Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. Sp. z o.o. Sp. k. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2758/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. Sp. k. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 czerwca 2024 r., znak BP.702.1540.2024.E.1408.BKOE.3794 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2758/24, odrzucił skargę R. Sp. z o.o. Sp. k w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 czerwca 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej oraz zwrócił skarżącej spółce wpis sądowy od skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2024 r., przy piśmie z dnia 6 września 2024 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z KRS skarżącej (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego), z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania

w jej imieniu, obejmującego swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu zostało doręczone upoważnionemu pracownikowi skarżącej w dniu 13 września 2024 r. WSA wskazał, że braki nie zostały uzupełnione.

Sąd I instancji powołując przepisy mające w sprawie zastosowanie, stwierdził że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upływał z dniem 20 września 2024 r. Skarżąca nie złożyła w tym czasie do akt sprawy aktualnego odpisu KRS, tym samym WSA skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego uchylenie oraz prawidłowe doręczenie spółce wezwania z dnia 6 września 2024 r.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 i art. 29 p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie oraz uznanie, iż wezwanie do usunięcia braków formalnych z dnia 6 września 2024 r. zostało faktycznie doręczone skarżącej spółce w dniu 13 września 2024 r., podczas gdy wezwanie w przedmiotowej sprawie nie zostało spółce doręczone, a tym bardziej osobie uprawnionej do odbioru korespondencji.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca zaprzeczyła, jakoby wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie odpisu z KRS zostało doręczone w dacie 13 września 2024 r. jej upoważnionemu pracownikowi. Wyjaśniła, iż odbiera kierowaną do niej korespondencję. Z uwagi jednak na brak doręczenia jej w przedmiotowej sprawie korespondencji z Sądu, nie miała możliwości usunięcia stwierdzonego braku formalnego skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Należy również zwrócić uwagę na treść art. 28 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei regulacja zawarta w przepisie art. 29 p.p.s.a. stanowi, iż przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepisy te regulują istotne kwestie procesowe. Po pierwsze, właściwe ich zastosowanie daje sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba lub pełnomocnik są rzeczywiście upoważnieni do dokonania konkretnej czynności, po drugie stanowi gwarancję dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Analizowane przepisy nabierają szczególnego znaczenia zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę jak poważne konsekwencje mogą wystąpić gdyby nie interpretować ich w sposób ścisły (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – nienależyta reprezentacja strony, której przejawem jest działanie w jej imieniu nieumocowanej osoby, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z powodu jego nieważności).

Należy podkreślić, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., sygn. akt II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma podstaw prawnych do zwolnienia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych i przerzucenia ciężaru czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie na Przewodniczącego Wydziału na etapie kontroli warunków formalnych skargi, bądź na Sąd na etapie oceny, czy zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wobec niewykonania zarządzenia Przewodniczącego (por. postanowienia NSA: z 12 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 69/15; z 8 listopada 2016 r. sygn. akt II FZ 716/16 i z 15 maja 2019 r., sygn. akt II OZ 422/19).

Mając na względzie powyższe oraz podzielając pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie wezwał stronę zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2024 r. (wezwanie przy piśmie z dnia 6 września 2024 r.), do nadesłania odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, obejmującego swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi, z którego wynikać miał sposób oraz osoby umocowane do działania w imieniu skarżącej spółki.

Analiza akt sprawy wskazuje z kolei, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi doręczono skarżącej spółce w dniu 13 września 2024 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta akt sądowych nr 15). Odbiór przesyłki zawierającej wezwanie potwierdziła własnoręcznym podpisem pani A. R. – upoważniony pracownik adresata, która to okoliczność wynika z prawidłowo wypełnionego zwrotnego potwierdzenia odbioru. Siedmiodniowy termin przewidziany na uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął zatem bezskutecznie w dniu 20 września 2024 r., bowiem skarżąca do końca wyznaczonego w wezwaniu terminu nie uzupełniła dostrzeżonych braków skargi.

Istotą argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zażalenia jest kwestionowanie faktu doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi. Strona wyjaśniała, że odbiera kierowaną do niej korespondencję, natomiast w tym przypadku, wobec niedoręczenia przedmiotowego wezwania – nie miała możliwości usunięcia braku formalnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje jednakże, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z 9 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2265/12 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r., sygn. akt III CZ 51/98). Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące.

W niniejszej sprawie skarżąca spółka nie podjęła skutecznej próby obalenia prawidłowości doręczenia, wynikającego z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie takie domniemanie nie może zostać obalone jedynie na podstawie oświadczenia, że skarżąca nie otrzymała przesyłki pocztowej zawierającej przedmiotowe wezwanie. Zasadniczo strona nie podjęła nawet próby uprawdopodobnienia okoliczności opisanej w treści oświadczenia. Dodatkowo zaznaczenia wymaga, że zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy innymi zwrotnymi potwierdzeniami odbioru, wszelkie przesyłki kierowane do skarżącej spółki w toku postępowania sądowego (odpis zaskarżonego postanowienia lub wezwanie do usunięcia braków zażalenia), również były odbierane przez upoważnionego pracownika spółki - panią A. R., odbierającą uprzednio również przesyłkę zawierającą wezwanie z dnia 6 września 2024 r.

Należy również zauważyć, że w wezwaniu skierowanym do skarżącej spółki wyraźnie wskazano, iż nieusunięcie braków formalnych skargi we wskazanym terminie spowoduje skutek prawny w postaci jej odrzucenia (vide: karta akt sądowych nr 12). Wezwanie, jak wywiedziono powyżej, zostało w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo doręczone skarżącej. Pomimo tej, wynikającej z akt sprawy okoliczności, strona nie uzupełniła braków formalnych skargi, co skutkowało zasadnym jej odrzuceniem przez Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.