Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 21 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Asesor WSA Marcin Olejniczak, , po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Zespołu Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. do załatwienia wniosku skarżącego M. M. z dnia 30 sierpnia 2024 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Dyrektor Zespołu Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół im. [...] w R. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Dyrektora Zespołu Szkół im. [...] w R. na rzecz skarżącego M.M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc

M. M. (dalej także: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. (dalej także: organ), w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skierowanym do organu wniosku z dnia 30 sierpnia 2024 r. skarżący wystąpił o:

"1) Proszę o nadesłanie skanu uchwały Rady Pedagogicznej w Zespole Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. dotyczącej przyjęcia Regulaminu pracy (działalności) Rady Pedagogicznej w tej placówce oświatowej.

2) Proszę o przekazanie skanu z posiedzenia Rady Pedagogicznej w Zespole Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. z dnia 18.06.2024 r., z pominięciem części dotyczącej klasyfikacji i osiągnięć edukacyjnych uczniów. W przypadku, gdy wnioskowany protokół zawiera dane uczniów bądź innych osób niebędących funkcjonariuszami publicznymi (nauczycielami) proszę o dokonanie anonimizacji danych tych osób.

3) Proszę o przekazanie skanu z posiedzenia Rady Pedagogicznej w Zespole Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. z dnia 21.06.2024 r. (cały protokół). W przypadku, gdy wnioskowany protokół zawiera dane uczniów bądź innych osób niebędących funkcjonariuszami publicznymi (nauczycielami) proszę o dokonanie anonimizacji danych tych osób.".

Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji skarżący wskazał udostępnienie żądanej informacji publicznej w formie elektronicznej poprzez przesłanie jej w formie skanu odpowiedzi (oraz skanów ewentualnych dodatkowych dokumentów) na adres e-mail: [...].

We wskazanej wyżej skardze skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.

Wobec powyższego wniósł o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) wymierzenie organowi - Dyrektorowi Zespołu Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. grzywny w kwocie 3.000 zł w trybie art. 149 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

4) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

5) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący, będący radcą prawnym, w uzasadnieniu skargi podał m.in., iż w dniu 17 września 2024 r. otrzymał kuriozalną, jego zdaniem, odpowiedź od organu, w której organ wyraził stanowisko, że przedmiot złożonego przez niego wniosku nie jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu. Skarżący wskazał, że organ pominął całkowitym milczeniem wniosek o udostępnienie dokumentu urzędowego w postaci skanu uchwały Rady Pedagogicznej w Zespole Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. dotyczącej przyjęcia Regulaminu pracy (działalności) Rady Pedagogicznej w tej placówce oświatowej. W żaden sposób nie odniósł się do żądania udostępnienia tego dokumentu. Nie wyjaśnił również w jakikolwiek sposób dlaczego dokument ten w jego ocenie nie stanowi informacji publicznej.

Skarżący uznał, że organ nie wydając decyzji odmownej, pozostaje w nieusprawiedliwionej i rażącej bezczynności. Odnośnie części wniosku dotyczącej udostępnienia skanów protokołów z posiedzeń Rady Pedagogicznej organ stwierdził, że nie posiadają one charakteru informacji publicznej, nie dotyczą wielu osób, a jedynie żony skarżącego – W. M. Skarżący podkreślił, że wniosek złożył we własnym imieniu, jako osoba prywatna, a nie jako pełnomocnik żony (nauczycielki w tej placówce) i że do dnia złożenia niniejszej skargi, nie została mu udostępniona informacja będąca przedmiotem jego wniosku z dnia 30 sierpnia

2024 r.

Dodatkowo skarżący argumentował, że sformułowany wniosek o wymierzenie organowi grzywny w przypadku stwierdzenia przez Sąd, że organ pozostaje w bezczynności uzasadniony jest tym, że działania organu wskazują, że celowo unika podjęcia działań w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia podając, iż w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna bezczynność w udzieleniu odpowiedzi dotyczącej wniosku z dnia 30 sierpnia 2024 r. o udzielenie informacji publicznej radcy prawnemu M. M., ponieważ dnia 13 września 2024 r. zostało wysłane pismo (odpowiedź) w tej sprawie. Ponadto pismo radcy prawnego M. M. z dnia 30 sierpnia 2024 r. zatytułowane "Wniosek o udostępnienie informacji publicznej" w ocenie organu tj. Dyrektora Zespołu Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R., mimo wskazanego tytułu pisma, nie posiada waloru/statusu wniosku o dostęp do informacji publicznej, albowiem stanowi realizację przez wnioskodawcę jego interesów prywatnych (jako męża nauczycielki Zespołu Szkół – W. M.), względnie zawodowych (jako jej pełnomocnika w sprawie o nierówne traktowanie i dyskryminację w zatrudnieniu w Zespole Szkół), a nie interesów publicznych i jako takie nie podlega rygorom udostępnienia informacji publicznej.

Organ wskazał, że M. M. - jako radca prawny został ustanowiony pełnomocnikiem przez swoją żonę – W. M. (pełnomocnictwo z dnia 21 listopada 2023 r.) do jej reprezentowania w sprawie związanej jakoby z nierównym traktowaniem i dyskryminacją w zatrudnieniu w Zespole Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. Wszelkie działania skarżącego wobec organu są więc bezpośrednio związane z zatrudnieniem jego żony (jednocześnie mocodawczyni) w Zespole Szkół i stanowią wyraz, w ocenie organu, notorycznego nękania, utrudniania pracy organu poprzez zasypywanie organu ciągłymi pismami, wnioskami, żądaniami informacji i dokumentów, które w sporej części są możliwe do pozyskania, wglądu bezpośrednio przez jego żonę (mocodawczynię) W. M. i nie wymagają ciągłego, wręcz pieniackiego sposobu pozyskiwania informacji i dokumentów w celu prywatnym (zawodowym), a nie w celu publicznym.

W kontekście oceny korespondencji kierowanej przez radcę prawnego M. M. w zakresie dostępu do informacji publicznej, o ocenie organu istotne znaczenie ma fakt posiadania przez niego umocowania do działania w imieniu swojej żony i de facto okoliczność ta rozstrzyga o braku możliwości zakwalifikowania jego korespondencji w kategoriach wniosku o dostęp do informacji publicznej. Nie sposób bowiem, w opinii organu, przejść obojętnie obok tego, że jego wniosek ewidentnie ma służyć interesom indywidualnym (prywatnym), a co za tym idzie żądane dokumenty/informacje w ramach jego wniosku dotyczą kwestii spornych powstałych na tle wykonywania umowy o pracę. Ujawnienie takiej okoliczności wyklucza przyjęcie, że przedmiotem sprawy jest wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Organ wyjaśnił też, że na posiedzeniu Rady Pedagogicznej 12 września 2024 r. omówione zostały protokoły Rad Pedagogicznych z dnia 18 czerwca 2024 r. i 21 czerwca 2024 r. oraz odczytany został fragment regulaminu Rady Pedagogicznej (uchwała Rady Pedagogicznej z dnia 28 sierpnia 2015 r. w sprawie zatwierdzenia regulaminu Rady Pedagogicznej), dotyczący sposobu wnoszenia zastrzeżeń do protokołów posiedzenia Rady Pedagogicznej przez nauczycieli oraz sposobu wglądu do tych protokołów. W. M. (żona skarżącego) uczestniczyła w posiedzeniu Rady Pedagogicznej w dniu 12 września 2024 r. i miała możliwość zabrania głosu czy zadawania pytań. Nie skorzystała z tej możliwości.

Jednocześnie wskazano, że protokoły posiedzenia Rad Pedagogicznych są dostępne do wglądu przez wszystkich nauczycieli, po uprzednim powiadomieniu dyrektora szkoły i w jego obecności, ze względu na informacje niejawne (ochrona danych osobowych). W związku z tym osoby będące członkami Rady Pedagogicznej zawsze mają możliwość dostępu do żądanych dokumentów. Protokoły Rad Pedagogicznych są zatwierdzane przez nauczycieli poprzez złożenie podpisów, a co za tym idzie W. M. złożyła swoje podpisy pod protokołami z dnia 18 czerwca 2024 r. i 21 czerwca 2024 r.

Organ nie zgodził się z argumentacją, że skarżący występuje jako osoba prywatna. Pisma kierowane do dyrektora szkoły są wysyłane z Kancelarii Prawnej [...] M. M., której pełnomocnictwa udzieliła W. M. (prywatnie żona skarżącego). Informacje, o które wnioskuje skarżący dotyczą wyłącznie jego żony i nie mają nic wspólnego z interesem publicznym.

Nadmieniono, iż posiedzenie Rady Pedagogicznej w dniu 30 sierpnia 2024 r. zakończyło się o godz. 12.00, a już o godz. 12.33 na szkolną skrzynkę ePUAP wpłynął wniosek z Kancelarii [...] dotyczący informacji, o które prosiła W. M. podczas posiedzenia Rady Pedagogicznej (wgląd do protokołów posiedzenia Rad Pedagogicznych z dnia 18 czerwca 2024 r. i z dnia 21 czerwca 2024 r.). Z uwagi na napięty grafik zajęć służbowych organ tłumaczył, że nie miał możliwości w tym czasie spełnić prośby żony skarżącego.

W przekonaniu organu jest to całkowicie prywatna (zawodowa) sprawa, nie mająca charakteru informacji publicznej.

Dodatkowo organ przyznał, że w odpowiedzi dotyczącej skargi na bezczynność nastąpił błąd w zapisanej dacie posiedzenia Rady Pedagogicznej (w piśmie z dnia 13 września 2024 r.) - powinna być data 12 września 2024 r. zamiast 12 czerwca 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym

w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia

w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie

art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała

w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa

w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W razie natomiast nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę - zgodnie

z art. 151 p.p.s.a.

Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 25 października 2018 r., I OSK 2931/16; z 30 listopada 2016 r., I OSK 1692/15; z 25 listopada 2016 r., I OSK 503/15; z 19 lutego 2014 r.,

I OSK 88/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

W pierwszej kolejności należy zważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2022 r. "bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., I GSK 631/20, LEX nr 3062229, CBOSA). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy

z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13, LEX nr 1421789, CBOSA).

Przedmiot rozpoznawanej w sprawie skargi stanowi bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 30 sierpnia 2024 r. złożonego w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) (dalej: u.d.i.p.).

Bezsporne w kontrolowanej sprawie jest to, że Dyrektor Zespołu Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:

1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi);

2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej;

4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien dokonać powyższych działań w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21, LEX nr 3505176, CBOSA).

Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej bada czy zachowanie adresata wniosku stanowi adekwatną do okoliczności kontrolowanego przypadku formę jego załatwienia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, że, wbrew twierdzeniom organu, nie budzi wątpliwości Sądu, że informacje objęte wnioskiem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie skanów dokumentów, tj. uchwały Rady Pedagogicznej w Zespole Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R., dotyczącej przyjęcia Regulaminu pracy (działalności) Rady Pedagogicznej w tej placówce oświatowej, protokół z posiedzenia Rady Pedagogicznej w Zespole Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. z dnia 18 czerwca 2024 r. (we wnioskowanym zakresie i formie) oraz protokół z posiedzenia Rady Pedagogicznej w Zespole Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. z dnia 21 czerwca 2024 r. (we wnioskowanym zakresie i formie) - stanowią informację publiczną. Dokumenty związane z działalnością rady pedagogicznej mieszczą się bowiem w zakresie informacji publicznej. Jak stanowi art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz.U. z 2024 poz. 737 ze zm.) w szkole lub placówce zatrudniającej co najmniej 3 nauczycieli działa rada pedagogiczna, która jest kolegialnym organem szkoły lub placówki w zakresie realizacji jej statutowych zadań dotyczących kształcenia, wychowania i opieki. Do kompetencji stanowiących rady pedagogicznej należy: 1) zatwierdzanie planów pracy szkoły lub placówki po zaopiniowaniu przez radę szkoły lub placówki; 2) podejmowanie uchwał w sprawie wyników klasyfikacji i promocji uczniów; 3) podejmowanie uchwał w sprawie eksperymentów pedagogicznych w szkole lub placówce, po zaopiniowaniu ich projektów przez radę szkoły lub placówki oraz radę rodziców; 4) ustalanie organizacji doskonalenia zawodowego nauczycieli szkoły lub placówki; 5) podejmowanie uchwał w sprawach skreślenia z listy uczniów; 6) ustalanie sposobu wykorzystania wyników nadzoru pedagogicznego, w tym sprawowanego nad szkołą lub placówką przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny, w celu doskonalenia pracy szkoły lub placówki (art. 70 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe). Ponadto rada pedagogiczna opiniuje w szczególności: 1) organizację pracy szkoły lub placówki, w tym tygodniowy rozkład zajęć edukacyjnych, oraz organizację kwalifikacyjnych kursów zawodowych, jeżeli szkoła lub placówka takie kursy prowadzi; 2) projekt planu finansowego szkoły lub placówki będącej jednostką budżetową; 3) wnioski dyrektora o przyznanie nauczycielom odznaczeń, nagród i innych wyróżnień; 4) propozycje dyrektora szkoły lub placówki w sprawach przydziału nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych (art. 70 ust. 2 ustawy Prawo oświatowe). Zgodnie z art. 73 ust. 2 ustawy Prawo oświatowe rada pedagogiczna ustala regulamin swojej działalności, a jej zebrania są protokołowane. Z tego ostatniego przepisu wynika zatem, że ustawodawca przewidział określoną publicznoprawną formalizację działań powyższego organu kolegialnego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 17 sierpnia

2023 r., IV SAB/Wr 173/23, LEX nr 3604267, CBOSA).

Należy jednak zaznaczyć, iż mimo, że protokół rady pedagogicznej jest źródłem informacji publicznej, to nie można wykluczyć, że ze względu na treść art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. może okazać się konieczne dokonanie anonimizacji informacji wynikających z protokołu rady (o co skarżący zresztą wnioskował) albo nawet wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej - w pewnym zakresie. Zaznaczyć również należy, że art. 73 ust. 3 ustawy Prawo oświatowe wskazuje na obowiązek ochrony prawa do prywatności określonych osób, których dotyczą sprawy będące przedmiotem obrad rady pedagogicznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z tym przepisem osoby biorące udział w zebraniu rady pedagogicznej są obowiązane do nieujawniania spraw poruszanych na zebraniu rady pedagogicznej, które mogą naruszać dobra osobiste uczniów lub ich rodziców, a także nauczycieli i innych pracowników szkoły lub placówki (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 13 października 2020 r., II SAB/Rz 59/20, LEX nr 3075005, CBOSA).

Sąd nie podziela jednocześnie stanowiska organu, przedstawionego w odpowiedzi na skargę, iż wniosek skarżącego "nie posiada waloru/statusu wniosku o dostęp do informacji publicznej, albowiem stanowi realizację przez wnioskodawcę jego interesów prywatnych (jako męża nauczycielki Zespołu Szkół - Pani W. M.), względnie zawodowych (jako pełnomocnika Pani W. M. w sprawie o nierówne traktowanie i dyskryminację w zatrudnieniu w Zespole Szkół), a nie interesów publicznych i jako takie nie podlega rygorom udostępnienia informacji publicznej.". Należy wyraźnie podkreślić, że żądana przez skarżącego informacja dotyczy sfery faktów, jest wytwarzana w ramach działalności organu władzy publicznej i zawiera informację o sposobie realizowania przez ten organ nałożonych nań zadań publicznych. Stanowi zatem informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Nie ulega wątpliwości, że z treści u.d.i.p. nie wynika, aby cel prywatny stanowił przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej. Nie wynika to w szczególności z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie, iż zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania interesu prawnego, ani nawet faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy nie może być odmienna w zależności od tego, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie. Jeżeli zatem konkretny dokument ma charakter informacji publicznej, to nie może być on tej cechy pozbawiony wówczas, gdy jego udostępnienie, zdaniem podmiotu zobowiązanego, mogłoby służyć dla celu prywatnego (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 października 2023 r., II SAB/Kr 122/23, LEX nr 3632165, CBOSA).

W świetle powyższego, należy jeszcze raz przypomnieć, że według przepisów u.d.i.p. podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, posiadając taką informację, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, udostępnia informację publiczną. Co jednak w kontrolowanej sprawie nie nastąpiło, bowiem powyższe wymogi zostały naruszone i organ nie zakończył postępowania prawidłową czynnością. Skoro bowiem, żądana informacja stanowi informację publiczną, a organ jest w jej posiadaniu, to winien udzielić takiej informacji. Jeśli natomiast uważa, iż nie może udostępnić informacji, uznając, iż jest to nadużycie prawa do informacji publicznej - to winna zostać wydana decyzja administracyjna w tym względzie (a nie jak w kontrolowanej sprawie: informacja - pismo z dnia 13 września 2024 r., doręczone zresztą, jak wskazał skarżący, w dniu 17 września 2024 r., a więc po upływie 14 dni od wpłynięcia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej). Reasumując – organ albo powinien udostępnić informację publiczną, albo wydać decyzję odmowną, jeśli uważa, że istnieją przesłanki, aby taką decyzję wydać. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ posiadając informację publiczną zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie tejże informacji nie podejmuje takiej czynności ani nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie.

Wobec nie uczynienia zadość powyższemu obowiązkowi, w pkt 1 sentencji wyroku Sąd, zobowiązał Dyrektora Zespołu Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. do załatwienia wniosku skarżącego M. M. z dnia 30 sierpnia 2024 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

W pkt 2 sentencji wyroku, Sąd stwierdził natomiast, że Dyrektor Zespołu Szkół Ponadpodstawowych im. [...] w R. dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), która nie była jednak rażąca (art. 149 § 1a p.p.s.a.) – o czym wskazał w pkt. 3. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy. Zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku musi być znaczna, pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, podyktowana złą wolą organu, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie stwierdzić nie można. W ocenie Sądu, zwłoka organu w załatwieniu wniosku nie jest efektem złej woli organu, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, lecz trwania w błędnej interpretacji przepisów prawa. W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, w pkt. 4 sentencji wyroku, oddalając skargę w pozostałym zakresie (art. 151 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 5 sentencji wyroku).

ał