Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant starszy asystent sędziego Marita Gagatek-Jarzyna po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 111/22 w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 17 grudnia 2021 r. nr SKO - 62-30/21 w przedmiocie odmowy uchylenia zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów rolniczych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 111/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zwany dalej "Sądem I instancji", oddalił skargę K.B., zwanego dalej "skarżącym" lub "skarżącym kasacyjnie", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu, zwanego dalej "Kolegium", z dnia 17 grudnia 2021 r., nr SKO-62-30/21, w przedmiocie odmowy uchylenia zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów rolniczych.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji złożył skarżący. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości, podniesiono podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy nie wykonały i nie uwzględniły zaleceń wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 208/20, a mianowicie nie przeanalizowano decyzji o pozwoleniu na budowę z 2008 r. w zakresie projektu zagospodarowania działki i nie uznano, że doszło do wydania zezwolenia na wyłączenie już dokonane w decyzji o pozwoleniu na budowę, a w dalszej konsekwencji do niewydania decyzji o wznowieniu postępowania i do niewydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia 19 lipca 2019 r.;

b) art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja o wyłączeniu z produkcji rolniczej gruntów wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego klasy RHlb została wydana bez uwzględnienia, że w przedmiotową sprawę rozstrzygnięto już inną ostateczną decyzją, a zatem istniały przesłanki do stwierdzenia nieważności postępowania;

c) art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji nieuwzględnienia faktu, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, podczas gdy w dniu wydania decyzji istniała decyzja o pozwoleniu na budowę z 2008 r., a która to decyzja nie była znana organowi, a jej treść mogła wpłynąć na decyzję o zgodzie na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, bowiem zawierała decyzję w zakresie projektu zagospodarowania działki;

d) art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 155 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo, że skarżący na etapie postępowania wnosił o uchylenie decyzji w przedmiocie trwałego wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego klasy RIllb nr GG.6124.171.2019, a organy, ani Sąd I instancji tego żądania nie uwzględnili;

e) art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 65 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo iż decyzje te zostały wydane bez wyczerpującego zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegających na nieuwzględnieniu decyzji Wójta Gminy Brodnica, nr GKGN.6831.29.2020EK, w zakresie podziału działki [...] na dwie działki budowlane;

f) art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 162 K.p.a. poprzez brak wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji z dnia 19 lipca 2019 r. w przedmiocie trwałego wyłączenia z produkcji rolniczej gruntów wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego klasy RIllb, nr GG.6124.171.2019, podczas gdy z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że decyzja z dnia 19 lipca 2019 r. stała się bezprzedmiotowa z uwagi na fakt, że w chwili obecnej istnieje, jak i w chwili Wydania decyzji o wyłączeniu gruntów istniała w obrocie prawnym ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę z 2008 r., a także decyzja Wójta Gminy Brodnica, nr GKGN.6831.29.2020EK, z dnia 12 maja 2020 r., która zmieniła przeznaczenie gruntów z rolniczych na budowlane w wyniku podziału działek;

g) art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegających na nieuwzględnieniu cofnięcia przez skarżącego na rozprawie wniosku o wydanie decyzji na wyłączenie gruntów.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozpoznanie sprawy co do istoty. W skardze kasacyjnej sformułowano również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania oraz wniosek o przeprowadzenie rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W sprawie nie złożono odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy był związany granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Większość z nich nie jest jednak powiązana ze sprawą, która była przedmiotem rozpoznania przez organy administracji oraz przez Sąd I instancji. Przedmiotem rozpoznania była bowiem sprawa odmowy uchylenia – w trybie wznowienia postępowania administracyjnego - ostatecznej decyzji Starosty Brodnickiego z dnia 19 lipca 2019 r. odmawiającej zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów rolniczych. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego należy do nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego i posiada charakter autonomiczny (niekonkurencyjny) zarówno wobec możliwości weryfikacji decyzji w trybie zwykłym, jak i wobec weryfikacji decyzji ostatecznej w innych nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego.

Rozwiązania prawne przyjęte w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej nadal "K.p.a.", dają podstawę do wyróżnienia dwóch rodzajów spraw administracyjnych: sprawy administracyjnej materialnej i sprawy administracyjnej procesowej. Sprawy administracyjne materialne to te, które mają podstawy prawne w normie prawa materialnego. Istotą tych spraw jest dokonanie w trybie unormowanym prawem procesowym, w formie decyzji administracyjnej, autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego w zakresie uprawnień lub obowiązków jednostki mającej interes prawny lub obowiązek prawny. Sprawy administracyjne procesowe to te, które mają podstawy prawne w prawie procesowym. Istotą tych spraw jest dokonanie w trybie unormowanym w prawie procesowym, w formie decyzji administracyjnej (czasem postanowienia), autorytatywnej konkretyzacji normy prawa procesowego regulującej określone rodzaje wadliwości decyzji administracyjnej (postanowienia lub skutku milczącego załatwienia sprawy) oraz określone konsekwencje owej wadliwości, a także regulującej przypadki, w których możliwa jest zmiana lub uchylenie prawidłowej decyzji ostatecznej. Sprawa administracyjna procesowa jest powiązania ze sprawą administracyjną materialną, bowiem jej byt prawny jest uzależniony od rozpoznania i rozstrzygnięcia decyzją ostateczną sprawy administracyjnej materialnej. Zróżnicowanie przedmiotu postępowania administracyjnego ze względu na rodzaj spraw administracyjnych jest podstawą do unormowania przepisami K.p.a. dwóch rodzajów postępowania administracyjnego: postępowania zwykłego i postępowania nadzwyczajnego. W oparciu o art. 1 pkt 1 K.p.a. należy wskazać, że przedmiotem postępowania zwykłego jest sprawa indywidualna materialna, zaś przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest sprawa indywidualna procesowa. W zakresie sprawy indywidualnej procesowej mieszczą się: sprawa wznowienia postępowania administracyjnego, wszczynana na wniosek strony lub z urzędu w oparciu o przesłanki przewidziane w art. 145-145b K.p.a., która może zakończyć się w sposób przewidziany w art. 151 K.p.a.; sprawa stwierdzenia nieważności decyzji, uruchamiana na wniosek strony lub z urzędu w oparciu o przesłanki wymienione w art. 156 K.p.a., która może zakończyć się w sposób przewidziany w art. 158 K.p.a.; sprawa uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowej nietworzącej praw dla strony, która może zakończyć się w sposób przewidziany w art. 154 K.p.a.; sprawa uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowej tworzącej prawa dla strony, która może zakończyć się w sposób przewidziany w art. 155 K.p.a.; sprawa uchylenia lub zmiany decyzji w stanie wyższej konieczności, która może zakończyć się w sposób przewidziany w art. 161 K.p.a.; sprawa wygaszenia mocy prawnej decyzji, która może zakończyć się w sposób przewidziany w art. 162 § 1 K.p.a. oraz sprawa uchylenia decyzji wydanej z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, która może zakończyć się w sposób przewidziany w art. 162 § 2 K.p.a.

W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy postanowieniem z dnia 21 czerwca 2021 r. Starosta Brodnicki działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego klasy RHIb o pow. 1,3075 ha z działki oznaczonej numerem [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina Brodnica, przeznaczonych pod budowę utwardzonej nawierzchni oraz obowiązków z tym związanych, zakończone ostateczną decyzją Starosty Brodnickiego z dnia 19 lipca 2019 r. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Starosta Brodnicki wznowił z urzędu opisane wyżej postępowanie, gdyż uznał, że konieczne jest wyjaśnienie tego, czy faktycznie nie doszło do wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej na skutek ich utwardzenia jeszcze przed wydaniem zezwolenia z dnia 19 lipca 2019 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia 13 października 2021 r. Starosta Brodnicki odmówił uchylenia swej decyzji z dnia 19 lipca 2019 r., gdyż uznał, że w sprawie nie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania przewidziana w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zeznania świadków oraz wyjaśnienia strony, jak również zdjęcia przedłożone przez Państwa W., nie dowodzą jednoznacznie, by część lub całość terenu określonego w decyzji z dnia 19 lipca 2019 r. została utwardzona przed tym dniem. Brak jest w szczególności zdjęcia, które obejmowałoby front działki nr [...] i zostało wykonane przed dniem 19 lipca 2019 r. oraz przedstawiałoby obszar położony pomiędzy drogą krajową a budynkiem mieszkalnym, a więc obszar, który Państwo W. wskazują jako utwardzony przed dniem wydania decyzji zezwalającej. Stanowisko takie zajęło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, które decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty Brodnickiego o odmowie uchylenia decyzji z dnia 19 lipca 2019 r. W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, że dla uchylenia decyzji musiałoby zostać ustalone ponad wszelką wątpliwość, że w określonym, konkretnym miejscu doszło do samowolnego wyłączenia gruntów z produkcji bez uprzedniego uzyskania stosowanego zezwolenia. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie jednoznacznych ustaleń i nie jest możliwe przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu, który w sposób nie budzący wątpliwości wskazałby gdzie konkretnie doszło do wyłączenia określonego fragmentu gruntu z produkcji.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej jest zatem sprawa administracyjna procesowa zakończona opisaną na wstępie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 17 grudnia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Brodnickiego z dnia 13 października 2021 r. o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji tegoż Starosty z dnia 19 lipca 2019 r. w przedmiocie zezwolenia skarżącemu na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego klasy RHIb o powierzchni 0,3075 ha z działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina Brodnica, przeznaczonych pod budowę utwardzonych nawierzchni.

Instytucja procesowa wznowienia postępowania administracyjnego stwarza właściwemu organowi administracji publicznej prawną możliwość ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną (ostatecznym i zaskarżalnym postanowieniem lub skutkiem milczącego załatwienia sprawy), jeśli postępowanie poprzedzające wydanie tej decyzji (postanowienia lub skutku milczącego załatwienia sprawy) obarczone jest kwalifikowanymi wadami wymienionymi w art. 145-145b K.p.a. Inaczej rzecz ujmując, przedmiotem działalności kontrolnej Sądu I instancji zainicjowanej przez skarżącego nie jest autorytatywna konkretyzacja normy prawa materialnego w zakresie wyłączenia z produkcji rolniczej opisanych wyżej gruntów (sprawa administracyjna materialna załatwiona w trybie zwykłym postępowania administracyjnego), lecz kontrola tego, czy Starosta Brodnicki prawidłowo dopuścił weryfikację decyzji wydanej w sprawie administracyjnej materialnej w trybie wznowienia postępowania administracyjnego oraz prawidłowo dokonał tej weryfikacji przez pryzmat kwalifikowanej wady procesowej wskazanej przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania uzasadniającej uchylenie i zmianę decyzji ostatecznej lub odmowę ich uchylenia (sprawa administracyjna procesowa załatwiona w trybie nadzwyczajnym postępowania administracyjnego).

Z tego względu zarzuty sformułowane w pkt a-b oraz d-f petitum skargi kasacyjnej - jako niezwiązane ze sprawą administracyjną procesową weryfikacji decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania administracyjnego – okazały się niezasadne. Zarzuty postawione w pkt a-b oraz w pkt e petitum skargi kasacyjnej odnoszą się do odrębnej sprawy administracyjnej procesowej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Brodnickiego z dnia 19 lipca 2019 r. Co prawda Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu decyzją z dnia 14 kwietnia 2021 r. odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji, jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawomocnym wyrokiem z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 208/20, uchylił decyzję Kolegium i w konsekwencji sprawa stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Brodnickiego z dnia 19 lipca 2019 r. nadal jest otwarta.

Zarzut podniesiony w pkt. d petitum skargi kasacyjnej został oparty na naruszeniu art. 155 K.p.a., który to przepis nie był stosowany przez Kolegium w rozpoznawanej sprawie, zatem nie mógł zostać naruszony. Przepis ten reguluje odrębny od instytucji wznowienia postępowania administracyjnego nadzwyczajny tryb zmiany lub uchylenia decyzji prawidłowej, z której żadna strona nie nabyła prawa. Jak wyżej wyjaśniono rozpoznawana obecnie sprawa administracyjna procesowa nie toczyła się w tym trybie.

Z tych samych powodów nie mógł zostać uwzględniony zarzut postawiony w pkt. f petitum skargi kasacyjnej, gdyż przepis art. 162 § 1 K.p.a. również nie był stosowany przez Kolegium w rozpoznawanej sprawie administracyjnej procesowej, zatem nie mógł zostać naruszony. Reguluje on bowiem odrębny od instytucji wznowienia postępowania administracyjnego nadzwyczajny tryb wygaszenia mocy prawnej decyzji.

Zarzut podniesiony w pkt. c petitum skargi kasacyjnej dotyczy instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, w ramach której procedowana była rozpoznawana sprawa administracyjna procesowa, jego treść oznacza jednak, że skarżący kasacyjnie na obecnym etapie postępowania powołuje inne okoliczności na potwierdzenie zaistnienia podstawy wznowieniowej przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., niż te okoliczności, w oparciu o które doszło do uruchomienia i przeprowadzenia tego nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego. Jest to niedopuszczalne. Starosta Brodnicki wszczynając z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego swoją ostateczną decyzją z dnia 19 lipca 2019 r. jako okoliczność uzasadniającą zbadanie przedmiotowej decyzji w oparciu o podstawę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. powołał konieczność wyjaśnienia tego, czy faktycznie nie doszło do wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej na skutek ich utwardzenia jeszcze przed wydaniem zezwolenia z dnia 19 lipca 2019 r. Skarżący kasacyjnie powołuje natomiast obecnie, że naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. przez Kolegium oraz przez Sąd I instancji miało polegać na tym, iż nowymi i nieznanymi organowi okolicznościami faktycznymi lub dowodami istniejącymi w momencie wydawania opisanej wyżej decyzji z dnia 19 lipca 2019 r. było istnienie decyzji Starosty Brodnickiego z 2008 r. w sprawie pozwolenia na budowę a jej treść mogła wpłynąć na decyzję zezwalającą na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, bowiem "zawierała decyzję w zakresie projektu zagospodarowania działki". Taka swoista "konwersja" podstaw wznowienia postępowania administracyjnego w skardze kasacyjnej jest niedopuszczalna.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. Organy orzekające w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, wzięły pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, a także dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, co zostało odzwierciedlone w uzasadnieniu decyzji oraz uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Sąd nie dostrzegł w tym względzie naruszeń. Złożenie przez skarżącego podczas rozprawy przed Sądem I instancji oświadczenia o cofnięciu wniosku o wydanie decyzji na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej nie mogło odnieść żadnego skutku. Wniosek ten został już bowiem załatwiony decyzją ostateczną, a postępowanie kontrolne przed Sądem I instancji obejmowało prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego wobec tej decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego.

Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.