II OSK 2535/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2013-02-14	
Data wpływu	2012-10-08	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Janina Kosowska
Małgorzata Stahl /sprawozdawca/
Paweł Miładowski /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6200 Choroby zawodowe	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	III SA/Lu 260/12	
Skarżony organ	Inspektor Sanitarny	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 1998 nr 21 poz 94; art 235(1) i art 235 (2);  Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant Starszy asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 260/12 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 260/12 oddalił skargę J. S. na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w związku ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej u J. S. w postaci astmy oskrzelowej, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie wszczął postępowanie administracyjne, w ramach którego ustalono, że skarżąca była zatrudniona w następujących zakładach pracy:

- od [...] grudnia 1981 r. do [...] listopada 1993 r. w [...] Zakładach Przemysłu [...] S.A. w L. na stanowisku obuwnik;

- od [...] lipca 1997 r. do [...] sierpnia 1997 r. oraz od [...] października 1997 r. do [...] października 1997 w PPHU [...] w B. w charakterze pakowacza artykułów spożywczych;

- od [...] stycznia 1997 r. do [...] marca 1997 r. w [...] Spółdzielni Pracy "P." na stanowisku krawcowej;

- od [...] czerwca 2001 r. do [...] listopada 2001 r. w [...] przy sortowaniu warzyw i owoców w chłodni;

- od [...] stycznia 2003 r. do [...] lutego 2003 r. w "[...]" Import – Eksport przy obsłudze pieca do wypalania ceramiki, pakowaniu, sortowaniu wyrobów.

W toku postępowania administracyjnego skarżąca była badana w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Lublinie – Poradnia Chorób Zawodowych, który w dniu [...] stycznia 2011 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu wskazano, że od 2000 r. skarżąca była leczona z powodu przewlekłego spastycznego zapalenia oskrzeli. Początek schorzenia przypadał zatem na okres, kiedy skarżąca nie pracowała zawodowo. W trybie odwoławczym J. S. przeszła badania w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi, który w dniu [...] maja 2011 r. r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia stwierdzono, że analiza narażenia zawodowego, początku oraz przebiegu klinicznego choroby oraz wyniki wykonanych badań nie dają podstaw do rozpoznania u skarżącej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia u J. S. choroby zawodowej – astmy oskrzelowej wymienionej w poz. 6 wykazu chorób określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869).

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że astma oskrzelowa została u niej zdiagnozowana w listopadzie lub grudniu 2001 r. Powołała się również na opinię lekarza biegłego sądowego w sprawie o sygn. akt [...] , w której stwierdzono, że warunki pracy w dniu [...] października 2001 r. z dużym prawdopodobieństwem przyczyniły się do zasłabnięcia skarżącej i wypadku w czasie pracy, po którym została zdiagnozowana astma oskrzelowa (tj. w okresie pracy zawodowej w [...]).

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego, z orzeczenia lekarskiego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], wydanego na podstawie: wywiadu lekarskiego, badania ogólnolekarskiego, badań pomocniczych, analizy dokumentacji medycznej dostarczonej przez skarżącą (karta informacyjna z historią choroby z leczenia na oddziale wewnętrznym Szpitala w B. w październiku 2001 r. i na oddziale [...] Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w L. w grudniu 2001 r., z Poradni Ogólnej i Pulmonologicznej w B., Poradni Neurologicznej Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w L., karty informacyjne z leczenia sanatoryjnego w Ł. w maju 2004 r., w S. w listopadzie 2004 r., w R. w lutym 2008 r., opinie sądowe i wyrok sądu z grudnia 2009 r.) oraz oceny narażenia zawodowego opracowanej przez PPIS w L. wynika, że skarżąca jest leczona z powodu przewlekłego spastycznego zapalenia oskrzeli od 2000 r. Organ zwrócił uwagę, że początek choroby przypada na okres, gdy skarżąca nie pracowała. Skoro przerwa w pracy trwała od 1997 r. do [...] czerwca 2001 r., zachorowanie nie mogło być związane z warunkami pracy.

Jak podkreślił organ, również z orzeczenia lekarskiego wydanego w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi w dniu [...] maja 2011 r. wynikało, że wykonane w Klinice Instytutu badania alergologiczne oraz badania czynnościowe układu oddechowego, wyniki testów alergologicznych na pospolite alergeny środowiska domowego oraz potencjalne alergeny zawodowe, analiza narażenia zawodowego, początku oraz przebiegu klinicznego choroby oraz wyniki wykonanych badań nie dają podstaw do rozpoznania u skarżącej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego.

Odnosząc się do opinii powołanej przez skarżącą w odwołaniu, organ podniósł, że lekarze biegli sądowi nie zgłosili podejrzenia choroby zawodowej, stwierdzili natomiast, że przyczyną urazu głowy w 2004 r. był upadek skarżącej w czasie ataku padaczki, z powodu której skarżąca leczy się od 2002 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca zarzuciła, między innymi iż Instytut Medycyny Pracy w Łodzi nie przeprowadził wszechstronnych badań, gdyż na rtg z dnia [...] lipca 2011 r. niedostrzeżono guza płuca lewego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Powołując definicję choroby zawodowej wynikającą z art. 2351 Kodeksu pracy Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądowym i poglądach doktryny przyjmuje się, że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów: formalnego i materialnego. Elementem formalnym jest określony przez ustawodawcę wykaz chorób zawodowych – tylko choroba zawarta w wykazie może być uznana za chorobę zawodową. Aby jednak choroba mogła być uznana za chorobę zawodową, musi być spełniony element materialny – niezbędne jest ustalenie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy.

Ocena zaistnienia powyższych przesłanek następuje w postępowaniu uregulowanym przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W myśl § 8 ust. 1 tego rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika.

W orzecznictwie podkreśla się, że inspektor sanitarny jest bezwzględnie związany orzeczeniem lekarskim w zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Państwowy Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Opinia lekarska w tego rodzaju sprawach ma charakter opinii biegłego.

Jak podkreślił Sąd, postępowanie w rozpoznawanej sprawie dotyczy choroby zawodowej wymienionej w pozycji 6 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, tj. astmy oskrzelowej. Z akt sprawy wynika, że skarżąca była badana w jednostkach orzeczniczych, gdzie zgodnie orzeczono brak podstaw do rozpoznania ww. choroby zawodowej. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lublinie w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] stycznia 2011 r. stwierdza brak podstaw do rozpoznania u pacjentki astmy oskrzelowej. W uzasadnieniu jednostka orzecznicza pierwszego stopnia podniosła, że skarżąca leczona jest od 2000 r. z powodu przewlekłego spastycznego zapalenia oskrzeli, a zatem udokumentowany początek choroby wystąpił po upływie 3 lat od ustania narażenia zawodowego. Również z orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy Klinika Chorób Zawodowych i Toksykologii w Łodzi z dnia [...] maja 2011 r. wynika, że brak jest podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że skarżąca zgłasza występowanie kaszlu i uczucia duszności, w różnych okolicznościach, zwłaszcza przy kontakcie z intensywnymi zapachami. Początek dolegliwości miał miejsce w latach 1999/2000, w tym czasie skarżąca nie pracowała zawodowo. Skarżącą poddano badaniom alergologicznym oraz badaniom czynnościowym układu oddechowego, a także testom skórnym. W wyniku badań nie stwierdzono uczulenia na pospolicie występujące alergeny środowiska domowego i komunalnego ani na alergeny zawodowe środowisk pracy (np. bawełna, wełna). W surowicy badanej nie stwierdzono przeciwciał przeciwko alergenom zawodowym (lateks, bawełna, wełna owcza). Analiza narażenia zawodowego oraz dokumentacji lekarskiej, a także brak udokumentowanych typowych objawów chorobowych schorzenia w czasie określonym w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, nie dawały podstaw do rozpoznania u skarżącej astmy oskrzelowej.

W toku rozpoznawania sprawy Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Lublinie zwrócił się na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych o dodatkową konsultację. W odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2012 r. Instytut Medycyny Pracy w Łodzi podkreślił, że dokonał ponownej wnikliwej analizy akt sprawy podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Ponadto stwierdził, że dostarczona dokumentacja nie wpływa na zmianę wcześniejszego orzeczenia lekarskiego. W kolejnym piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. Instytut Medycyny Pracy w Łodzi podkreślił, że celem badania pacjentki w IMP nie było stwierdzenie, czy pacjentka cierpi na astmę, ale czy istnieją podstawy do uznania zawodowego podłoża choroby. Swojego stanowiska odnośnie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej nie zmieniła również jednostka orzecznicza pierwszego stopnia, to jest WOMP w Lublinie, co wynika z treści pisma lekarza specjalisty z dnia [...] listopada 2011 r. informującego organ o wynikach analizy – opinii biegłych sądowych wydanej w sprawie sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2011 r.

Sąd zaznaczył również, że zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym w przypadku astmy oskrzelowej wynosi 1 rok. W przypadku J. S. okres narażenia zawodowego na ewentualne czynniki szkodliwe zakończył się w roku 1997, a pierwsze udokumentowane objawy chorobowe pochodzą z 2000 r.

Powyższe – w ocenie Sądu - pozwala stwierdzić, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej orzekające w niniejszej sprawie były związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, co stanowiło przesłankę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Oznacza to, że organy obu instancji nie mogły dokonać oceny dokumentacji lekarskiej, która prowadziłaby do odmiennego rozpoznania w zakresie choroby zawodowej. Nieustalenie przesłanek choroby zawodowej w orzeczeniu lekarskim, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, skutkować musiało wydaniem orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Przekonanie zaś skarżącej, iż stwierdzone dolegliwości mają związek z wykonywaną przez nią pracą i warunkami panującymi w środowisku pracy, nie mogło wpłynąć na treść rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie.

Sąd podkreślił, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w zgodzie z przepisami prawa i nie ma podstaw do przyjęcia, iż organy sanitarne dokonały ustaleń z naruszeniem przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W przeprowadzonym postępowaniu zrealizowana została również zasada prawdy obiektywnej, przewidziana w art. 7 k.p.a. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, a także Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny skorzystali z przysługującego im na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych uprawnienia i zwrócili się do jednostki orzeczniczej o dodatkowe uzasadnienie. Uzupełniony w ten sposób materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości decyzji administracyjnych wydanych na jego podstawie. Brak bowiem w sprawie dowodów, które pozwoliłyby na zakwestionowanie ustaleń zawartych w orzeczeniach lekarskich i opartych na nich ustaleń organów obu instancji. Przeprowadzone postępowanie administracyjne jest pełne, objęło wszystkie niezbędne i prawidłowo zgromadzone dowody, których ocena wyrażona w zaskarżonej decyzji jest zgodna z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji odpowiada w pełni wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Kwestionowana decyzja została też wydana w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy prawa materialnego.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270).

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku J. S., reprezentowana przez adwokata wyznaczonego z urzędu, podniosła następujące zarzuty:

I. naruszenia przepisów postępowania, a to:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – przez błędne ustalenia faktyczne w toczącym się postępowaniu administracyjnym przez przyjęcie, że skarżąca nie spełnia warunków do rozpoznania choroby zawodowej bowiem nie wykazuje uczulenia na alergeny środowiskowe pracy, podczas gdy nie wszystkie badania zostały przeprowadzone np. badania na lotne związki organiczne (np. "benzyna, octan etylu, toluen") i że początek choroby astmy przypada na okres, gdy skarżąca nie pracowała zawodowo, podczas gdy udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym w firmie [...] w S. i z wysokim prawdopodobieństwem zostały one spowodowane działaniem czynników szkodliwych. Ponadto w wyniku pracy w warunkach jakie opisały organy w ocenach narażenia zawodowego pracownika we wszystkich zakładach pracy w których pracowała doszło do bioakumulacji czynników drażniących i alergizujących drogi oddechowe oraz pyłów w organizmie skarżącej;

2) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez:

- brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do wniosku skarżącej postawionego w jej skardze o wydanie opinii uzupełniającej celem udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy silny zapach porów podczas obróbki i opary porów oraz aceton wykryty podczas badania po wypadku w pracy mogły spowodować atak astmy, przewlekłe zapalenie oskrzeli, migreny lub inne dolegliwości,

- brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do twierdzenia skarżącej, postawionego w jej skardze, czy możliwe jest zbadanie we krwi alergenu uczulającego, gdy przez długi okres nie ma ona z nim styczności i w jej środowisku nie występuje,

3) art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieuwzględnienie na rozprawie sądowej w dniu 5 lipca 2012 r. wniosku skarżącej w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego pomimo, że odpowiedź na pytania skarżącej wymaga wiedzy specjalistycznej.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy wskutek przyjęcia, że wadliwie ustalone okoliczności faktyczne mają zastosowanie do tych przepisów prawa materialnego.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny, w myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeka w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oraz żądań wnoszącego skargę pełni w postępowaniu kasacyjnym szczególną rolę, wyznaczając granice kognicji Sądu. Znaczenie właściwego wskazania podstaw kasacyjnych wyraża się m.in. we wprowadzeniu przymusu adwokacko-radcowskiego dla sporządzenia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazuje w pierwszej kolejności na art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. Zarzuty naruszenia tych przepisów procedury administracyjnej są kierowane do orzeczeń administracyjnych i organów administracji publicznej – Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie. Podkreślić zaś należy, że skarga kasacyjna jest środkiem prawnym służącym zaskarżaniu wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych. Podstawą skargi kasacyjnej może być m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", nie chodzi tutaj jednak o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych - w rozpoznawanej sprawie - przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stosowanego przez organy administracji, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oczywiście może się wiązać z zarzutami naruszenia k.p.a. w sposób pośredni. Brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. z naruszeniem przepisów Prawa o postępowaniu administracyjnym, jak również brak ich odniesienia do postępowania przed Sądem I instancji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, prowadzić musiał do uznania tego zarzutu za niezasadny.

Uznając za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podkreślić należy, że zgodnie z jego treścią uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W myśl uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, by doszło do naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zauważyć bowiem należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zawarł wszelkie istotne elementy, przedstawiając w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy oraz dokonując jego oceny.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazać należy, że co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, może jedynie - co jest pozostawione uznaniu sądu - przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie w świetle dokumentów znajdujących się w aktach sprawy uwzględnienie wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci opinii biegłego, o co skarżąca zabiegała w skardze, nie było niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Przechodząc następnie do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego podkreślić należy, że w ramach tej podstawy skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy.

W świetle tych przepisów za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie zaś choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Jak przyjęto w orzecznictwie sądowym, bez orzeczenia lekarskiego - opinii, bądź sprzecznie z nim, organ nie może dokonać rozpoznania choroby. Oznacza to, że ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Takie stanowisko zostało przedstawione w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. i zachowuje nadal aktualność (sygn. akt OPS 3/02, ONSA 2003/1/4). Przyjęto zatem, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organ winien zatem ocenić orzeczenie jako dowód w postępowaniu z zachowaniem kanonów wyznaczonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

W niniejszej sprawie w świetle ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości, że skarżąca była badana w jednostkach orzeczniczych medycyny pracy – w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lublinie oraz w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi. W spójnych orzeczeniach lekarskich jednostki te stwierdziły jednoznacznie brak podstaw do rozpoznania u skarżącej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego. Ponowna analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów nie doprowadziła Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi do zmiany wydanego w tej sprawie orzeczenia. Uwzględniając zatem zgromadzone w sprawie dokumenty, w tym: opinie lekarskie, badania pomocnicze, przedstawione przez skarżącą analizy dokumentacji medycznej, zauważając jednocześnie, że początek choroby przypada na okres, gdy skarżąca nie pracowała, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie miały podstaw do wydania odmiennego orzeczenia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że Sąd I instancji właściwie przyjął, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u J. S. choroby zawodowej – astmy oskrzelowej - została wydana przy uwzględnieniu zgromadzonego materiału dowodowego oraz uzasadnień orzeczeń lekarskich i po wykazaniu przez organ braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej przez skarżącą pracy a powstałymi objawami chorobowymi.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.