Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Ż. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. znak: [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zabezpieczającej dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. oddala skargę. A.B.

Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. (dalej: Naczelnik, organ I instancji) określił Ż.G. (dalej: skarżąca, podatnik) przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za: marzec - sierpień, październik - grudzień 2013 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz orzekł o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z wystawieniem faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych, w których wykazano podatek od towarów i usług za: marzec - sierpień, październik - grudzień 2013 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, a także orzekł o zabezpieczeniu na majątku podatnika wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe 2013 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę przed wydaniem decyzji określającej wysokość ww. zobowiązań podatkowych. Od tej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. Wymieniona decyzja w przedmiocie zabezpieczenia wygasła z mocy prawa - na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, dalej: O.p.) - w związku z doręczeniem pełnomocnikowi skarżącej decyzji Naczelnika z dnia 21 grudnia 2018 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za: marzec – grudzień 2013 r.; nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za marzec - sierpień oraz grudzień 2013 r. w wysokościach 0 zł; obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z wystawieniem 84 faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, na których wykazano podatek od towarów i usług za: marzec 2013 r. w kwocie 6.413 zł, kwiecień 2013 r. w kwocie 10.993 zł, maj 2013 r. w kwocie 3.707 zł, czerwiec 2013 r. w kwocie 32.903 zł, lipiec 2013 r. w kwocie 45.573 zł, sierpień 2013 r. w kwocie 7.060 zł, wrzesień 2013 r. w kwocie 18.273 zł, październik 2013 r. w kwocie 6.580 zł, listopad 2013 r. w kwocie 3.906 zł, grudzień 2013 r. w kwocie 6.100 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. (dalej jako: DIAS, organ odwoławczy) - decyzją z dnia [...] r ., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 O.p. - umorzył postępowanie odwoławcze (wszczęte odwołaniem od decyzji Naczelnika z dnia [...] r. w przedmiocie zabezpieczenia) w związku z wydaną decyzją Naczelnika z dnia [...] r.

Wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika z dnia [...] r. z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa proceduralnego, jak i materialnego przy jej wydawaniu (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.).

Decyzją z dnia [...] r. DIAS odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji nie znajdując ku temu podstaw.

Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji DIAS decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. Jak wyjaśnił, nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika z dnia [...] r. w przedmiocie zabezpieczenia, nie stwierdzono bowiem naruszenia przepisów prawa proceduralnego dotyczących organu właściwego do wydania i wykonania decyzji zabezpieczającej, sposobu jej doręczenia, jak i prawa materialnego (art. 33 O.p.). Organ stwierdził, że w toku postępowania kontrolnego dopuszczalne było dokonanie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku skarżącej. Naczelnik był właściwym organem do wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia w ramach kontroli celno-skarbowej, natomiast organem właściwym do wykonania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia był Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P.. Wniosek z dnia 21 listopada 2018 r. na podstawie art. 155a § 1 i § 2 ustawy z dnia 17czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – skierowano do doręczenia w trybie art. 155b § 1a ww. ustawy, zgodnie z którym istniał obowiązek doręczenia tej decyzji bezpośrednio do rąk skarżącej, a nie jej pełnomocnika, który nie mógł działać na tym etapie (w sprawie dotyczącej zabezpieczenia przyszłych zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r.). Zatem zaskarżona decyzja została wydana i doręczona prawidłowo skarżącej. Nadto doręczenie decyzji bezpośrednio skarżącej nie wywołało żadnych negatywnych dla niej skutków - pełnomocnik wniósł skutecznie odwołanie, a więc środek prawny przewidziany dla zaskarżania decyzji. Nadto Naczelnik miał podstawy twierdzić, iż w sprawie zasadnym jest dokonanie przedmiotowego zabezpieczenia. W ocenie organu świadomy udział w obrocie fakturami VAT niedokumentującymi rzeczywistych transakcji gospodarczych w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych, nierzetelne prowadzenie ksiąg handlowych, wysoka kwota przewidywanych zaległości podatkowych w odniesieniu do możliwości płatniczych, brak majątku na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, fakt posiadania innych zaległości podatkowych, ocena postawy skarżącej potwierdzają, że przyszłe zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług oraz obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług w związku z wystawieniem faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych nie zostaną wykonane. W sprawie nie zaistniała przesłanka nieważności decyzji. Organ odwoławczy przeanalizował zasadność dokonanego zabezpieczenia i uznał, że Naczelnik podjął słuszne działania na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Organ odwoławczy przeanalizował także kwestię wymagalności zobowiązań podatkowych skarżącej i w związku z wszczętym w dniu 27 listopada 2018 r. postępowaniem przygotowawczym w sprawie o przestępstwo skarbowe bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług uległ zawieszeniu od tej daty. Co oznacza, że ww. zobowiązania nie uległy przedawnieniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem przez organ, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika z dnia [...] r., bowiem w ocenie organu nie doszło do rażącego naruszenia przez organy podatkowe przepisów, tj. art. 14d, art. 24 ust. 5 oraz art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity w Dz.U. z 2016 r., poz. 720 ze zm.), art. 202 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) w zw. z art. 33 § 1, § 2 pkt 2, art. 210 § 1, art. 211, art. 212 O.p., pomimo, iż w ocenie strony doszło do rażącego naruszenia ww. przepisów, bowiem doręczenia decyzji dokonał niewłaściwy organ, a pomimo jej wydania przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. niniejsza decyzja nie została przez ten Organ prawidłowo i skutecznie doręczona; art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2, art. 120, art. 121 § 1, art. 138e § 1, art. 145 § 2 O.p., pomimo, iż nieprawidłowo doręczono decyzję zabezpieczającą bezpośrednio stronie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie strona zgodnie z przepisami prawa ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika i to jemu winna być doręczona przedmiotowa decyzja; art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 O.p., bowiem w ocenie organu Naczelnik miał podstawy twierdzić, iż w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych, podczas gdy w niniejszej sprawie nie istnieje uzasadniona obawa, że strona nie wykona przyszłego zobowiązania podatkowego, niezasadnie zaś zdaniem organu okolicznościami uzasadniającymi obawę, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług oraz zapłata podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. nie zostanie przez stronę wykonane, są stwierdzone w toku prowadzonego postępowania kontrolnego nieprawidłowości polegające zdaniem organu na wystawieniu nierzetelnych faktur dokumentujących dostawę suszu tytoniowego pomimo, iż w niniejszej sprawie nie zaistniała realna obawa niewykonania przyszłego zobowiązania, a prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu winna prowadzić do uznania, iż fakt prowadzenia postępowania w przypadku, gdy strona nie podejmuje jakichkolwiek czynności celem utrudnienia bądź uniemożliwienia wyegzekwowania przyszłej należności, nie stanowi przesłanki dokonania zabezpieczenia na jej majątku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontroli Sądu poddano decyzję DIAS w Ł. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika z dnia [...] r. w przedmiocie określenia skarżącej przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za marzec-sierpień i październik-grudzień 2013 wraz z odsetkami i przybliżonej wartości podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o VAT, a także zabezpieczenia na majątku podatnika wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych za wskazane okresy wraz z odsetkami (decyzje: k. 249, 200 i 20 akt adm.). Decyzja poddana weryfikacji w trybie stwierdzenia nieważności to decyzja, która wygasła na skutek wydania w dniu [...] r. decyzji wymiarowej, doręczonej skarżącej w dniu [...] r. (k. 117). Zgodnie bowiem z art. 33a § 1 pkt 2 O.p., decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Strona skarżąca i organ wyższego stopnia zgodnie twierdzili, że mimo iż wygaśnięcie decyzji zabezpieczającej powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, to nie czyni ono bezprzedmiotowym postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji o zabezpieczeniu (tak np. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2018 r. I FSK 710/18). Stanowisko to Sąd orzekający w rozpoznanej sprawie w pełni podziela.

We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (wniosek z dnia [...] r., data wpływu do organu – 20 sierpnia 2019 r. – k. 170 akt adm.), skarżąca wskazała, że decyzji tej zarzuca wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.). Za podlegające takiej kwalifikacji uznała naruszenie art. 14d, art. 24 ust. 5 oraz art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity w Dz.U. z 2016 r., poz. 720 ze zm.), art. 202 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) w zw. z art. 33 § 1, § 2 pkt 2, art. 210 § 1, art. 211, art. 212 O.p. przez to, że doręczenia decyzji dokonał niewłaściwy organ, a pomimo jej wydania przez Naczelnika niniejsza decyzja nie została przez ten organ prawidłowo i skutecznie doręczona, bowiem doręczył ją organ niewłaściwy – Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P..

Po drugie, jak twierdziła skarżąca, Naczelnik rażąco naruszył art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2, art. 120, art. 121 § 1, art. 138e § 1, art. 145 § 2 O.p., poprzez doręczenie decyzji zabezpieczającej bezpośrednio stronie, pomimo że strona zgodnie z przepisami prawa ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika. Dlatego też decyzja nie została prawidłowo doręczona.

Organ uznał te zarzuty za niezasadne. Jak wyjaśnił, przepis art. 14d ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 720 ze zm.) uprawniał dyrektora urzędu kontroli skarbowej w toku postępowania kontrolnego do dokonania w drodze decyzji zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku kontrolowanego. Przepisy art. 33-33c O.p. stosowane były odpowiednio. Decyzja, o której mowa, przekazywana była organowi podatkowemu właściwemu dla kontrolowanego w dniu wydania decyzji (art. 14d ust. 2). Od tej decyzji służyło odwołanie do właściwego dla kontrolowanego w dniu wszczęcia postępowania kontrolnego dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. I chociaż wymieniona ustawa utraciła moc prawną w związku z wprowadzeniem przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, to przywołane wyżej przepisy nadal obowiązywały na podstawie art. 202 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej - w postępowaniach kontrolnych wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 marca 2017 r. Zgodnie z tymi przepisami, postępowania kontrolne oraz kontrole podatkowe prowadzone w toku postępowania kontrolnego, prowadzone na podstawie ustawy uchylanej w art. 159 pkt 1 (ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej - Dz. U. z 2016 r. poz. 720 i 1165), wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzone przez: 1) dyrektora urzędu kontroli skarbowej - prowadzi naczelnik urzędu celno-skarbowego mający siedzibę w tym samym województwie, w którym miał siedzibę dyrektor urzędu kontroli skarbowej, na podstawie dotychczasowych przepisów; 2) Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej - prowadzi dyrektor izby administracji skarbowej właściwy dla województwa mazowieckiego, na podstawie dotychczasowych przepisów (art. 202 ust. 1). W ramach postępowań kontrolnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, naczelnik urzędu celno-skarbowego może w drodze decyzji dokonać zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Przepisy dotychczasowe stosuje się (art. 202 ust. 2). W związku z tym, jak wskazał organ wyższego stopnia, Naczelnik był właściwym organem do wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia w ramach kontroli celno-skarbowej. Z kolei organem właściwym do wykonania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia z dnia 20 listopada 2018 r. był Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P.. Stąd też Naczelnik po zredagowaniu i podpisaniu decyzji przekazał decyzję w przedmiocie zabezpieczenia do wykonania Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Ł.-P. kierując wniosek z dnia 21 listopada 2018 r. na podstawie art. 155a § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) o jej doręczenie w trybie art. 155b § la ww. ustawy. Stosownie do tego przepisu, w przypadku gdy doręczenie odpisu zarządzenia zabezpieczenia po doręczeniu decyzji o zabezpieczeniu, o której mowa w art. 33 O.p., mogłoby utrudnić lub udaremnić dokonanie zabezpieczenia, organ egzekucyjny lub egzekutor wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia doręcza zobowiązanemu tę decyzję o zabezpieczeniu. Tryb działania wskazany w art. 155b § 1a u.p.e.a. uniemożliwiał doręczenie decyzji w przedmiocie zabezpieczenia pełnomocnikowi i oznaczał obowiązek doręczenia tej decyzji bezpośrednio do rąk zobowiązanego - skarżącej. Decyzja została zatem doręczona bezpośrednio skarżącej w dniu 2 stycznia 2019 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. działającego jako organ egzekucyjny. Pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi M. C. celem reprezentowania skarżącej w postępowaniu kontrolnym, wszczętym na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., nie można było uznać za obowiązujące w zakresie postępowania zabezpieczającego, w sytuacji gdy zaistniała potrzeba doręczenia decyzji o zabezpieczeniu wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia (o czym mowa w art. 155b § 1a u.p.e.a.). Organ podkreślił, że doręczenie zaskarżonej decyzji przez organ egzekucyjny musiało zostać dokonane bezpośrednio do rąk zobowiązanej, bo adwokat nie mógł na tym etapie działać jako pełnomocnik (sprawa dotyczyła zabezpieczenia przyszłych zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r.). Zatem zaskarżona decyzja została wydana i doręczona prawidłowo stronie postępowania – skarżącej.

Sąd aprobuje w pełni te wyczerpujące wyjaśnienia i stwierdza, że wykraczają one nawet poza obowiązki organu wyznaczone przez zasady weryfikacji decyzji w trybie stwierdzenia nieważności. Skarżąca zdaje się zapominać, że tryb stwierdzenia nieważności nie jest trybem odwoławczym. Nie jest to tryb zwykły, lecz nadzwyczajny, zatem żądanie skarżącej musi mieścić się w wyznaczonych przez przepis art. 247 O.p. ramach, zdeterminowanych przez zasadę trwałości decyzji (art. 128 O.p.). Przesłanki tam wskazane, w tym przesłanka rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1pkt 3 O.p.) mają charakter materialnoprawny (w odróżnieniu od podstaw wznowienia postępowania) i nie wolno w ich ramach kwestionować czynności o charakterze procesowym. A taki charakter ma właśnie kwestionowana we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji czynność doręczenia (ściślej – prawidłowości doręczenia). Powołana w tym wniosku podstawa nieważności – wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa – musi być odnoszona, jak wynika to wprost z przepisu, do wydania decyzji, a więc do etapu jej podjęcia. Prawidłowość doręczenia można było kwestionować w inny sposób – na podstawie art. 240 O.p. Stąd Sąd uważa, że argumenty skarżącej przywołane przez nią we wniosku nie mogły wywołać pożądanego przez nią skutku w ramach trybu, który tym wnioskiem uruchomiła.

We wniosku o stwierdzenie nieważności skarżąca zarzuciła dalej rażące naruszenie art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 O.p., przez uznanie przez organ, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych, podczas gdy nie istniała uzasadniona obawa, że strona nie wykona przyszłego zobowiązania podatkowego. Zdaniem skarżącej, prawidłowa wykładnia przepisu winna prowadzić do uznania, iż fakt prowadzenia postępowania w przypadku, gdy strona nie podejmuje jakichkolwiek czynności celem utrudnienia bądź uniemożliwienia wyegzekwowania przyszłej należności, nie stanowi przesłanki dokonania zabezpieczenia na jej majątku.

Organ i tutaj wyjaśnił (w pełni zasadnie), dlaczego zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony. Jak wskazał, zgodnie z art. 33 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Stwierdził, że uzasadniona obawa musi mieć swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, przy czym ocenę tego, czy zaistniała ona w konkretnym przypadku pozostawiono uznaniu organów podatkowych. Niemniej jednak uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych oraz uprawdopodobnione w sposób jasny i czytelny w treści uzasadnienia decyzji. Ponadto sformułowanie "uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane" nie może być utożsamiane z koniecznością udowodnienia takiego faktu. Poza tym stan obawy, o jakim mowa w treści art. 33 § 1 O.p, nie oznacza jedynie - wbrew twierdzeniom skarżącej - wystąpienia przykładowo wymienionych w tym przepisie zdarzeń w postaci trwałego nieuiszczania zobowiązań publicznoprawnych, czy zbywania składników majątku w celu udaremnienia egzekucji. W postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organy podatkowe mogą bowiem wykazać zaistnienie ustawowej przesłanki dokonania zabezpieczenia przy użyciu wszystkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodabniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości. Organ podkreślił, że Naczelnik miał podstawy twierdzić, iż w sprawie zasadnym jest dokonanie zabezpieczenia, a co uzasadnia wskazanie przesłanek potwierdzających, że przyszłe zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec -sierpień i październik - grudzień 2013 r. oraz obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z wystawieniem faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych, w których wykazano podatek od towarów i usług za: marzec-sierpień i październik - grudzień 2013 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 7.108.059,00 zł nie zostaną przez skarżącą wykonane (tj. nierzetelność w prowadzeniu działalności gospodarczej polegająca na świadomym udziale w obrocie fakturami VAT niedokumentującymi rzeczywistych transakcji gospodarczych w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych; nierzetelne prowadzenie ksiąg handlowych; wysoka kwota przewidywanych zaległości podatkowych - ponad 7 mln zł – w odniesieniu do możliwości płatniczych podatnika; brak majątku – ruchomości, nieruchomości, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia i zabezpieczałby w pełni prognozowane zobowiązania; fakt posiadania innych zaległości podatkowych w zakresie podatku akcyzowego w kwocie ponad 44.440.032,00 zł; ocena postawy podatnika w dążeniu do wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, w sytuacji wyprowadzenia z firmy środków finansowych w trakcie trwania postępowania kontrolnego niedługo przed zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej). Zdaniem organu, w takich okolicznościach trudno więc dopatrzeć się rażącego naruszenia prawa w zakresie zastosowania w sprawie instytucji zabezpieczenia opartej na art. 33 O.p.

Aprobując te ustalenia Sąd stwierdza, że skarżąca również i w tym zakresie usiłowała zakwestionować na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. okoliczności, które w ten sposób (w tym trybie i na tej podstawie) zakwestionowane być nie mogły. Pojęcie rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji dotyczy bowiem wykładni przepisu, a nie oceny ustaleń faktycznych, do czego w istocie sprowadzała się argumentacja skarżącej. Stąd zarzut ten należało uznać za oczywiście bezzasadny.

Reasumując, zaskarżona decyzja była w pełni prawidłowa, a zarzuty skargi – odpowiadające treści wniosku o stwierdzenie nieważności i późniejszych środków zaskarżenia składanych przez skarżącą – nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji (art. 151 p.p.s.a.).

P.C.