Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 348/20 o odrzuceniu skargi B.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 348/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego. Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w trybie art. 44 § 4 k.p.a. w dniu 24 stycznia 2020 r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał więc z dniem 24 lutego 2020 r., skarga tymczasem została nadana w placówce pocztowej dopiero w dniu 13 marca 2020 r. Wobec wniesienia skargi po terminie Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę tę odrzucił.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższy termin ma charakter terminu prekluzyjnego, co oznacza, iż sąd administracyjny uwzględnia jego upływ z urzędu i z tej przyczyny, w razie jego przekroczenia, odrzuca wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

W zaskarżonym postanowieniu WSA prawidłowo ustalił, że zaskarżone postanowienie zostało skutecznie doręczona skarżącej w dniu 24 stycznia 2020 r.

W sprawie zostały bowiem spełnione warunki doręczenia zastępczego określone w art. 44 k.p.a. W myśl art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, pismo przechowuje się przez okres 14 dni w placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego albo pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. W świetle art. 44 § 2 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z adnotacji znajdujących się na kopercie zwróconej do organu oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia wynika, że z powodu niemożliwości doręczenia stronie przesyłki w dniu 10 stycznia 2020 r. przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej. Z powodu niepodjęcia przesyłki awizowano ją powtórnie w dniu 20 stycznia 2020 r. Z uwagi na nieodebranie przesyłki z upływem 14 dnia, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia z dniem 24 stycznia 2020 r. nastąpiło doręczenie zastępcze postanowienia. Wyjaśnić należy, że od daty na zawiadomieniu należy liczyć 14-dniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. Natomiast odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania. Tak więc, postanowienie z dnia 12 grudnia 2019 r. zostało doręczone skarżącej prawidłowo w dniu 24 stycznia 2020 r. w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 k.p.a. Termin do złożenia skargi upłynął zatem z dniem 24 lutego 2020 r. (z uwagi na to, że ostatni dzień terminu, tj. 23 lutego 2020 r. przypadał na niedzielę – art. 83 § 2 P.p.s.a.). Natomiast skarżąca wniosła skargę do Sądu w dniu 13 marca 2020 r. Tym samym uprawniona była ocena WSA, że skarga została złożona po terminie.

Ta okoliczność sprawiła, że nie było możliwe merytoryczne rozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji złożonej przez skarżącą skargi i przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.