Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska Protokolant st. ref. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2022 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę

R. M. (dalej też jako "Skarżący" lub "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej też jako "KGP" lub "Organ II instancji") z dnia [...] marca 2022 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (dalej także jako "KWP" lub "Organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2022 r., cofającą Skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową do celu sportowego.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 955 ze zm.; dalej: "ustawa o broni i amunicji" lub "u.o.b.a.") a do jej wydania doszło w następujących okolicznościach faktycznych;

Do Organu I instancji dnia 27 września 2021 wpłynęło orzeczenie lekarskie z dnia 22 września 2021 r. numer [...] wystawione przez upoważnionego lekarza orzecznika stwierdzające, ze Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią, skutkiem czego KWP pismem z dnia 29 września 2021 roku zawiadomił Skarżącego o wszczęciu wobec niego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych.

W toku postępowania pierwszoinstancyjnego Skarżący wyjaśnił, że złożył odwołanie od wspomnianego orzeczenia lekarskiego w wymaganym trybie, jednakże z uwagi na brak możliwości pokrycia kosztów związanych z jego rozpoznaniem, zrezygnował z tej drogi kwestionowania prawidłowości otrzymanego orzeczenia lekarskiego.

Jednocześnie przedłożył nowe orzeczenie lekarskie z dnia 18 listopada 2021 roku nr [...] wystawione przez innego lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób występujących o wydanie pozwolenia na broń, zgodnie z którym Skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią.

Natomiast Komendant Wojewódzki Policji w B., mając na względzie orzeczenie lekarskie z dnia 22 września 2021 r. numer [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, orzekł o cofnięciu Skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego.

Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie, żądając jej uchylenia i orzeczenia co do meritum, bądź jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podkreślił, że poddał się badaniom w trybie ustawy o broni i amunicji, bowiem miał zamiar podjąć czynności zmierzające do pozyskania dopuszczenia do posiadania broni. Jednakże w wyniku błędu lekarza orzecznika Strona otrzymała negatywne dla siebie orzeczenie lekarskie. Skarżący został przy tym poinformowany o procedurze odwoławczej, z której początkowo postanowił skorzystać. Ostatecznie jednak zrezygnował z tej możliwości. Powodem tego były wątpliwości Skarżącego co do treści wydanego negatywnego orzeczenia. Dlatego też Skarżący postanowił poddać się specjalistycznym badaniom okulistycznym na własny koszt. Jak twierdzi Skarżący, badanie to potwierdziło, iż poprzednio przeprowadzone badanie było nierzetelne i obarczone błędem lekarskim. Skarżący podkreślił, iż odwołanie od orzeczeń nie jest obowiązkiem, ale prawem strony. Dlatego też Skarżący poddał się ponownie badaniom w trybie ustawy o broni i amunicji, których wynik był dla Skarżącego pozytywny w pierwszej instancji. Zdaniem Skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w B. otrzymał od lekarza informację na temat Strony, sprzecznie z trybem przewidzianym w ustawie. I pomimo tego Organ I instancji nie wyjaśnił, czy lekarz miał uprawnienia do tej czynności. Nadto organ ten nie odniósł się do pozytywnego dla Skarżącego orzeczenia lekarskiego. W złożonym odwołaniu postawiono także zarzuty naruszenia procedury administracyjnej, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] stycznia 2022 r. Komendant Główny Policji podkreślił, że warunkiem ubiegania się o broń bądź jej posiadania jest posiadanie zdolności do dysponowania nią, co wymaga potwierdzenia stosownymi orzeczeniami – lekarskim i psychologicznym, o których stanowi przepis art. 15 ust. 3 – 5 ustawy o broni i amunicji (w przypadku Skarżącego zastosowanie ma przepis art. 15 ust. 3 tej ustawy). Przepisy prawa przewidują m.in. jakie badania powinny i mogą być przeprowadzone przed wydaniem przez upoważnionego orzecznika, stosownego orzeczenia. Organ II instancji w swojej decyzji zaznaczył, iż na uwagę zasługuje fakt, że wydawane jest jedno orzeczenie psychologiczne, obejmujące badanie w zakresie stwierdzenia czy posiadacz pozwolenia na broń lub osoba ubiegająca się o pozwolenie wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy) oraz jedno orzeczenie lekarskie, obejmujące łącznie ocenę zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią (art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy). Organ II instancji podkreślił, że od orzeczeń wydanych w pierwszej instancji osobie poddanej badaniom oraz organowi Policji przysługuje odwołanie. W przypadku wniesienia odwołania przymiot ostateczności uzyskują orzeczenia wydane w drugiej instancji (art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji). Orzeczenia te, uchylają moc dowodową orzeczeń je poprzedzających. Zatem ustawodawca na tym zamyka ścieżkę, służącą ustaleniu posiadania przez określoną osobę zdolności do dysponowania bronią. Dalej Organ wskazał, iż w przypadku gdy osoba poddana badaniom uważa, że ostateczne orzeczenia dotknięte są jakąś wadą, na podstawie art. 15i ustawy o broni i amunicji, ma możliwość zwrócenia się do wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia o przeprowadzenie stosownej kontroli. Organ II instancji zwrócił uwagę, że Skarżący początkowo zainicjował procedurę odwoławczą od negatywnego dla siebie orzeczenia lekarskiego wydanego w pierwszej instancji, jednak z niej zrezygnował, z uwagi na zbyt wysokie koszty z tym związane. Natomiast Skarżący zdecydował się poddać badaniom lekarskim w pierwszej instancji na własny koszt, bo jak wskazał pełnomocnik Skarżącego są one "znacznie tańsze". Dodatkowo Skarżący poddał się również płatnym badaniom specjalistycznym z dziedziny okulistyki. Komendant Główny Policji uznał, iż jest to działanie nieprawidłowe. Narusza to obowiązującą i ściśle określoną procedurę weryfikacji wydawanych orzeczeń lekarskich. Organ wskazał również, że w przepisach ustawy o broni i amunicji brak jest instrumentu "biegłego", jak ma to miejsce w art. 84 k.p.a., celem wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy wydawanymi orzeczeniami. W ocenie organu Skarżący świadomie próbował ominąć ścieżkę związaną z uzyskaniem w trybie odwoławczym orzeczenia lekarskiego, nie jest możliwe pozostawienia je pozwolenia na broń z przyczyn formalnych, z uwagi na brak potwierdzenia przez upoważnionego orzecznika, że Skarżący może dysponować bronią. Organ II instancji stwierdził, iż przedmiotowe orzeczenie lekarskie o charakterze specjalistycznym podlega weryfikacji w ściśle określonym trybie wskazanym w ustawie o broni i amunicji. Zatem skoro w tym trybie nie zostało zakwestionowane orzeczenie lekarskie, to nie może podlegać weryfikacji przez nieuprawnione do tego organy Policji. Organy te, mogą jedynie w postępowaniu administracyjnym oceniać orzeczenia lekarskie jako dowód pod względem zagadnień o charakterze formalnym, tj. czy orzeczenie wydał uprawniony organ oraz czy zostało wystawione na właściwym druku. W oparciu o powyższe kryteria organ dokonał takiej oceny. Tak jak stanowi art. 15a ust. 1 i 2 w zw. z art. 15f ustawy o broni i amunicji przedmiotowe orzeczenie zostało wydane przez lekarza orzecznika wpisanego do rejestru lekarzy upoważnionych – prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B.

Odnosząc się do sformułowanych w odwołaniu zarzutów Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji lekarz lub psycholog wydający negatywne orzeczenie zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. Organ stwierdził, iż sam fakt braku dyspozycji do posiadania broni orzeczony wobec osoby, która już posiada broń, obliguje organ Policji do natychmiastowej reakcji, co też Komendant Wojewódzki Policji w B. uczynił, wszczynając postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. W toku tego postępowania Organ uznał za dowód negatywne dla strony orzeczenie lekarskie, o czym poinformował stronę.

Natomiast lekarz wydający orzeczenie w trybie ustawy o broni i amunicji na podstawie procedury z art. 15 ust. 3 tej ustawy, w przypadku stwierdzenia braku zdolności do dysponowania bronią przez analogię do ust. 5 tego artykułu przywołanej ustawy, winien przekazać taką informację organom Policji. Komendant Główny Policji podkreślił, iż sam ustawodawca zobligował organy Policji do cofnięcia pozwoleń na broń osobom, wobec których uprawniony lekarz orzekł o braku możliwości dysponowania bronią. Postępowanie takie podyktowane jest koniecznością ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W nawiązaniu do zarzutu dotyczącego naruszenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, Organ II instancji stwierdził, iż ustalenia dokonane przez Organ I instancji wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Organ II instancji zaznaczył, że regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, nie stanowi procedury administracyjnej i jest dla niej odrębna. W tej sytuacji orzeczenie lekarskie, wydane w trybie ustawy o broni i amunicji i przepisów wykonawczych do niej, nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2022 r. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 k.p.a. poprzez brak działania na podstawie i w granicach prawa, art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w taki sposób, jakby celem organu było jedynie odebranie stronie prawa do posiadania broni, art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie rozwiązania wątpliwości wynikłych co do zdrowia Skarżącego na jego korzyść, art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie czuwania nad tym, aby strona uczestnicząca w postępowaniu nie poniosła szkody z powodu ewentualnej nieznajomości prawa i art. 107 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

W ramach tej kontroli, sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 kpa lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez KGP prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez Organ, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] stycznia 2022 r., cofającej Skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową do celu sportowego, stanowił z kolei przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji.

I tak stosownie do dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 685), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2), wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (pkt 3), uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4).

W myśl natomiast art. 18 ust. 1 ww. ustawy ,,Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano:

1) nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7;

2) należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6;

3) naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25;

4) przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego.

Kategoryczna treść art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ("cofa pozwolenie na broń") oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W odróżnieniu bowiem od postanowień art. 18 ust. 4 i ust. 5 ustawy o broni i amunicji ustawodawca nie posłużył się w tym przypadku sformułowaniem ,,może cofnąć pozwolenie na broń".

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy w stosunku do Skarżącego w dniu 22 września 2021 r. zostało wydane orzeczenie lekarskie przez lekarza uprawnionego do badania osób występujących o wydanie pozwolenia na broń pneumatyczną, wpisanego do rejestru lekarzy upoważnionych prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. stwierdzające, iż Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i nie może dysponować bronią.

Skarżący, nie zgadzając się z przedmiotowym orzeczeniem lekarskim, w dniu 18 października 2021 r. złożył odwołanie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. Jak podkreślał Skarżący, z uwagi na zbyt wysoki koszt badania wykonywanego w trybie odwoławczym, zrezygnował z powyżej procedury. Skarżący poddał się natomiast kolejnym badaniom, których wynik był dla niego pozytywny, co zostało potwierdzone orzeczeniem lekarskim z dnia 18 listopada 2021 r. nr [...]. I to też orzeczenie Skarżący przedłożył Organowi I instancji, uznając za zasadne umorzenie wszczętego wobec niego postępowania. W tej sytuacji argumentacja skargi skupia się z jednej strony na braku uwzględnienia przez Organy obu instancji pozytywnego dla Skarżącego orzeczenia lekarskiego, a z drugiej strony na pominięciu przez nie faktu przedłożenia Organowi I instancji orzeczenia lekarskiego z dnia 22 września 2021 r., jak uważa Skarżący, sprzecznie z trybem przewidzianym w ustawie.

Powyższe zarzuty nie są zasadne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, wydawane w trybie ustawy o broni i amunicji nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach administracyjnych o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń i są dla nich wiążące. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, a ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

W tej sytuacji Organ Policji, dysponując ostatecznym orzeczeniem lekarskim z dnia 22 września 2021 r. numer [...], wystawionym przez upoważnionego lekarza orzecznika stwierdzającym, ze Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią, zasadnie cofnął Skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową do celu sportowego, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie Organy Policji, wbrew stanowisku Skarżącego, nie były zobligowane do przeprowadzenia dowodu z kolejnego, tym razem korzystnego dla Skarżącego orzeczenia lekarskiego. Kluczowym jest bowiem, że uzyskały one orzeczenie lekarskie negatywne dla Skarżącego, przesłane przez uprawnionego lekarza orzecznika, ustaliły, że było ono ostateczne i były nim związane.

Organy Policji nie posiadają żadnych uprawnień do interpretowania wydanych w powyższym zakresie orzeczeń medycznych i są tymi orzeczeniami związane (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 355/16). Organy Policji nie są także uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią. Nie mają również kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń już posiadającej orzeczenia o określonej treści ani też do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy albo psychologów zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1448/17).

Co istotne, podważenie prawidłowości orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie art. 15f ustawy o broni i amunicji, poddane zostało ścisłym rygorom i bynajmniej uregulowanej ustawowo drogi odwoławczej nie można zastąpić poprzez uzyskanie kolejnego orzeczenia lekarskiego, stojącego w sprzeczności do poprzedniego.

Zgodnie bowiem z art. 15f ust. 1 ustawy o broni i amunicji lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie wyników badań, o których mowa w art. 15a ust. 2. Oryginał orzeczenia lekarskiego otrzymuje osoba ubiegająca się. W przypadku orzeczenia stwierdzającego, że osoba ubiegająca się należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i nie może dysponować bronią, kopię tego orzeczenia dołącza się do zawiadomienia, o którym mowa w art. 15 ust. 4 zdanie drugie (ust. 2). Lekarz upoważniony prowadzi dokumentację badań, o których mowa w art. 15a ust. 2, w formie karty badania lekarskiego (ust. 3). Wyniki badań specjalistycznych i pomocniczych oraz kopia orzeczenia lekarskiego stanowią załączniki do karty badania lekarskiego.

Z kolei w myśl. art. 15h ust. 1 cyt. ustawy od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. Odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (ust. 2). Odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są:

1) wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy - instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy;

2) jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

3) podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej.

Lekarz lub psycholog, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie, przekazuje je wraz z dokumentacją badań do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania (ust. 3 i 4). Badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania (ust. 5). Koszty badania lekarskiego lub psychologicznego ponosi odwołujący się (ust. 6). Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (ust. 7).

Tym samym, skoro w myśl. art. 15h ust. 1 ustawy o broni i amunicji, od orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 15f ust. 1 ustawy o broni i amunicji przysługuje odwołanie, to osoba, która uzna, iż negatywne orzeczenie lekarskie, wydane w pierwszej instancji, jest dotknięte jakąś wadą i nie zgadza się z takim rozstrzygnięciem, ma możliwość uruchomienia wyłącznie tej procedury odwoławczej. Kończy się ona wydaniem ostatecznego orzeczenia w drugiej instancji. Sąd podziela zatem stanowisko Organów, iż Skarżący, rezygnując z trybu odwoławczego od orzeczenia lekarskiego wydanego w pierwszej instancji, naruszył ściśle określoną procedurę weryfikacji wydawanych orzeczeń. W ocenie Sądu, jeżeli Skarżący nie zgadzał się z treścią wydanego wobec niego orzeczenia, winien był wyczerpać przewidzianą w takim przypadku procedurę odwoławczą a nie poddać się kolejnemu badaniu, celem uzyskania zaświadczenia, które spełniałoby oczekiwania Skarżącego. Mając na uwadze zarzuty skargi podkreślenia wymaga, że ujęta w art. 15h ust. 1 ustawy o broni i amunicji procedura odwoławcza, dotyczy każdego orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 15f ust. 1 ustawy o broni i amunicji, bez względu, czy wydane ono zostało w sytuacji wskazanej w art. 15 ust. 3, ust. 4 czy też ust. 5 cyt. ustawy.

Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku.

Z kolei art. 15 ust. 4 cyt. ustawy wskazuje, że osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 2 pkt 1-3 obowiązana jest raz na 5 lat przedstawić właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3, wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem tego terminu. W przypadku wydania orzeczenia stwierdzającego, że należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 i że nie może dysponować bronią, lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony są obowiązani zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

W myśl natomiast art. 15 ust. 5 ww. ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

Uwzględniając powyższe, Sąd zgadza się z twierdzeniem Komendanta Głównego Policji, że lekarz wydający orzeczenie w trybie ustawy i broni i amunicji na podstawie procedury z art. 15 ust. 3 cyt. ustawy, w przypadku stwierdzenia braku zdolności do dysponowania bronią przez kandydata, przez analogię do ust. 5 tego artykułu cyt. ustawy, przekazując taką informację organom Policji, nie naruszył przepisów prawa.

Zdaniem Sądu, nie sposób bowiem zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że lekarz, przeprowadzający badanie na podstawie art. 15 ust. 3 cyt. ustawy, w przypadku stwierdzenia braku zdolności kandydata do dysponowania bronią, przekazując taką informację organom Policji, działa bezprawnie a Organy Policji winny taki dowód w swych rozważaniach pominąć.

Należy mieć bowiem na względzie pogląd wyrażony przez NSA w uchwale składu siedmiu sędziów tegoż Sądu z dnia 14 marca 2011 r., II FPS 8/10 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), że w procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej.

Żaden przepis prawa nie jest oderwaną jednostką, lecz występuje w pewnym kontekście systemowym - jest częścią określonego aktu normatywnego, który z kolei jest częścią określonej gałęzi prawa przynależącej do systemu prawa polskiego. Wykładając więc dany przepis prawa, należy brać pod uwagę jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna) oraz do przepisów zawartych w innych ustawach (wykładnia systemowa zewnętrzna). Tak więc dla dokonania prawidłowej wykładni konkretnego przepisu konieczne jest uwzględnienie całości relewantnego dla rozstrzygnięcia danego problemu tekstu prawnego.

W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie będzie miała zatem wykładnia systemowa wewnętrzna, czyli uwzględnienie relacji ust. 3 art. 15 do jego ust. 4 i 5. Pamiętać bowiem należy, że regulacja ujęta w przepisie art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, nie została wydzielona w osobny artykuł, który to zabieg legislacyjny mógłby nadać temu akurat przepisowi znaczenie odmienne w stosunku do art. 15 ust. 4 i 5 cyt. ustawy.

Zatem skoro wskazana w art. 15h ust. 1 ustawy o broni i amunicji procedura odwoławcza, dotyczy orzeczenia lekarskiego, wydanego zarówno w przypadku uregulowanym w art. 15 ust. 3, ust. 4 czy też ust. 5 cyt. ustawy, a jednocześnie wydanie przez lekarza, w sytuacji poddania się badaniu przez osobę w realiach art. 15 ust. 4 i 5 ustawy o broni i amunicji, orzeczenia stwierdzającego, że dana osoba należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 i że nie może dysponować bronią, obliguje go do zawiadomienia o tym właściwego organu Policji, to zawiadomienie przez lekarza organu Policji o stwierdzonych przeciwskazaniach medycznych kandydata do posiadania broni, w sytuacji wymienionej w art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, nie może być kwalifikowane w żadnym razie jako działanie bezprawne.

Stanowisko powyższe potwierdza także wykładnia celowościowa art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Jak bowiem celnie zauważył KGP, działanie takie ma na celu zabezpieczenie interesu społecznego przed próbą obejścia przepisów przez osoby starające się o pozwolenia na broń lub posiadające takie pozwolenie, poprzez poddanie się kolejnym badaniom i próbom pozyskania do skutku pozytywnego dla siebie orzeczenia.

W ocenie Sądu nieracjonalnym byłoby wprowadzenie w ramach jednolicie uregulowanej procedury badań lekarskich osób posiadających pozwolenie na broń, jak i ubiegających się o nie, swoistego dualizmu w zakresie dopuszczalności wobec tych ostatnich możliwości kilkukrotnego poddawania się kolejnym badaniom z uwagi na ich negatywny wynik a nadto podważałoby przymiot ostateczności tego typu orzeczenia lekarskiego.

Reasumując, skoro Skarżący nie dostosował się do wymaganej prawem procedury odwoławczej, skutkiem czego orzeczenie lekarskie z dnia 22 września 2021 r. n [...], stwierdzające, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią, nabrało waloru ostateczności, KWP prawidłowo, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, cofnął Skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową do celu sportowego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.