Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 sierpnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2846/15 w sprawie ze skargi E. M. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę E. M. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

W motywach postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżone przez E. M. pismo organu informowało skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Wskazując na treść art. 22 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173), Sąd I instancji podkreślił, że do skutecznego wniesienia środka zaskarżenia o którym mowa w ust. 4 powołanego przepisu należy zastosować regulacje zawarte w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) określające zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy.

Mając na uwadze regulacje zawartą w art. 52 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegało pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2015 r., w którym poinformowano skarżącą o odmowie przyznania pomocy w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej". Było ono, bowiem aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżąca natomiast zaskarżyła, wyraźnie wskazują tak w zarzutach jak i uzasadnieniu pismo z dnia [...] kwietnia 2015 r., stanowiące w istocie rzeczy jedynie odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Sąd ponadto zwrócił uwagę, że zarówno w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. jaki i zaskarżonym piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. znajdowały się prawidłowe pouczenia co do sposobu i terminu wniesienia skargi do sądu oraz pisma, które może stać się przedmiotem takiej skargi.

W takim stanie sprawy Sąd I instancji odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Skargą kasacyjną E. M. zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 172 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie do oceny przedmiotowej sprawy art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując, że uchybienie to miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie gdyż skutkowało odrzuceniem skargi;

2. art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. przez błędną interpretacje tych przepisów i niewłaściwe zastosowanie do oceny przedmiotowej sprawy, co w efekcie skutkowało odrzuceniem skargi.

Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o orzeczenie o kosztach, w tym kosztach zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Podniesione zarzuty zmierzające do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji odrzucającego wywiedzioną przez stronę skargę jak również argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że oznaczenie pisma, jakie strona faktycznie zamierzała poddać kontroli sądu administracyjnego było błędne, jednakże sama treść skargi wskazywała, w jej ocenie, w sposób bezsprzeczny na rozstrzygnięcie organu odmawiające stronie przyznania pomocy w ramach działania 413 "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju", a więc na pismo z dnia 16 marca 2015 r. o numerze [...]. Wobec tego, zdaniem skarżącej kasacyjnie strony nie było podstaw do odrzucenia jej skargi.

Stanowisko to jest błędne.

Sąd I instancji słusznie stwierdził, że aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższej regulacji należy, zatem wywnioskować, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego w opisanym trybie podlega akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie zaś odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Objęcie skargą ostatnio wskazanego aktu powoduje wobec tego odrzucenie tego pisma procesowego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Istotnym jest również, że zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a., obowiązkiem wnoszącego skargę jest oznaczyć zaskarżony akt między innymi poprzez wskazanie zaskarżonego aktu lub czynności, co w istocie oznacza podanie daty oraz numeru identyfikacyjnego. Analiza skargi jak również jej uzasadnienia nie pozostawia wątpliwości, które z pism organu - Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, było przedmiotem skargi. Zarówno, bowiem oznaczenie w nagłówku strony pierwszej skargi jak i części określającej objęte nią rozstrzygniecie organu wskazywały numer pisma ARiMR z dnia 24 kwietnia 2015 r. stanowiącego odpowiedź tego organu na wezwanie strony do usunięcia naruszenia prawa. Również uzasadnienie skargi odnosiło się do tego pisma wskazując na nie poprzez określenie jego daty i odnosząc się do argumentacji organu w nim zawartej. Trafnie tym samym Sąd I instancji ocenił, które z pism organu było w istocie kwestionowane przez stronę i wobec niewadliwego stwierdzenia, iż nie było to rozstrzygnięcie zawarte w piśmie poddającym się kontroli sądowoadministracyjnej, skargę odrzucił będąc do tego zobligowanym treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Trafnie także Sąd I instancji zwrócił uwagę, że oba wskazane pisma organu, z 16 marca 2015 r. i 24 kwietnia 2015 r., zawierały prawidłowe pouczenia co do sposobu i trybu wniesienia skargi do sądu, przede wszystkim zaś, że oba pouczenia zawierały niewadliwe wskazanie pisma mogącego stać się przedmiotem skargi.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.