II SAB/Ol 26/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-24	
Data wpływu	2026-02-13	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie	
Sędziowie	Beata Jezielska
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący/
Grzegorz Klimek /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Burmistrz Miasta	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 16 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 3  par. 2 pkt 8; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Burmistrza B. w udostępnieniu informacji publicznej oddala skargę.	
Uzasadnienie
W dniu 29 września 2025 r. D. P. (dalej jako: "strona", "skarżący") złożył w Urzędzie Miejskim w Biskupcu wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. Jaki koszt poniosła Gmina Biskupiec w roku 2023 za wynajem namiotów, które służyły na imprezach gminnych?

2. Na ile imprez zostały wynajęte namioty i na które z nich były one wynajmowane w roku 2023? Proszę o wymienienie wszystkich imprez (z podaniem dat i nazwy imprezy zaczynając od stycznia do końca roku) i ilości namiotów, które były potrzebne do wynajęcia na każdą z nich.

Odpowiedź należy rozbić na miesiące, jaka była potrzeba od stycznia do grudnia 2023 roku. Skarżący zwrócił się także o wszystkie skany faktur dotyczące wynajmowania namiotów.

3. Jaki koszt poniosła Gmina w roku 2023 za wynajem ławo-stołów, które służyły na imprezach gminnych?

4. Na ile imprez zostały wynajęte ławo-stoły i na które z nich były one wynajmowane w roku 2023? Skarżący zwrócił się o wymienienie wszystkich imprez (z podaniem dat i nazwy imprezy zaczynając od stycznia do końca roku) i ilości ławo-stołów, które były potrzebne do wynajęcia na każdą z nich.

Odpowiedź należy rozbić na miesiące, jaka była potrzeba od stycznia aż do grudnia 2023 roku. Zwrócono się także o wszystkie skany faktur dotyczące wynajmowania ławo-stołów.

Pismem z dnia 13.10.2025 r. termin załatwienia sprawy został wydłużony do dnia 31 października 2025 r.

W piśmie z dnia 30.10.2025 r. w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 29 września 2025 r. Burmistrz Biskupca (dalej jako: "organ") podniósł, że przedmiotowy wniosek i określone w nim żądanie było tożsame z wnioskiem skarżącego z dnia 26 lutego 2025 r. i zastosowany podział na lata stanowi tylko próbę obejścia wydanych już w sprawie odmownych decyzji Dyrektora Centrum Kultury, Turystyki i Sportu w Biskupcu z dnia 1 kwietnia 2025 r. i 5 czerwca 2025 r. w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

Pismem z 22 grudnia 2025 r. skarżący wywiódł skargę na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wniósł m.in. o stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej oraz zobowiązanie organu do niezwłocznego udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 29 września 2025 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku WSA. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że jego wniosek z 29 września 2025 r. posiada odrębny zakres czasowy (tylko rok 2023), co czyni argumentacje organu o "obejściu prawa" całkowicie bezzasadną. Pomimo upływu terminów określonych dla załatwienia wniosku organ nie udzielił stronie wnioskowanych informacji publicznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że Dyrektor Centrum Kultury, Turystyki i Sportu w Biskupcu rozpatrywał już wniosek skarżącego z dnia 26 lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej za lata 2019-2023 o następującej treści:

1. Jaki koszt poniosła Gmina Biskupiec w ww. latach za wynajem namiotów, które służyły na imprezach gminnych?

2. Na ile imprez zostały wynajęte namioty i na które z nich były one wynajmowane w we wskazanych latach? Proszę o wymienienie wszystkich imprez (z podaniem dat i nazwy imprezy zaczynając od stycznia do końca roku) i ilości namiotów, które były potrzebne do wynajęcia na każdą z nich. Odpowiedź proszę rozbić na miesiące jaka była potrzeba od stycznia aż do grudnia w ww. latach. Proszę także o wszystkie skany faktur dotyczące wynajmowania namiotów.

3. Jaki koszt poniosła Gmina Biskupiec w ww. latach za wynajem ławo- stołów, które służyły na imprezach gminnych?

4. Na ile imprez zostały wynajęte ławo- stoły i na które z nich były one wynajmowane w ww. latach? Proszę o wymienienie wszystkich imprez (z podaniem dat i nazwy imprezy zaczynając od stycznia do końca roku) i ilości ławo- stołów, które były potrzebne do wynajęcia na każdą z nich. Odpowiedź proszę rozbić na miesiące, jaka była potrzeba od stycznia aż do grudnia w ww. latach. Proszę także o wszystkie skany faktur dotyczące wynajmowania ławo- stołów.

Wskazano, że decyzją z dnia 1 kwietnia 2025 r. Dyrektor Centrum Kultury, Turystyki i Sportu odmówił udostępnienia żądanych informacji. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor Centrum Kultury, Turystyki i Sportu, w dniu 5 czerwca 2025 r. wydał decyzję, którą podtrzymał wcześniejsze stanowisko i odmówił udostępnienia informacji publicznej z uwagi na brak wykazania, że udostępnienie żądanej informacji zakwalifikowanej jako informacja przetworzona jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Decyzja Dyrektora Centrum Kultury, Turystyki i Sportu z dnia 5 czerwca 2025 r. była ostateczna i stała się również prawomocna. 

Podkreślono, że organizatorem imprez odbywających się na terenie gminy jest Centrum Kultury, Turystyki i Sportu jako samorządowa instytucja kultury i to Centrum Kultury, Turystyki i Sportu ponosi z tego tytułu koszty.

Organ nie pozostaje zatem w bezczynności, albowiem zajął powyżej opisane stanowisko w sprawie wniosku z dnia 29 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W piśmie procesowym z 5 lutego 2026 r. skarżący wskazał na rażący i uporczywy charakter bezczynności organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie

w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlegała załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej w skrócie: "u.d.i.p".) Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej, tj. udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA). W sytuacji gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, nie dotyczy informacji publicznej, leży w dyspozycji innego podmiotu, to właściwą formą udzielonej odpowiedzi jest forma pisemna bez konieczności zachowania szczególnej formy decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA: z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2055/16; z 24 października 2019 r., sygn. akt I OSK 910/18, publ. CBOSA).

Innymi słowy, gdy organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej udostępnia posiadane informacje publiczne lub informuje stronę, że nie posiada żądanych danych, lub informuje wnioskodawcę, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, to nie można organowi przypisać bezczynności, jeżeli stanowisko organu odpowiada rzeczywistości.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 29 września 2025 r. Kluczowe w sprawie, co podniósł organ, jest to, że wskazany wniosek skarżącego zawiera się (jest zawężony) w zakresie wniosku skarżącego dnia 26 lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej za lata 2019-2023. Tamten wniosek został zaś już rozpoznany, ponieważ decyzją z dnia 1 kwietnia 2025 r. Dyrektor Centrum Kultury, Turystyki i Sportu odmówił stronie udostępnienia żądanych informacji. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor Centrum Kultury, Turystyki i Sportu, w dniu 5 czerwca 2025 r. wydał decyzję, którą podtrzymał wcześniejsze stanowisko i odmówił udostępnienia informacji publicznej z uwagi na brak wykazania, że udostępnienie żądanej informacji zakwalifikowanej jako informacja przetworzona jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Decyzja Dyrektora Centrum Kultury, Turystyki i Sportu z dnia 5 czerwca 2025 r. jest ostateczna i prawomocna. Tym samym należy przyjąć, że wniosek skarżącego został już rozpoznany. Nadmienić należy, że nie jest rolą Sądu ocenianie sposobu rozpatrzenia tego wniosku. Skarżący zaś miał możliwość zakwestionowania przywołanej decyzji w odpowiednim ustawowo określonym czasie.

Podkreślić należy, że instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności kończących postępowanie w sprawie (art. 149 § 1 p.p.s.a.), jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Dlatego też w orzecznictwie zgodnie wskazuje się na specyfikę badania takich skarg, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął stosownych działań w załatwieniu wniosku, do którego był zobowiązany. Oznacza to, że rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd nie wnika jaka decyzja powinna zapaść w sprawie, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie administracyjne albo została dokonana stosowna czynność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1628/14, publ. w CBOSA).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że organ, któremu skarżący zarzuca bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, już to postępowanie zakończył wskazaną decyzją z 1 kwietnia 2025 r., która obejmuje swoim zakresem wniosek strony z 29 września 2025 r.

Uwzględniając dotychczasowe rozważania, w ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do przypisania organowi bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Dlatego też Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając ją za niezasadną.