Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Mariola Kowalska Sędzia del. WSA. Joanna Skiba Protokolant sekretarz sądowy Dominik Więckowski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt II SAB/Gl 75/21 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w G. na bezczynność Starosty Bieruńsko-Lędzińskiego w przedmiocie nadania klauzuli dokumentom geodezyjnym oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na bezczynność Starosty Bieruńsko-Lędzińskiego w przedmiocie nadania klauzuli dokumentom geodezyjnym wyrokiem z 10 lutego 2022 r. o sygn. akt II SAB/Gl 75/21 oddalił skargę.

P. Sp. z o.o. z siedzibą w G., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 12b ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021, poz. 1990), poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że po dacie przyjęcia wyników zgłoszonych prac geodezyjnych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego organ nie może opatrzyć map będących ich częścią składową odpowiednią klauzulą urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3 ustawy, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że organ odmawiając dokonania ww. czynności nie dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o:

1. uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz merytoryczne rozpoznanie sprawy przez uznanie, że organ dopuścił się bezczynności i tym samym zobowiązanie organu do dokonania w określonym terminie czynności polegającej na opatrzeniu zgłoszonych przez skarżącą map klauzulą urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3 ustawy; ewentualnie uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach;

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;

Na podstawie art. 176 § 2 ustawy p.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Starosta Bieruńsko-Lędziński wniósł o jej oddalenie w całości, uznając ją za bezzasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego została oddalona.

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego (nie podnosząc zarzutu naruszenia przepisów postępowania wywodzonych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co oznacza, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku za podstawę orzekania należało uznać za prawidłowo ustalony. To zaś powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zajmować się kwestią ustalonych okoliczności faktycznych.

Zarzut naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 12b ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1990; dalej: "ustawa") stanowi, że organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych, potwierdza ich przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu i opatruje dokumenty i materiały przeznaczone dla podmiotu, na rzecz którego wykonawca prac geodezyjnych wykonuje prace geodezyjne, klauzulą urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3. Opatrzenie klauzulą następuje z chwilą przyjęcia wyników zgłoszonych prac geodezyjnych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Sąd I instancji przyjął, że sformułowanie "z chwilą" należy rozumieć jako "jednocześnie".

Kasator wywodzi, że wyrażenie "z chwilą" użyte w zdaniu drugim ww. przepisu jest przyimkiem temporalnym określającym początkową granicę okresu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanie "z chwilą" można rozumieć zarówno jako "jednocześnie", jak i jako "poczynając od". Znaczenie tego sformułowania zależy od kontekstu. Jeżeli zwrot ten odnosi się do dokonania określonej czynności, to z zasady należy przyjąć, że oznacza on, że czynność ta powinna zostać dokonana jednoznacznie z inną czynnością albo z chwilą wystąpienia określonej okoliczności. Zwrot "z chwilą" użyty jako wyznacznik powstania określonego stanu oznacza powstanie tego stanu z określoną chwilą i jego trwanie w czasie – aż do momentu jego ustania wyznaczonego inną chwilą.

Określenie znaczenia omawianego sformułowania użytego w art. 12b ust. 5 zdanie drugie ustawy wymaga zatem określenia kontekstu, w jakim zostało ono użyte. Kontekst ten wynika ze zdania pierwszego tego przepisu, w którym jest mowa o przyjęciu wyników zgłoszonych prac geodezyjnych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Potwierdzenie ich przyjęcia następuje wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu. Z kolei dokumenty i materiały przeznaczone dla podmiotu, na rzecz którego wykonawca prac geodezyjnych wykonuje prace geodezyjne, zostają opatrzone klauzulą urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3 ustawy. Niewątpliwie zarówno przyjęcie wyników zgłoszonych prac geodezyjnych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jak i opatrzenie klauzulą określonych dokumentów i materiałów są czynnościami powiązanymi funkcjonalnie ze sobą. Ze sformułowania "z chwilą" użytego w art. 12b ust. 5 zdanie drugie ustawy wynika zatem, że czynności te winny być dokonane równocześnie.

Sąd I instancji nie naruszył zatem art. 12b ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021, poz. 1990) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w sytuacji, gdy wykonawca złoży dokumenty i materiały przeznaczone dla podmiotu, na rzecz którego wykonawca prac geodezyjnych wykonuje prace geodezyjne, w terminie późniejszym niż data przyjęcia materiałów do zasobu, to organ nie może opatrzyć ich klauzulą urzędową w trybie art. 12b ust. 5 ustawy. W konsekwencji Sąd I instancji trafnie uznał, że organ nie dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku strony skarżącej.

Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.).