenia w stopkach stron, gdzie wskazano, iż dokument ten był przygotowany dla zupełnie innej inwestycji (Projekt architektoniczno-budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego i szamba na dz. nr [...] w B. nadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób fragmentaryczny, co utrudnia weryfikację poprawności wydanej decyzji.

5) art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i § 1a Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uniemożliwienie skarżącemu jako stronie postępowania zapoznania się z całością materiału dowodowego zgromadzone w sprawie, co utrudniło weryfikację poprawności wydanej w sprawie decyzji administracyjnej, ograniczając możliwość weryfikacji tylko w zakresie udostępnionym przez organ l instancji na wniosek skarżącego dokumentów w postaci elektronicznej.

Decyzją z dnia 26 stycznia 2023 r. nr WI-I.7840.5.16.2022.EG Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 stycznia 2022 r. nr 79/6740.1.2022. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na terenie wnioskowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 października 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 maja 2017 r., która uchyliła częściowo i orzekła w części obejmującej część załącznika nr 1: 1.pkt II.1b, 2.pkt II.2a tiret drugie i w pozostałym zakresie utrzymała ww. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa w mocy. l tak: - w pkt II.1.b i w tym zakresie orzekła cyt.: "Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki terenu, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej: Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, czyli części działki nr [...] wyznacza się na poziomie od 14% do 16%. Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem ustala się w wysokości minimum 70%. Wskaźnik ten wyznaczono zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; w pkt ll.2.a tiret drugie "Pod względem ochrony zieleni", decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 grudnia 2020 r. o przeniesieniu decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 października 2016 r. na rzecz K. N. i W. N..

Organ stwierdził, że linia zabudowy, wg załącznika nr 2, jako nieprzekraczalna linia zabudowy (pkt II.1.a - zał. nr 1 wz) – w odległości 10 m od granicy z działką drogową ul. [...] (pkt II.1.a - zał. nr 1 wz) - projektowany budynek został usytuowany w odległości 18,32 m od granicy z działką drogową ul. [...]. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, czyli części działki nr [...] wyznaczony w decyzji wz się na poziomie od 14% do 16% - wynosi 15,78%. Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem ustala się w wysokości minimum 70% - wynosi 70,16%. Szerokość elewacji frontowej - za elewacją frontową uznaje się elewację od tej strony działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Dla projektowanego budynku wyznacza się szerokość elewacji frontowej od 6,8 m do 10,20 m - od strony ul. [...], której szerokość wynosi od 9,0 m do 10,0 m (pkt II.1.c - zał. nr 1 wz) - wynosi 8,69 m. Dla projektowanego budynku ustala się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w następujący sposób: od 3 m do 4 m do okapu i od 7 m do 8 m do kalenicy (pkt II.1.d - zał. nr 1 wz) - wynosi 7,90 m do kalenicy i 3,80 m do okapu. Układ połaci dachowych: dach dwuspadowy lub wielospadowy, symetryczny, kąt nachylenia od 30° do 45°, max wysokość projektowanych budynków nie może przekroczyć rzędnej 262 m n.p.m., kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki prostopadły (pkt II.1.e zał. nr 1 wz) - dach dwuspadowy o kącie nachylenia 34°, wysokość projektowanego budynku nie przekracza 262 m n.p.m. wynosi 261,5 m n.p.m. Rodzaj i kolor wykończenia elewacji: tynk w kolorze jasnym i stonowanym, dopuszcza się kolory bardziej intensywne, lecz zharmonizowane z otoczeniem oraz użycie materiałów naturalnych takich jak drewno, kamień (pkt II.1.f tiret 1 - zał. nr 1 wz) - tynk w kolorze jasnym (z elementami drewna dotyczy elewacji frontowej i ogrodowej). Zaprojektowano dwa miejsca postojowe o wymiarach 5 m x 2,5 m, w odległości 3,70 m od granicy działki nr [...] co jest zgodne z pkt II.4d - zał. nr 1 wz - dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych - 2 miejsca postojowe na dom) i z § 19 ust. 2 pkt 1a. Ww. analiza wykazała, że planowana inwestycja spełnia wymagania wz.

Organ II instancji stwierdził, że planowana inwestycja, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym dla planowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Organ odwoławczy wskazał, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany opatrzony został klauzulami potwierdzającymi, iż stanowią one załącznik do zaskarżonej decyzji. Projekt sporządzony został w formie papierowej i oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4. Projekt zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, w tym ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 października 2021 r. o zezwoleniu na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi publicznej o kategorii gminnej ul. [...] na działkę nr [...]. Zawartość projektu jest kompletna.

W ocenie organu II instancji, projekt opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Projekt zawiera również opinię geotechniczną - obiekt został zaliczony do l kategorii geotechnicznej przy prostych warunkach gruntowych (str. 6 proj. arch - bud.). Załączono informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 3-4 zał. do projektu). Projekt zagospodarowania terenu stanowiący część projektu, wykonano na kopii aktualnej mapy do celów projektowych zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Główny projektant potwierdził zgodność treści mapy z oryginałem. Mapa do celów projektowych została sporządzona przez uprawnionego geodetę i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego.

Organ II instancji zauważył, że teren inwestycji znajduje się poza obszarem wpisanym do rejestru zabytków, w strefie nadzoru archeologicznego - w rejonie stanowisk archeologicznych K.-S. 18. Organ dodał, że Prezydent Miasta Krakowa w decyzji o pozwoleniu na budowę zobowiązał inwestorów do zapewnienia nadzoru archeologa - wymagane jest wyprzedzająco, przed prowadzeniem prac ziemnych, uzyskanie pozwolenia w Urzędzie Ochrony Zabytków w Krakowie. Z kolei w projekcie zagospodarowania terenu jest zapis, że w trakcie budowy zapewniony zostanie nadzór archeologiczny. Działka nie znajduje się w terenach górniczych. Zlokalizowana jest poza obszarami Natura 2000, i tak najbliższy obszar Natura 2000 to: S. znajduje się ok 2,8 km na północ od terenu inwestycji; otulina [...] Parku Krajobrazowego ok. 0,28 km na zachód od terenu inwestycji; [...] Park Krajobrazowy ok. 0,99 km na zachód od terenu inwestycji; [...] Park Krajobrazowy ([...]), ok. 1.03 km na zachód od terenu inwestycji; [...] Obszar Łąkowy ([...]) ok. 2,19 km na północny-zachód od terenu inwestycji. W projekcie, zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (str. 7 pzt). Projektant obszarem oddziaływania obiektu objął następujące działki: omyłkowo [...] zamiast działki inwestycyjnej [...] oraz [...], [...] (działka skarżącego). Organ l instancji przyjął określony przez projektanta obszar oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób oddziaływania obiektu z tym, że zamiast działki nr [...], działkę inwestycyjną nr [...]. Budynek został usytuowany ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,50 m od granicy działki nr [...] i w odległości 1,78 m od granicy działki nr [...].

Wojewoda Małopolski stwierdził, że szerokość działki inwestorów jest zmienna i wynosi ok. 12 m. Organ II instancji powołał się na treść § 12 ust. 4 pkt 1 wt, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się: budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Przepis ten jest przepisem szczególnym, który ma użycie w ściśle określonych warunkach, tj. gdy działka budowlana znajduje się w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej oraz ma szerokość mniejszą lub równą 16 m i taki jest omawiany przypadek w niniejszej sprawie. Natomiast odległość okapu od strony działki nr [...] wynosi 1 m, a od strony działki nr [...] wynosi 1,14 m i jest zgodna z § 12 ust. 7 wt, zgodnie z którym w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 4, dopuszcza się zmniejszenie odległości okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej do 1 m. Ust. 4 dotyczy przedmiotowego budynku, który ze względu na szerokość działki mniejszą niż 16 m jest zlokalizowany w odległości 1,5 m od granicy działki nr [...] i 1,64 m od granicy działki nr [...]. Ściany zewnętrzne (z pustaków ceramicznych wykończonych tynkiem) zostały zaprojektowane o odporności ogniowej REI60. Ściany i dach projektowanego budynku (kryty blachą płaską) zaprojektowano z materiałów nierozprzestrzeniających ognia (NRO). Klasę odporności pożarowej budynku określono jako E. Klasa odporności ogniowej elementów budynku: główna konstrukcja nośna R30, strop REI30.

Tym samym projekt zagospodarowania terenu jest, w ocenie Wojewody Małopolskiego, zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, między innymi w zakresie: odległości od granic, naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach, tzw. przesłaniania (§ 13 wt) i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tzw. zacieniania (§ 60 wt) oraz zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej (§14 wt).

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że w kwestii immisji projektowanego budynku na komfort życia mieszkańców sąsiednich nieruchomości, to inwestycja nie należy do uciążliwych. Organ zaznaczył, że zarówno działki znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie, jak i działki położone dalej są już zabudowane budynkami mieszkalnymi. Planowana inwestycja ograniczy możliwość zabudowy sąsiadującej działki (m.in. z uwagi na konieczność dostosowania do przepisów przeciwpożarowych, oraz nasłonecznienia pokoi mieszkalnych i z tego właśnie powodu - tzn. z powodu potencjalnego ograniczenia zabudowy działki sąsiedniej - została ona objęta obszarem oddziaływania, a jej właściciele zostali uznani za stronę postępowania. Ponadto, inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa - po pierwsze działka sąsiednia jest już zabudowana, a po drugie odwołujący może zrealizować podobną inwestycję na swojej działce. Odnośnie art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego - uwzględnienia występujących w obszarze odziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, organ II instancji wyjaśnił, że ochrona ta nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. W ocenie organu, co do zasady każda inwestycja realizowana w relatywnie bliskim sąsiedztwie, powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiadów, jednakże w takim przypadku właścicielowi działki sąsiedniej służą pewne instrumenty prawne, mające na celu zniwelowanie lub zrekompensowanie tych ograniczeń.

Organ odwoławczy wskazał, że sposób zagospodarowania działki przez inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego bądź prawa miejscowego. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Takiej sprzeczności z prawem organ odwoławczy nie dopatrzył się. Organ II instancji stwierdził, że nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten nie może być samodzielną podstawą do negowania poprawności zamierzenia inwestycyjnego na działce sąsiedniej.

Organ odwoławczy potwierdził zastrzeżenia do dokumentów projektowych, a w szczególności, iż opis techniczny projektu zagospodarowania terenu został opracowany w sposób nieczytelny i budzący wątpliwości - zawiera liczne poprawki i skreślenia, oraz że opis techniczny projektu architektoniczno- budowlanego posiada ręczne skreślenia w stopkach stron, gdzie wskazano, iż dokument ten był przygotowany dla zupełnie innej inwestycji (Projekt architektoniczno-budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego i szamba na dz. nr [...] w B. ), jednak według organu nie jest to powód do odmowy pozwolenia na budowę. Organ II instancji wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany składają się z części opisowej i graficznej. Części te wzajemnie się uzupełniają. Skoro pewne elementy nie są jednoznaczne w opisie, to można je odczytać z rysunków i tak np. w opisie projektant podaje wysokość 7,90 m, a na rysunkach określa 7,70 m. Organ wskazał, że na rysunkach przyjęto punkt "0" na poziomie posadzki, a w opisie wskazano wysokość budynku liczoną od poziomu terenu, co jest zgodne z zasadami liczenia wysokości budynku w kontekście urbanistycznym. O prawidłowości zawartych w dokumentacji projektowej informacjach świadczy ponadto oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Ponadto stwierdzono, że ww. projekt budowlany jest kompletny, zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia (sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Po rozpoznaniu skargi P. W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 371/23 uchylił powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 26 stycznia 2023 r. W uzasadnieniu WSA w Krakowie stwierdził, że organ odwoławczy nie przeprowadził prawidłowej kontroli projektu budowlanego. Projekt budowlany zawiera liczne odręczne dopisane fragmenty, które w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego miejscami (fragmentami) są mało czytelne. Przede wszystkim jednak projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno-budowlany zawierają liczne skreślenia i naniesione odręcznie poprawki dotyczące, co ważne parametrów planowanej inwestycji. WSA w Krakowie przyznał rację skarżącemu, że przy tak dużej ilości odręcznych poprawek dotyczących newralgicznych dla projektu budowlanego kwestii takich jak wskaźnik powierzchni zabudowy, wskaźnik terenu biologicznie czynnego, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyk, wątpliwości należy poddać wyjaśnieniu dla jakiego zamierzenia budowlanego projekt ten sporządzono, a także kto te poprawki nanosił. Odręczne zmiany zawarte w projekcie budowlanym, w ocenie Sądu, są sprzeczne z regulacją prawną, a ponadto uniemożliwiają pełną kontrolę skarżonego projektu. Zdaniem Sądu, organ w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane winien wezwać inwestora do złożenia projektu budowlanego w prawidłowej formie graficznej, bez poprawek i odręcznych dopisków, czego jednak nie uczynił naruszając tym samym przepisy prawa materialnego w sposób mogący wpływać na rozstrzygnięcie.

W ocenie WSA w Krakowie, organ odwoławczy niedostatecznie także skontrolował projekt budowlany pod względem dopuszczalnego przesłaniania działek sąsiednich. Sam fakt, że zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w zakresie zbliżenia do działek sąsiednich, nie przesądza bowiem, że jego lokalizacja na działce inwestycyjnej nie narusza tych przepisów w kwestii przesłaniania zabudowy działek sąsiednich.

Odnośnie kwestii sprzeczności części graficznej projektu z jego częścią opisową, WSA w Krakowie nie zgodził się z koncepcją organu, że nieścisłości te (faktycznie nie dotyczą dużych wartości) należy traktować jako uzupełnienie. Zdaniem Sądu, sprzeczność części graficznej z częścią opisową projektu budowlanego, choćby nieznaczna, nigdy nie jest uzupełnieniem, ale właśnie sprzecznością. Organ nie wyjaśnił dlaczego uznał, że "na rysunkach przyjęto punkt "0" na poziomie posadzki, a w opisie wskazano wysokość budynku liczoną od poziomu terenu". W ocenie Sądu, kwestia ta nie została wyjaśniona.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. W., która wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 2047/23 została oddalona, gdyż nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. NSA nie uznał trafności argumentacji skarżącego eksponującego potencjalny wpływ projektowanego budynku na możliwość przyszłej zabudowy na jego nieruchomości, jako nieruchomości sąsiedniej. NSA zwrócił uwagę, że działka skarżącego jest już zabudowana budynkiem mieszkalnym. Ustalenia odnośnie kwestii przesłaniania będą więc wiążące dla ewentualnych i bliżej niesprecyzowanych zamierzeń skarżącego odnośnie przebudowy lub rozbudowy własnego budynku.

Decyzją z dnia 14 sierpnia 2025 r. nr WI-I.7840.5.29.2025.EG Wojewoda Małopolski orzekł jak na wstępie. Uzasadniając swoją decyzję organ II instancji stwierdził, że zgodnie z wytycznymi określonymi w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie wydał, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, postanowienie z dnia 15 kwietnia 2025 r. nakładające na inwestora obowiązek: 1) przedłożenia analizy przesłaniania i zacieniania w formie graficznej i opisowej, 2) usunięcia wskazanych w wyroku nieprawidłowości, we wszystkich egzemplarzach dokumentacji projektowej (tj. odpowiednio w projekcie zagospodarowania terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym i w zależności od potrzeb w załącznikach formalnych do projektu budowlanego).

Organ II instancji stwierdził, że mając na uwadze uwagi Sądu co do przyjętego poziomu "0" wyjaśnić należy, że w projektach ten poziom zazwyczaj jest określony dla poziomu posadzki na poziomie parteru. Natomiast nie jest to poziom, od którego wyznacza się wysokość budynku. W niniejszej sprawie poziom terenu przy wejściu do budynku jest o 20 cm niżej niż poziom posadzki, dlatego wysokość budynku wynosi 7,90 m, co jest zgodne z zasadami liczenia wysokości budynku w kontekście urbanistycznym. Zasadą jest, że to na rysunkach elewacji bądź przekrojach oznacza się rzędne terenu podane w wartościach bezwzględnych (w nawiązaniu właśnie do przyjętego poziomu "0") oraz w odniesieniu do poziomu terenu przed budynkiem wyznacza się jego wysokość. Na rysunkach załączonych do dokumentacji projektowej oznaczono w sposób czytelny wysokość projektowanego budynku (np. karta 12 projektu architektoniczno-budowlanego). Tak określona wysokość budynku nie wzbudziła wątpliwości organu odwoławczego.

Następnie organ II instancji wskazał, że w odpowiedzi na ww. postanowienie pełnomocnik inwestora przy piśmie z dnia 4 czerwca 2025 r. uzupełnił projekt zagospodarowania terenu o rozszerzoną analizę przesłaniania i zacieniania w formie graficznej i stwierdził, iż na podstawie przedłożonej analizy projektowany budynek nie ogranicza zabudowy na sąsiednich działkach, jak również doprowadził do zgodności oraz uzupełnił wskazane nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. Organ odwoławczy stwierdził, że przedłożona analiza przesłaniania wykazała, że normy o jakich mowa w § 13 rozporządzenia projekt zachowuje. W oparciu o wyjaśnienia projektanta oraz posiłkując się analizą graficzną i opisową zawartą w projekcie organ odwoławczy zauważył, że po pierwsze między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego (budynku nr [...] skarżącego na działce nr [...]), nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub innego budynku przesłaniającego (budynku projektowanego), po drugie odległość między ścianami budynku nr [...] i budynku projektowanego wynosi 5,50 m (od okapu 5 m), a wysokość przesłaniania wynosi 3,80 m czyli jest mniejsza niż 5 m. Odnośnie z kolei budynku nr [...] na działce nr [...] organ wskazał, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego (budynku nr [...]), również nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub innego budynku przesłaniającego (budynku projektowanego), po drugie odległość miedzy ścianami budynku nr [...] i budynku projektowanego wynosi 5,30 m (od okapu 4,80 m), a wysokość przesłaniania wynosi 3,20 m, czyli jest mniejsza niż 4,80 m.

Przechodząc z kolei do analizy nasłonecznienia organ II instancji stwierdził, że pokoje mieszkalne w budynku nr [...] (skarżącego) są zacieniane w godz. 700 - 800 (tylko 1h), a pokoje mieszkalne w budynku nr [...] są zacieniane 1300 - 1530. Tym samym czas nasłonecznienia wynosi co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w pokojach mieszkalnych w godzinach 700 - 1700.

Następnie Wojewoda Małopolski wskazał, że na terenie wnioskowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym inwestor uzyskał:

1) decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-2/6730.2/1892/2016 z dnia 28 października 2016 r., znak: AU-02-5.6730.2.1706.2015.AGR, o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa budynku mieszkalnego (z częścią usługową na parterze) z miejscami parkingowymi na części działki nr [...] obr[...] jedn. ewid. [...] oraz budowa zjazdu z ul. [...], tj. działki nr [...] obr. jw. w K..

2) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 maja 2017 r. nr SKO.ZP/415/881/2016, którą uchylono w częściowo i orzeczono w części obejmującej część załącznika nr 1: 1.pkt II. 1b., 2.pkt ll.2a tiret drugie i w pozostałym zakresie utrzymała ww. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa w mocy.

3) decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-2/6730.5/173/2020 z dnia 7 grudnia 2020 r., znak: AU-02-5.6730.5.169.2020.JRM o przeniesieniu decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-2/6730.2/1892/2016 z dnia 28 października 2016 r., znak: AU-02-5.6730.2.1706.2015.AGR, na rzecz K. N. i W. N..

Mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ odwoławczy w pierwszej kolejności zbadał zgodność inwestycji z ustaleniami decyzji wz (tj. zreformowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy). Organ II instancji wskazał, że:

1) linia zabudowy, wg załącznika nr 2, jako nieprzekraczalna linia zabudowy (pkt II 1.a - zał. nr 1 wz) - w odległości 10 m od granicy z działką drogową ul. [...] (pkt II.1.a - zał. nr 1 wz) - projektowany budynek został usytuowany w odległości 18,32 m od granicy z działką drogową ul. [...]. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, czyli części działki nr [...] wyznaczony w decyzji wz na poziomie od 14 % do 16 % - wynosi 15.78 %.

2) udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem ustala się w wysokości minimum 70 % - wynosi 70.16 %.

3) szerokość elewacji frontowej - za elewacją frontową uznaje się elewację od tej strony działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Dla projektowanego budynku wyznacza się szerokość elewacji frontowej od 6,8 m do 10,20 m - od strony ul. [...], której szerokość wynosi od 9,0 m do 10,0 m (pkt II.1.c - zał. nr 1 wz) - wynosi 8,69 m.

4) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Dla projektowanego budynku ustala się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w następujący sposób: od 3 m do 4 m do okapu i od 7 m do 8 m do kalenicy (pkt II.1.d - zał. nr 1 wz) - wynosi 7,90 m do kalenicy i 3,80 m do okapu.

5) geometrię dachu. Układ połaci dachowych: dach dwuspadowy lub wielospadowy, symetryczny, kąt nachylenia od 30° do 45°, max wysokość projektowanych budynków nie może przekroczyć rzędnej 262 m n.p.m., kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki prostopadły (pkt II.1.e - zał. nr 1 wz) - dach dwuspadowy o kącie nachylenia 34°, wysokość projektowanego budynku nie przekracza 262 m n.p.m. wynosi 261,5 m n.p.m.

6) rodzaj i kolor wykończenia elewacji: tynk w kolorze jasnym i stonowanym, dopuszcza się kolory bardziej intensywne, lecz zharmonizowane z otoczeniem oraz użycie materiałów naturalnych takich jak drewno, kamień (pkt II.1.f tiret 1 - zał. nr 1 wz) - tynk w kolorze jasnym (z elementami drewna dotyczy elewacji frontowej i ogrodowej).

7) zaprojektowano dwa miejsca postojowe o wymiarach 5 m x 2,5 m, w odległości 3,70 m od granicy działki nr [...] co jest zgodne z pkt II 4d - zał. nr 1 wz – dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych - 2 miejsca postojowe na dom) i z § 19 ust. 2 pkt 1 a.

W ocenie organu II instancji, ww. analiza wykazała, że planowana inwestycja spełnia wymagania wz.

W dalszej kolejności organ II instancji stwierdził, że planowana inwestycja, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym dla planowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Następnie Wojewoda Małopolski wskazał, że projekt sporządzony został w formie papierowej i oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4. Projekt zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, w tym ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 5 października 2021 r., znak: RU.463.487.2021 (1) o zezwoleniu na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi publicznej o kategorii gminnej ul. [...] na działkę nr [...]. Zawartość projektu jest kompletna. Projekt opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu posiadają ważne zaświadczenia wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego (Małopolską Okręgową Radę Izby Architektów, Małopolską Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa). Projektanci do opracowania załączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt zawiera opinię geotechniczną - obiekt został zaliczony do l kategorii geotechnicznej przy prostych warunkach gruntowych. Załączono informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt zagospodarowania terenu stanowiący część projektu, wykonano na kopii aktualnej mapy do celów projektowych zgodnie z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Główny projektant potwierdził zgodność treści mapy z oryginałem. Mapa do celów projektowych została sporządzona przez uprawnionego geodetę i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego pod nr [...]

Organ II instancji wskazał także, że teren inwestycji znajduje się poza obszarem wpisanym do rejestru zabytków, w strefie nadzoru archeologicznego -w rejonie stanowisk archeologicznych [...]. Ponadto Prezydent Miasta Krakowa w decyzji o pozwoleniu na budowę zobowiązał inwestorów do zapewnienia nadzoru archeologa - wymagane jest wyprzedzająco, przed prowadzeniem prac ziemnych, uzyskanie pozwolenia w Urzędzie Ochrony Zabytków w Krakowie - w projekcie zagospodarowania terenu jest zapis, że w trakcie budowy zapewniony zostanie nadzór archeologiczny. Działka nie znajduje się w terenach górniczych. Zlokalizowana jest poza obszarami Natura 2000, i tak najbliższy obszar Natura 2000 to: S. znajduje się ok. 2,8 km na północ od terenu inwestycji; otulina [...] Parku Krajobrazowego ok. 0,28 km na zachód od terenu inwestycji; [...] Park Krajobrazowy ok. 0,99 km na zachód od terenu inwestycji; [...] Park Krajobrazowy ([...]), ok. 1,03 km na zachód od terenu inwestycji; [...] Obszar Łąkowy ([...]) ok. 2,19 km na północny-zachód od terenu inwestycji. W projekcie, zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Projektant obszarem oddziaływania obiektu objął następujące działki: omyłkowo [...] zamiast działki inwestycyjnej [...] oraz [...], [...] (działka skarżącego). Organ l instancji przyjął określony przez projektanta obszar oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób oddziaływania obiektu z tym, że zamiast działki nr [...], działkę inwestycyjną nr [...]. Organ odwoławczy przychylił się do powyższych ustaleń. W dniu 31 sierpnia 2021 r. pełnomocnik inwestora między innymi przedłożył pismo wydziału Geodezji Urzędu Miasta K. z dnia 12 sierpnia 2021 r., znak: GD-06.6125.3.189.2021, część działki nr [...] (grunty orne RIVa) nie wymaga wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolnej oraz oświadczenie osoby posiadającej stosowne uprawnienia, nie będącej projektantem, "iż, nie ma ekonomicznych możliwości przyłączenia planowanej inwestycji do sieci ciepłowniczej".

Organ II instancji stwierdził, że masy ziemne zostaną rozplantowane na terenie działki, a ewentualny niewykorzystany urobek zostanie wywieziony. Wody opadowe z dachu projektowanego budynku i z nawierzchni utwardzonych na działce będą odprowadzane na teren biologicznie czynny. Istniejące ukształtowanie terenu i projektowane spadki pozwalają na odprowadzenie wód powierzchniowych na południową i zachodnią część działki, czyli teren zielony biologicznie czynny, który w południowo-wschodniej części działki stanowi znaczną część terenu inwestycji i pozwoli na rozprowadzenie wód opadowych bez ryzyka zalania terenów sąsiednich.

Wojewoda Małopolski wskazał także, że budynek został usytuowany ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,50 m od granicy działki nr [...] i w odległości 1,78 m od granicy działki nr [...] (działki skarżącego). Szerokość działki inwestorów jest zmienna i wynosi ok. 12 m. Organ powołał się przy tym na treść § 12 ust. 4 pkt 1 wt, który jest przepisem szczególnym i ma użycie w ściśle określonych warunkach, tj. gdy działka budowlana znajduje się w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej oraz ma szerokość mniejszą lub równą 16 m i taki jest omawiany przypadek w niniejszej sprawie. Natomiast odległość okapu od strony działki nr [...] wynosi 1 m, a od strony działki nr [...] wynosi 1,14 m i jest zgodna z § 12 ust. 7 wt, który brzmi: W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 4, dopuszcza się zmniejszenie odległości okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej do 1 m. Ust. 4 dotyczy przedmiotowego budynku, który ze względu na szerokość działki mniejszą niż 16 m jest zlokalizowany w odległości 1,5 m od granicy działki nr [...] i 1,64 m od granicy działki nr [...]. Ściany zewnętrzne (z pustaków ceramicznych wykończonych tynkiem) zostały zaprojektowane jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI60 (co jest wymagane przepisami z uwagi na odległości pomiędzy budynkami istniejącymi i projektowanym, która jest mniejsza niż 8 m). Ściany i dach projektowanego budynku (kryty blachą płaską) zaprojektowano z materiałów nierozprzestrzeniających ognia (NRO). Klasę odporności pożarowej budynku określono jako E. Klasa odporności ogniowej elementów budynku: główna konstrukcja nośna R30, strop REI30. Tym samym projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, między innymi w zakresie: odległości od granic, naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach, tzw. przesłaniania (§ 13 wt) i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tzw. zacieniania (§ 60 wt) oraz zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej (§14 wt).

Ustosunkowując się do zarzutów Wojewoda Małopolski stwierdził, że w kwestii immisji projektowanego budynku na komfort życia mieszkańców sąsiednich nieruchomości należy wskazać, że inwestycja nie należy do uciążliwych. Zarówno bowiem działki znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie, jak i działki położonej dalej są już zabudowane budynkami mieszkalnymi. Planowana inwestycja ograniczy możliwość zabudowy sąsiadującej działki (m.in. z uwagi na konieczność dostosowania do przepisów przeciwpożarowych oraz nasłonecznienia pokoi mieszkalnych i z tego właśnie powodu - tzn. z powodu potencjalnego ograniczenia zabudowy działki sąsiedniej - została ona objęta obszarem oddziaływania, a jej właściciele zostali uznani za stronę postępowania). Ponadto inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa - po pierwsze działka sąsiednia jest już zabudowana, a po drugie odwołujący może zrealizować podobną inwestycję na swojej działce.

Odnośnie art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego - uwzględnienia występujących w obszarze odziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, organ II instancji wskazał, że ochrona ta nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. W ocenie organu, co do zasady każda inwestycja realizowana w relatywnie bliskim sąsiedztwie, powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiadów, jednakże w takim przypadku właścicielowi działki sąsiedniej służą pewne instrumenty prawne, mające na celu zniwelowanie lub zrekompensowanie tych ograniczeń. Sposób zagospodarowania działki przez inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego bądź prawa miejscowego. W trakcie procesu budowlanego dochodzi bowiem do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Takiej sprzeczności z prawem organ odwoławczy nie dopatrzył się, gdyż nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten nie może być samodzielną podstawą do negowania poprawności zamierzenia inwestycyjnego na działce sąsiedniej. Wojewoda Małopolski stwierdził, że nie znalazł przepisu, który zostałby naruszony poprzez zaprojektowanie przedmiotowej inwestycji. Zamierzenie budowlane nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego.

Organ II instancji stwierdził także, że praktyką organów (spójną z orzecznictwem) jest aby to organ l instancji wydał w sprawie postanowienie na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Niemniej, z uwagi na wiążący organ wyrok w przedmiotowej sprawie, odstąpiono od tej zasady. Jednocześnie, z uwagi na zobowiązanie Sądu do wyegzekwowania przez organ przedłożenia projektu bez ręcznie wprowadzonych korekt, w celu wywiązania się z wiążących organ wytycznych przyjęto za uzasadnione, zaakceptowanie sytuacji, w której na etapie postępowania odwoławczego inwestor przedkłada przedrukowany projekt, a organ zatwierdza takie "nowe" egzemplarze dokumentacji projektowej w ramach decyzji reformatoryjnej. Powyższe, w ocenie organu II instancji, jest możliwe z uwagi na wyrzeczenie Sądu oraz fakt, że np. w przypadku projektów elektronicznych, korekty na etapie postępowania odwoławczego wprowadzane są poprzez przesłanie nowych plików z dokumentacją projektową (wynika to z przyczyn technicznych związanych z problemem z nadpisywaniem i uzupełnianiem podpisanych wcześniej elektronicznie plików w formacie .pdf).

Pismem z dnia 22 września 2025 r. P. W. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez brak zweryfikowania, czy projektowany budynek jednorodzinny znajduje się w przewidzianej przez przepisy minimalnej odległości od działki nr [...] oraz działki [...] ze względu na brak uwzględnienia prowadzonego postępowania i w konsekwencji pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zasady dobrego sąsiedztwa, nie uwzględniając występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich – tj. immisji projektowanego budynku na komfort życia mieszkańców nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżącego, ponadto brak uwzględniania, iż co do fragmentu działki nr [...] obr. [...] położonej w K. przy ul. [...] w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy dla Krakowa - Podgórza w Krakowie, I Wydział Cywilny sygn. akt. [...] skarżący podniósł zarzut zasiedzenia.

2) art. 35 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 48 Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie (uzupełnionego i skorygowanego) projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego podczas, gdy na działce inwestora zostały już częściowo wykonane roboty budowlane przed uzyskaniem pozwolenia na budowę co powinno prowadzić do wszczęcia w tym zakresie postępowania legalizacyjnego.

3) art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie wszechstronnego i rzetelnego zgromadzenia oraz przeanalizowania materiału dowodowego, w tym braku przeprowadzenia oględzin na nieruchomości inwestora co skutkowało brakiem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy w zakresie ustalenia stanu zaawansowania prac na nieruchomości inwestora.

W uzasadnieniu skarżący przytoczył argumenty, które jego zdaniem przemawiają za zasadnością podniesionych przez niego zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda Małopolski uchylił decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 stycznia 2022 r. nr 79/6740.1/2022 znak: AU-01-5.6740.1.1225.2021.JGA w części dotyczącej zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i w tej części orzekł o zatwierdzeniu uzupełnionego i skorygowanego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracji w Krakowie wyrokiem z dnia 24 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 371/23 poprzedniej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 26 stycznia 2023 r. nr Wl-I.7840.5.16.2022 EG, którą utrzymano w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 stycznia 2022 r. nr 79/6740.1/2022. W ocenie WSA w Krakowie (wyrok z 24 maja 2023 r), organ odwoławczy nie przeprowadził prawidłowej kontroli projektu budowlanego, który zawiera liczne odręczne dopisane fragmenty, które miejscami (fragmentami) są mało czytelne. Poza tym projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno-budowlany zawierają liczne skreślenia i naniesione odręcznie poprawki dotyczące ważnych parametrów planowanej inwestycji. Zdaniem WSA w Krakowie, odręczne zmiany zawarte w projekcie budowlanym są sprzeczne z regulacją prawną, a ponadto uniemożliwiają pełną kontrolę skarżonego projektu tym bardziej, że dotyczą newralgicznych kwestii takich jak wskaźnik powierzchni zabudowy, wskaźnik terenu biologicznie czynnego, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyk. W związku z tym Sąd nakazał by organ w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wezwał inwestora do złożenia projektu budowlanego w prawidłowej formie graficznej, bez poprawek i odręcznych dopisków. Ponadto w ocenie WSA w Krakowie, organ odwoławczy niedostatecznie skontrolował także projekt budowlany pod względem dopuszczalnego przesłaniania działek sąsiednich. Sam bowiem fakt, że zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w zakresie zbliżenia do działek sąsiednich, nie przesądza, że jego lokalizacja na działce inwestycyjnej nie narusza tych przepisów w kwestii przesłaniania zabudowy działek sąsiednich. Sąd wskazał także, że organ II instancji nie odniósł się również do sprzeczności części graficznej projektu z jego częścią opisową, gdyż nie wyjaśnił dlaczego uznał, że "na rysunkach przyjęto punkt "0" na poziomie posadzki, a w opisie wskazano wysokość budynku liczoną od poziomu terenu".

Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 2047/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną przez skarżącego skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Krakowie uznając, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, iż w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 2101/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 550/11, CBOSA). Oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 534/12, CBOSA).

W ocenie Sądu, organ II instancji zrealizował wytyczne zawarte w wyroku z dnia 24 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 371/23, gdyż postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r. nakazał inwestorowi przedłożenie analizy przesłaniania i zacieniania w formie graficznej i opisowej oraz usunięcie wskazanych w wyroku nieprawidłowości w projekcie zagospodarowania terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym i w zależności od potrzeb w załącznikach formalnych do projektu budowlanego. Ponadto odnosząc się do uwag Sądu, co do przyjętego poziomu "0" organ odwoławczy wyjaśnił w swojej decyzji, że w projektach poziom ten zazwyczaj jest określony dla poziomu posadzki na poziomie parteru. Natomiast nie jest to poziom, od którego wyznacza się wysokość budynku. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie poziom terenu przy wejściu do budynku jest o 20 cm niżej niż poziom posadzki, dlatego wysokość budynku wynosi 7,90 m, co jest zgodne z zasadami liczenia wysokości budynku w kontekście urbanistycznym. W ocenie organu II instancji, na rysunkach załączonych do dokumentacji projektowej oznaczono w sposób czytelny wysokość projektowanego budynku (k. 12 projektu architektoniczno-budowlanego), która nie budzi wątpliwości.

Przechodząc zatem do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że jej materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm., zwanej dalej P.b.). Zgodnie z art. 4 tej ustawy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W myśl art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.

W myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1 lit. a).

Stosownie do art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z kolei z art. 35 ust. 5 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu oraz udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę.

Jak wynika z akt sprawy planowana inwestycja znajduje się na obszarze, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym w dniu 28 października 2016 r. Prezydent Miasta Krakowa wydal decyzję nr AU-2/6730.2/1892/2016 znak: AU-02-5.6730.2.1706.2015.AGR o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa budynku mieszkalnego (z częścią usługową na parterze) z miejscami parkingowymi na części działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz budowa zjazdu z ul. [...] tj. działki nr [...] obr. jw. w K.. Decyzją z dnia 24 maja 2017 r. nr SKO.ZP/415/881/2016 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło częściowo w/w decyzję i orzekło w zakresie części załącznika nr 1: 1.pkt II. 1b., 2.pkt ll.2a tiret drugie, a w pozostałym zakresie utrzymało w/w decyzję Prezydenta Miasta Krakowa w mocy. Następnie w dniu 7 grudnia 2020 r. Prezydent Miasta Krakowa wydal decyzję nr AU-2/6730.5/173/2020 znak: AU-02-5.6730.5.169.2020.JRM o przeniesieniu decyzji tego organu z dnia 28 października 2016 r. nr AU-2/6730.2/1892/2016, znak: AU-02-5.6730.2.1706.2015.AGR na rzecz K. N. i W. N..

W ocenie Sądu, planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami w/w decyzji ustalających warunki zabudowy. I tak, zgodnie z pkt II.1.a załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 października 2016 r. nieprzekraczalną linię zabudowy ustalono w odległości 10 m od granicy z działką drogową ul. [...]. Natomiast projektowany budynek został usytuowany w odległości 18,32 m od granicy z działką drogową ul. [...] Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, czyli części działki nr [...] został wyznaczony w decyzji SKO z dnia 24 maja 2017 r. na poziomie od 14% do 16%, a udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem ustalono w wysokości minimum 70%. W przypadku planowanej inwestycji wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wynosi 15,78%, a udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem – 70,16 %. Szerokość elewacji frontowej ustalono w pkt II.1.c załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 października 2016 r. od 6,8 m do 10,20 m - od strony ul. [...]. W przypadku projektowanego budynku szerokość elewacji frontowej wynosi 8,69 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono w pkt II.1.d załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 października 2016 r. od 3 m do 4 m do okapu i od 7 m do 8 m do kalenicy. Dla projektowanego budynku wielkości te wynoszą 7,90 m do kalenicy i 3,80 m do okapu. Odnośnie geometrii dachu Prezydent Miasta Krakowa w swojej decyzji z dnia 28 października 2016 r. (pkt II.1.e załącznika nr 1) wskazał: układ połaci dachowych: dach dwuspadowy lub wielospadowy, symetryczny; kąt nachylenia od 30° do 45°; maksymalna wysokość projektowanych budynków nie może przekroczyć rzędnej 262 m n.p.m.; kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki: prostopadły. W projekcie budynku przewidziano dach dwuspadowy o kącie nachylenia 34°, wykończony blachą płaską w odcieniach szarości, a wysokość projektowanego budynku nie przekracza 262 m n.p.m. i wynosi 261,5 m n.p.m. Planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym nie było wymagane uzyskanie dla niej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z pkt II.3 załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 października 2016 r. teren inwestycji znajduje się poza obszarem wpisanym do rejestru zabytków, w strefie nadzoru archeologicznego - w rejonie stanowisk archeologicznych [...] W związku z tym organ I instancji dopuścił przedmiotową inwestycję pod warunkiem przeprowadzenia prac ziemnych pod nadzorem archeologicznym. W projekcie zagospodarowania terenu zawarto zapis, że w trakcie budowy zapewniony zostanie nadzór archeologiczny.

W ocenie Sądu, projekt zagospodarowania terenu jest również zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.). Stosownie do § 12 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy, 3) 5 m - w przypadku budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości ponad 4 kondygnacji nadziemnych, zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, 4) 5 m - w przypadku budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości ponad 4 kondygnacji nadziemnych, zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy. Jak jednak wynika z akt sprawy, szerokość działki, na której będzie realizowana inwestycja jest zmienna i wynosi ok. 12 m. W związku z tym zastosowanie znajduje tutaj przepis § 12 ust. 4 pkt 1 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu projektowany budynek został usytuowany ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,50 m od granicy działki nr [...] i w odległości 1,78 m od granicy działki nr [...] (działki skarżącego). Z kolei odległość okapu od strony działki nr [...] wynosi 1 m, a od strony działki nr [...] wynosi 1,14 m i jest zgodna z § 12 ust. 7 rozporządzenia, który dopuszcza zmniejszenie odległości okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej do 1 m w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 4. Tym samym spełnione zostały wymogi rozporządzenia co do wymaganych odległości zaprojektowanego budynku od granic działek sąsiednich.

Odnośnie kwestii naturalnego oświetlenia, na którą nakazał zwrócić uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 24 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 371/23 wskazać należy, że w myśl § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. Z kolei w myśl § 60 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju.

Jak wynika z nadesłanej przez pełnomocnika inwestora na żądanie organu analizy przesłaniania i zacienienia, w uzupełnieniu projektu zagospodarowania terenu, złożonej przy piśmie z 5 czerwca 2025 r. - między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego (budynku nr [...] na działce nr [...]), nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub innego budynku przesłaniającego (budynku projektowanego), a odległość między ścianami budynku nr [...] i budynku projektowanego wynosi 5,50 m (od okapu 5 m). Wysokość przesłaniania wynosi zatem 3,80 m, czyli jest mniejsza niż 5 m. Odnośnie z kolei budynku nr [...] na działce nr [...], między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego (budynku nr [...]), również nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub innego budynku przesłaniającego (budynku projektowanego), a odległość miedzy ścianami budynku nr [...] i budynku projektowanego wynosi 5,30 m (od okapu 4,80 m). Wysokość przesłaniania wynosi zatem 3,20 m, czyli jest mniejsza niż 4,80 m. W przypadku natomiast analizy nasłonecznienia wskazać należy, że pokoje mieszkalne w budynku nr [...] są zacieniane w godz. 700 - 800, a pokoje mieszkalne w budynku nr [...] są zacieniane między 1300 a 1530. Tym samym czas nasłonecznienia wynosi co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w pokojach mieszkalnych w godzinach 700 - 1700. Tym samym warunki określone w § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych także zostały spełnione.

Odnośnie zawartego w § 14 tego rozporządzenia wymogu zapewnienia dojścia i dojazdu do drogi publicznej wyjaśnić należy, że inwestycja będzie miała dostęp do drogi publicznej poprzez projektowany zjazd indywidualny z drogi gminnej publicznej dz. nr [...] na dz. nr [...]. Układ komunikacyjny na działce odbywać się będzie przez projektowaną nawierzchnię utwardzoną z kostki brukowej. Zaprojektowany zostały dojście i dojazd do budynku od północnej granicy działki oraz dwa miejsca postojowe (taką liczbę miejsc postojowych wskazał Prezydent Miasta Krakowa w decyzji z dnia 28 października 2016 r. – pkt II.4.d).

W ocenie Sądu, również przewidziany w projekcie sposób odprowadzania wód opadowych należy uznać za zgodny z zapisami § 28 i 29 tego rozporządzenia. Jak wynika z treści projektu ścieki z budynku odprowadzone zostaną za pomocą przyłącza kanalizacyjnego do sieci kanalizacji sanitarnej biegnącej na działce drogowej nr [...] – ul. [...]

Z kolei odpady stałe będą gromadzone i sortowane, a następnie umieszczane w plastikowych workach w pojemnikach bez trwałej obudowy, usytuowanych w północnej części działki. Usuwanie odpadów stałych będzie się odbywało w ramach miejskiego systemu usuwania odpadów (zgodnie z § 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.).

W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę spełnia wszystkie ustawowe wymagania.

Nie zasługują natomiast na uwzględnienie podniesione przez skarżącego w treści skargi zarzuty, w szczególności dotyczące naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa i nieuwzględnienie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Jak to już zostało powyżej wskazane decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku spełnienia przez inwestora przesłanek określonych w przepisach Prawa budowlanego, nie pozostawiono organom administracji luzu decyzyjnego w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę. Wprawdzie w procesie budowlanym - w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. - obowiązuje zasada poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, jednak ochrona tych interesów nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Interes osób trzecich chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może bowiem naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy.

W związku z powyższym za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Wydanie zaskarżonej decyzji przez organ II instancji poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu tej decyzji. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zostały zastosowane przepisy prawa materialnego, których rozumienie organ przedstawił w wydanym rozstrzygnięciu. W ocenie Sądu, organ działał zatem w niniejszej sprawie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty skargi nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie tej decyzji (art. 134 p.p.s.a.).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.