Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. F. i B. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 września 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 567/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. F. i B. F. na uchwałę Rady Miejskiej w Brzegu Dolnym z dnia 13 września 2016 r. nr XX/112/16 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Brzeg Dolny postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 19 września 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 567/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. F. i B. F. (dalej "skarżący") na uchwałę Rady Miejskiej w Brzegu Dolnym (dalej "organ") z dnia 13 września 2016 r., w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Brzeg Dolny.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżając wspomnianą uchwałę skarżący dopełnili obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, co uczynili pismem z dnia 8 kwietnia 2024 r. Na powyższe wezwanie organ udzielił odpowiedzi przy piśmie z dnia 6 maja 2024 r. doręczonym pełnomocnikowi skarżących w dniu 15 maja 2024 r. Od tej daty rozpoczął bieg 30-dniowy termin do wniesienia skargi, który upływał z dniem 14 czerwca 2024 r. Skarga tymczasem została wniesiona dopiero 19 czerwca 2024 r., a więc po upływie ustawowego terminu. W ocenie Sądu niezasadne jest stanowisko autora skargi zakładające, że bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczyna się z chwilą dowiedzenia się skarżących o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Treść przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. wyraźnie wyklucza bowiem taką możliwość. W związku z powyższym, Sąd uznał, że przedmiotowa skarga została wniesiona po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r.), a tym samym podlegała ona odrzuceniu.

Od powyższego postanowienia zażalenie złożyli skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Pełnomocnik podniósł zarzuty naruszenia:

- art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia podczas, gdy termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 22 maja 2024 r., ponieważ to w tym dniu skarżący dowiedzieli się o wydaniu przez Radę Miejskiej w Brzegu Dolnym uchwały w sprawie odmowy uchylenia uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem skarga została wniesiona w ustawowym terminie;

- art. 53 § 2 zd. 2 p.p.s.a. polegające na jego niezastosowaniu podczas, gdy do uchybienia terminu doszło bez winy skarżących, więc sąd I instancji winien zastosować przepis art. 58 § 2 zd. 2 p.p.s.a. i rozpoznać skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia.

Na wstępie należy podkreślić, że Sąd I instancji zasadnie wskazał, że zaskarżona uchwała podjęta została przed zmianą art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 53 p.p.s.a., co determinuje uznanie, że skarżący zobowiązani byli do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i do zachowania terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., który przewidywał, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Pełnomocnik skarżących faktu powyższego nie kwestionuje a swoje zarzuty stawia w oparciu o przekonanie, że skuteczne "doręczenie" odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie nastąpiło 15 maja 2024 r. na adres pełnomocnika, tylko w okolicach 22 maja 2024 r. (trudność z ustaleniem daty odbioru korespondencji przez skarżących spowodowana jest pożarem ich domu).

Należy przypomnieć, że co do zasady organ administracji publicznej jest obowiązany doręczać pisma pełnomocnikowi strony, o którego ustanowieniu został powiadomiony. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, pisma doręcza się tylko jednemu z nich. Ponadto doręczenie decyzji tylko stronie, jeśli działa ona przez ustanowionego pełnomocnika będzie bezskuteczne. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym również orzeczeń (decyzji, postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie (por. NSA w wyroku z 23 lutego 2022 r., II OSK 2883/20, LEX nr 3333569).

Nie ulega zatem wątpliwości, że organ miał obowiązek doręczyć odpowiedź na wezwanie wskazanemu pełnomocnikowi, chyba że sam pełnomocnik wyraźnie zastrzegłby, że został ustanowiony wyłącznie do sporządzenia pisma a doręczeń należy dokonywać na adres strony. Pełnomocnik skarżących takiego dokumentu nie przedstawił (brak go również w aktach administracyjnych nadesłanych przez organ). W złożonym zażaleniu pełnomocnik twierdzi, że był upoważniony jedynie do sporządzenia pisma zaznaczając jednocześnie, że treść pełnomocnictwa "może być myląca" oraz "zakres pełnomocnictwa został zredagowany szeroko, jest to powszechna praktyka". Stwierdzenia te zdają się przeczyć, że zamiarem skarżących było zawężenie pełnomocnictwa wyłącznie do sporządzenia pisma. W aktach znajduje się również pełnomocnictwo załączone do skargi, datowane na 10 kwietnia 2024 r. – czyli dwa dni po terminie sporządzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które zawiera upoważnienie do reprezentowania strony zarówno przed organem jak i sądami administracyjnymi. Sąd nie posiada wiedzy czy identyczne pełnomocnictwo zostało załączone do wspomnianego wezwania. Trudno jednak racjonalnie domniemywać, że intencją skarżących było udzielenie szczegółowego pełnomocnictwa do wniesienia wezwania, a następnie, nie znając rezultatu tej czynności, udzielili oni kolejnego pełnomocnictwa do pełnego reprezentowania ich w sprawie na wszystkich jej etapach.

Dokonując oceny sprawy w świetle wyżej wymienionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że adw. A. C. był upoważniony do reprezentowania skarżących przed organem administracji, co oznacza, że doręczona mu korespondencja winna być traktowana jak doręczona stronie. Fakt ten oznacza, że skarga wniesiona 19 czerwca 2024 r. została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu i zasadnie została odrzucona przez Sąd I instancji.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.