Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 września 2025 r. nr SKO.EA/418/9/2025 w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku wydania nieruchomości skargę oddala

Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r., znak: EW-01.3160.5.14,17,20,23.2024.PM, na podstawie art. 141, art. 143, art. 148 oraz art. 150, art. 151, art. 152 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 2505 z późn. zm. – dalej jako: u.p.e.a.) w zw. z art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 – dalej jako: k.p.a.), wobec niewykonania określonych w załączonych tytułach wykonawczych nr ZDMK/NIEP-ZRID/7/2024 z dnia 13 listopada 2024 r., ZDMK/NIEP-ZRID/10/2024 z dnia 13 listopada 2024 r., ZDMK/NIEP-ZRID/13/2024 z dnia 13 listopada 2024 r. i ZDMK/NIEP-ZRID/16/2024 z dnia 13 listopada 2024 r. obowiązków o charakterze niepieniężnym, polegających na wydaniu przez M. M. (dalej też jako: strona, zobowiązana, żaląca się lub skarżąca) nieruchomości, tj.:

- działki nr [...], obr. [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), jedn. ewid. K. – N. H. o powierzchni 0,0012 ha;

- działki nr [...], obr. [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), jedn. ewid. K. – N. H. o powierzchni 0,0180 ha, co do której stronie przysługuje prawo własności w zakresie [...] udziału;

- działki nr [...], obr. [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), jedn. ewid. K. – N. H. o powierzchni 0,0073 ha;

- działki nr [...], obr. [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), jedn. ewid. K. – N. H. o powierzchni 0,0026 ha, co do której stronie przysługuje prawo własności w zakresie 2/6 udziału;

na terenie realizowanej inwestycji drogowej pod nazwą "Rozbudowa skrzyżowania ul. C. j (droga gminna klasy Z) z ul. N. (droga powiatowa klasy GP) wraz z rozbudową ul. N. od km 0+000,00 do km 0+129,50 oraz rozbudową ul. C. od km 0’+133,10 w K.", działając jako organ egzekucyjny,

w pkt. 1. wezwał stronę do niezwłocznego wykonania obowiązku wydania nieruchomości określonych w ww. tytułach wykonawczych, pod groźbą zastosowania środka egzekucyjnego w celu odebrania nieruchomości, w przypadku niewykonania tego obowiązku w terminie do dnia 29 stycznia 2025 r., jednocześnie wyznaczając na dzień 30 stycznia 2025 r., godz. 11:00 zastosowanie środków egzekucyjnych w postaci: odebrania nieruchomości, przymusu bezpośredniego. Wyjaśniono przy tym, że czynności egzekucyjne zostaną przeprowadzone na terenie nieruchomości znajdującej się przy ul. C. w K., obejmującej ww. działki;

w pkt. 2. orzekł o opłacie za wydanie postanowienia o wezwaniu zobowiązanej do wykonania obowiązku wydania nieruchomości, zgodnie z art. 64a § 1 pkt 2 lit. c u.p.e.a. w wysokości 6,80 zł, wskazując zarazem na sposób i termin jej uiszczenia oraz informując, że w przypadku niewpłacenia tej kwoty w terminie zostanie ona ściągnięta od zobowiązanej w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych.

W uzasadnieniu ww. postanowienia organ I instancji wskazał, że Prezydent Miasta Krakowa wydał w dniu 12 października 2023 r. decyzję nr 34/6740.4/2023 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą "Rozbudowa skrzyżowania ul. C. (droga gminna klasy Z) z ul. N. (droga powiatowa klasy GP) wraz z rozbudową ul. N. od km 0+000,00 do km 0+129,50 oraz rozbudową ul. C. od km 0'+133,10 w K." (dalej też jako: decyzja ZRID), na mocy której na stronę nałożono obowiązek wydania nieruchomości, składającej się z ww. działek o nr [...], [...], [...] i [...]. Jednocześnie zaznaczono, że postanowieniem z dnia 12 października 2023 r. nadano ww. decyzji ZRID rygor natychmiastowej wykonalności.

Następnie podał, że upomnieniami: z dnia 2 września 2024 r., nr UP/52/NIEP/2024 (doręczonym stronie w dniu 23 września 2024 r.), z dnia 2 września 2024 r., nr UP/55/NIEP/2024 (doręczonym stronie w dniu 23 września 2024 r.), z dnia 8 października 2024 r., nr UP/58/NIEP/2024 (doręczonym stronie w dniu 4 listopada 2024 r.) i z dnia 2 września 2024 r., nr UP/61/NIEP/2024 (doręczonym stronie w dniu 19 września 2024 r.), wezwał zobowiązaną do niezwłocznego wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, tj. wydania wierzycielowi – Prezydentowi Miasta Krakowa, zarządcy dróg publicznych na terenie Gminy Miejskiej K. ww. nieruchomości.

Prezydent Miasta Krakowa wskazał dalej, że wobec niewydania przez zobowiązaną dobrowolnie nieruchomości, wystawił w dniu 13 listopada 2024 r. tytuły wykonawcze nr: ZDMK/NIEP-ZRID/7/2024, ZDMK/NIEP-ZRID/10/2024, ZDMK/NIEP-ZRID/13/2024 i ZDMK/NIEP-ZRID/16/2024, na podstawie których zostały wszczęte postępowania egzekucyjne. Podkreślił, że kierował się ważnym interesem publicznym, uzasadnionym koniecznością szybkiego zakończenia bardzo ważnej inwestycji drogowej dotyczącej rozbudowy skrzyżowania ul. C. z ul. N. , która pozwoli na zmniejszenie korków samochodowych, ułatwi również mieszkańcom pobliskiego osiedla płynny wyjazd ich pojazdów z osiedla w kierunku ul. N. i ul. C. . Wyjaśnił także, że w niedalekiej przyszłości planowane jest otwarcie centrum handlowego na pobliskiej ul. G. , co także przełoży się na wzmożenie ruchu pojazdów na ul. C. i ul. N. . Dlatego też organ I instancji, wobec dalszego braku wykonania przez zobowiązaną obowiązków, zastosował środki egzekucyjne w postaci odebrania nieruchomości oraz przymusu bezpośredniego i postanowił jak na wstępie.

Dodał, że wraz z postanowieniem doręcza się zobowiązanej ww. tytuły wykonawcze z dnia 13 listopada 2024 r. Poinformował także stronę, że do dnia przeprowadzenia czynności egzekucyjnych istnieje możliwość dobrowolnego wydania przedmiotowych nieruchomości, wskazując na sposób w jaki może tego dokonać, a zarazem pouczono stronę, że w przypadku wyegzekwowania obowiązku przez organ egzekucyjny, zgodnie z art. 64a, art. 64b i art. 64c u.p.e.a., powstanie obowiązek zapłaty kosztów egzekucyjnych: opłat za wydanie postanowienia, za odebranie nieruchomości, zwrot poniesionych wydatków egzekucyjnych.

Zażalenie na ww. postanowienie organu I instancji wniosła zobowiązana, zarzucając kwestionowanemu postanowieniu naruszenie:

1. art. 29 u.p.e.a., przez zaniechanie obowiązku zbadania dopuszczalności egzekucji (dopuszczalności stosowania środków egzekucyjnych), tj. prawidłowości wystawionych tytułów wykonawczych, w sytuacji gdy tytuły te nie spełniają obligatoryjnych wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7a i 7c u.p.e.a., tj. nie wskazują imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela (pieczęć zupełnie nieczytelna), ani daty złożenia podpisu, co powinno skutkować zwrotem wierzycielowi tytułu wykonawczego i umorzeniem postępowania egzekucyjnego, zwłaszcza że podpisanie tytułu wykonawczego przez osobę uprawnioną do działania w imieniu wierzyciela ma doniosłe znaczenie, gdyż stanowi moment wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dlatego konieczna jest identyfikacja tej osoby oraz daty złożenia podpisu (art. 26 § 3a pkt 2 u.p.e.a.);

2. art. 143 § 1 pkt 1 oraz art. 150 § 1 pkt 1 w zw. z art. 32 w zw. z art. 27 u.p.e.a., przez niedoręczenie prawidłowego tytułu wykonawczego;

3. art. 7 u.p.e.a., przez wskazanie środka egzekucyjnego niemożliwego do wykonania, tj. odebranie rzeczy nieistniejącej (nieruchomości wskazane w tytułach wykonawczych oraz w zaskarżonym postanowieniu do chwili obecnej nie powstały, a zatem nie można dokonać ich odebrania);

4. art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a., przez wezwanie do wydania nieistniejących nieruchomości;

5. art. 18 u.p.e.a., przez niezastosowanie się przy wydaniu zaskarżonego postanowienia do zasady aktualności (obowiązku orzekania zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym istniejącym w chwili wydania orzeczenia);

6. art. 1 u.p.e.a., przez wszczęcie postępowania egzekucyjnego, pomimo że nie została spełniona przesłanka uchylania się od wykonania obowiązku, gdyż to wierzyciel uchyla się od prawidłowego wyznaczenia terenu podlegającego zajęciu pod rozbudowę drogi gminnej i powiatowej, a także od wskazania tego terenu skarżącej, co uniemożliwia prawidłowe wykonanie decyzji ZRID. Zobowiązana zaznaczyła przy tym, że z chwilą prawidłowego wyznaczenia terenu podlegającego zajęciu pod drogę (wytyczenia geodezyjnego w terenie) oraz jego prawidłowego wskazania, teren ten zostanie wydany bez konieczności stosowania jakichkolwiek środków egzekucyjnych. Podniesiono przy tym, że brak geodezyjnego wytyczenia terenu podlegającego zajęciu pod rozbudowę dróg uniemożliwia zarówno jego dobrowolne wydanie, jak i zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci odebrania rzeczy przez egzekutora bez narażenia się na odpowiedzialność odszkodowawczą (brak możliwości prawidłowej identyfikacji przedmiotu wydania);

7. art. 35 § 1 u.p.e.a., przez wyznaczenie terminu czynności egzekucyjnych w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w związku z wniesieniem zarzutów.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty żaląca się wniosła o uchylenie kwestionowanego postanowienia oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia szczegółowo rozwinięto podniesione zarzuty, w szczególności wskazując na niedopuszczalność samej egzekucji wobec tego, iż tytuły wykonawcze nie spełniały określonych w przepisach prawa wymogów, a w dalszej kolejności podnosząc m.in. nieistnienie określonych do wydania działek, wobec braku uostatecznienia się decyzji ZRID i nie objęcia rygorem natychmiastowej wykonalności decyzji ZRID w zakresie podziału nieruchomości, a przez to braku możliwości identyfikacji przedmiotu wydania. Jednocześnie pismem z dnia 28 stycznia 2025 r. strona uzupełniła argumentację zażalenia w zakresie pierwszego z podniesionych zarzutów zażalenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 15 września 2025 r., znak: SKO.EA/418/9/2025, na podstawie art. 17, art. 18, art. 141, art. 143, art. 148, art. 150, art. 151, art. 152 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. zażalenia na postanowienie organu I instancji z dnia 19 grudnia 2024 r., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że z akt sprawy wynikało, iż w związku ze złożeniem przez zobowiązaną w toku postępowania egzekucyjnego zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, postanowieniami z dnia 16 stycznia 2025 r. organ I instancji zawiesił postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych, zaś postanowieniami z dnia 14 lipca 2025 r. podjęto zawieszone postępowania egzekucyjne. Jednocześnie zaznaczono, że zawiadomieniem z dnia 14 lipca 2025 r. organ I instancji wyznaczył nowy termin przeprowadzenia czynności egzekucyjnych na dzień 4 sierpnia 2025 r., zaś pismem z dnia 5 sierpnia 2025 r. organ egzekucyjny poinformował, iż w dniu 4 sierpnia 2025 r. zostały wyegzekwowane obowiązki o charakterze niepieniężnym objęte ww. tytułami wykonawczymi.

W dalszej kolejności organ II instancji powołując się na treść art. 141, art. 143 § 1, art. 148 i art. 151 zdanie pierwsze u.p.e.a. podał, że z akt sprawy wynikało, iż decyzją ZRID m.in. nałożono na stronę obowiązek wydania nieruchomości, tj. ww. działek nr [...], [...], [...] i [...], zaś decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W tym zakresie organ odwoławczy odwołując się do treści art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. 2024 r. poz. 311 – dalej jako: specustawa drogowa) wskazał, że zgodnie z tym przepisem decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń; uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi; uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych; uprawnia do wydania przez właściwy organ dziennika budowy. Tym samym w ocenie organu II instancji, z powyższego wynika, iż skutkiem decyzji o nadanym rygorze natychmiastowej wykonalności jest bezzwłoczna jej wykonalność w zakresie wydania posiadania nieruchomości, na poparcie którego to stanowiska przywołano orzecznictwo sądów administracyjnych. Podkreślono również, że nieostateczna decyzja administracyjna, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, stanowi tytuł egzekucyjny.

Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 17 ust. 5 specustawy drogowej do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a egzekucję obowiązku wynikającego z tej decyzji przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku właściwego zarządcy drogi. W tym zakresie zwrócono uwagę, że przepisy powyższe korespondują z art. 2 § 1 pkt 10 oraz art. 3 § 1 u.p.e.a., które przewidują, że obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego podlegają egzekucji administracyjnej, gdy wynikają z decyzji lub postanowień właściwych organów.

Biorąc pod uwagę powyższe organ II instancji zaznaczył, że z akt sprawy wynikało również, iż upomnieniami: z dnia 2 września 2024 r., nr [...] (doręczonym stronie w dniu 23 września 2024 r.), z dnia 2 września 2024 r., nr U. 24 (doręczonym stronie w dniu 23 września 2024 r.), z dnia 8 października 2024 r., nr [...] (doręczonym stronie w dniu 4 listopada 2024 r.) i z dnia 2 września 2024 r., nr [...] (doręczonym stronie w dniu 19 września 2024 r.) zobowiązana została wezwana do niezwłocznego (w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia) wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym tj. wydania wierzycielowi – Prezydentowi Miasta Krakowa, zarządcy dróg publicznych na terenie Gminy Miejskiej K. ww. nieruchomości (tj. działek nr [...], [...], [...], [...], obr. [...], jedn. ewid. K. – N. H.), z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Podniesiono przy tym, że z uwagi na brak dobrowolnego wykonania obowiązku organ I instancji wystawił w dniu 13 listopada 2024 r. tytuły wykonawcze nr ZDMK/NIEP-ZRID/7/2024, nr ZDMK/NIEP-ZRID/10/2024, nr ZDMK/NIEP-ZRID/13/2024 i nr ZDMK/NIEP-ZRID/16/2024 w celu wyegzekwowania obowiązku wydania ww. nieruchomości, na podstawie których zostały wszczęte postępowania egzekucyjne. W tym zakresie zaznaczono również, że z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, iż warunkiem przystąpienia do egzekucji jest wszczęcie egzekucji na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego oraz wezwanie zobowiązanej, w formie postanowienia, do wykonania obowiązku.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie formalne warunki wydania postanowienia wzywającego do wydania nieruchomości, o jakich mowa w art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zwrócono bowiem uwagę, że postanowienie to zawierało stosowne pouczenie o zastosowaniu środka egzekucyjnego w przypadku niezastosowania się do wezwania, a zobowiązana otrzymała tytuły wykonawcze wraz z zaskarżonym postanowieniem. Tym samym zdaniem organu II instancji, należało uznać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a mianowicie zawierało ono elementy wymagane przepisem art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a., tj. wezwanie do wykonania obowiązku wydania nieruchomości oraz wskazanie zagrożenia, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości, włączając w to zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 148 u.p.e.a. (przymus bezpośredni). Podkreślono również, że wskazane w postanowieniu środki egzekucyjne: odebranie nieruchomości i przymus bezpośredni zostały przewidziane w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym w art. 1a pkt 12 tiret 4 i 5 u.p.e.a., a wobec tego – zdaniem organu odwoławczego – organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Dodano też, że zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny powinien zastosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, co w niniejszej sprawie – w ocenie organu II instancji – uczyniono.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że wobec braku wykonania obowiązku, zasadnie organ I instancji, działając jako organ egzekucyjny, zastosował środki egzekucyjne w postaci odebrania nieruchomości oraz przymusu bezpośredniego. Podniesiono przy tym, że z akt sprawy wynikało także, iż obowiązki o charakterze niepieniężnym określone w tytułach wykonawczych z dnia 13 listopada 2024 r. nr ZDMK/NIEP-ZRID/7/2024, nr ZDMK/NIEP-ZRID/10/2024, nr ZDMK/NIEP-ZRID/13/2024 i nr ZDMK/NIEP-ZRID/16/2024 zostały wyegzekwowane w trybie administracyjnej egzekucji niepieniężnej w dniu 4 sierpnia 2025 r., a postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych zostały zakończone. Dlatego też w ocenie organu II instancji, w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym należało uznać, iż kwestionowane postanowienie organu I instancji było prawidłowe.

Końcowo organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, a dotyczących niespełnienia przez ww. tytuły wykonawcze warunków formalnych, podkreślił, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. stanowi przesłankę umorzenia postępowania (zgodnie z art. 59 u.p.e.a.) i kwestia ta jest przedmiotem rozpatrywania w odrębnym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem zobowiązanej o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

W odniesieniu do podniesionego w zażaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi z dnia 13 listopada 2024 r. poprzez wskazanie nieistniejących jeszcze nieruchomości i skutków, jakie wynikają z nadania decyzji ZRID rygoru natychmiastowej wykonalności (w zakresie zatwierdzenia podziału nieruchomości), Kolegium wskazało, iż kwestie te były przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu zainicjowanym wniesieniem przez zobowiązaną zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Wyjaśniono przy tym, że środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne, zaś zasada niekonkurencyjności środków zaskarżenia sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Podkreślono też, że nie można ich stosować zamiennie, zaś każdy z przysługujących w postępowaniu egzekucyjnym środków zaskarżenia dotyczy konkretnych uchybień, wnoszony jest w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek.

Skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca – M. M., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1. art. 1 u.p.e.a., przez wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zastosowanie wobec skarżącej środków egzekucyjnych do egzekucji nieruchomości, które zgodnie z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 25 września 2025 r, sygn. akt II SA/Kr 851/25 nie powinny być egzekwowane od skarżącej;

2. art. 7 u.p.e.a., przez zastosowanie wobec skarżącej zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci przymusu bezpośredniego, w sytuacji gdy skarżąca nigdy nie stawiała żadnego oporu fizycznego (pomimo licznych wizyt wierzyciela na terenie nieruchomości), a głównym powodem niewydania nieruchomości było to, że teren, którego wydania domagał się wierzyciel nie został geodezyjnie wytyczony przez wierzyciela, a skarżącej nie okazano jego granic;

3. art. 7 u.p.e.a., przez wskazanie środka egzekucyjnego niemożliwego do wykonania, tj. odebranie rzeczy nieistniejącej (nieruchomości wskazane w tytułach wykonawczych oraz w zaskarżonym postanowieniu do chwili obecnej nie powstały, a zatem nie można dokonać ich odebrania);

4. art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a., przez wezwanie do wydania nieistniejących nieruchomości.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przyznanie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżąca szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty przedstawiając na ich poparcie argumentację, mającą w jej ocenie przemawiać za wadliwością zaskarżonego postanowienia, w szczególności wskazując na przesłankę negatywną do prowadzenia egzekucji i niedopuszczalność stosowania jakichkolwiek środków egzekucyjnych, zarzucając zastosowanie wobec skarżącej zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci przymusu bezpośredniego, a w dalszej kolejności podnosząc m.in. nieistnienie określonych do wydania działek, wobec braku uostatecznienia się decyzji ZRID i nie objęcia rygorem natychmiastowej wykonalności decyzji ZRID w zakresie podziału nieruchomości, a przez to braku możliwości identyfikacji przedmiotu wydania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).

Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jednocześnie w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 września 2025 r., znak: SKO.EA/418/9/2025, utrzymujące w mocy – na podstawie art. 17, art. 18, art. 141, art. 143, art. 148, art. 150, art. 151, art. 152 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. – postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2024 r., znak: EW-01.3160.5.14,17,20,23.2024.PM, którym m.in. wezwano skarżącą do niezwłocznego wykonania obowiązku wydania nieruchomości określonych w ww. tytułach wykonawczych (tj. działek nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]), pod groźbą zastosowania środka egzekucyjnego w celu odebrania nieruchomości, w przypadku niewykonania tego obowiązku w terminie do dnia 29 stycznia 2025 r., jednocześnie wyznaczając na dzień 30 stycznia 2025 r., godz. 11:00 zastosowanie środków egzekucyjnych w postaci: odebrania nieruchomości, przymusu bezpośredniego.

W przedmiotowej sprawie Sąd, dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem wyżej określonych kryteriów, doszedł do wniosku, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Organ wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył bowiem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanego postanowienia.

W tym zakresie wskazać należy, że podstawę prawną wydania kwestionowanego postanowienia stanowiły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

I tak, zgodnie z treścią art. 141 u.p.e.a., jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia zobowiązanego z zajmowanego lokalu lub pomieszczenia, w celu wydania tej nieruchomości lub opróżnionego lokalu (pomieszczenia) wierzycielowi. Dotyczy to również obowiązku wydania nieruchomości na oznaczony okres czasu (§ 1). Egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikom oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione i wydane (§ 2).

Stosownie zaś do treści art. 143 § 1 u.p.e.a., egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia).

Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego (§ 2).

Z kolei w myśl art. 148 u.p.e.a. przymus bezpośredni polega na doprowadzeniu do wykonania obowiązku podlegającego egzekucji drogą zagrożenia zastosowania lub drogą zastosowania bezpośrednio skutecznych środków, nie wyłączając siły fizycznej, w celu usunięcia oporu zobowiązanego i oporu innych osób, które stoją na przeszkodzie wykonaniu obowiązku (§ 1). W szczególności przymus bezpośredni stosuje się w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego opuszczenia nieruchomości, lokalu (pomieszczenia), wydania rzeczy, zaniechania czynności lub nieprzeszkadzania innej osobie w wykonywaniu jej praw, a także w przypadkach, gdy ze względu na charakter obowiązku stosowanie innych środków egzekucyjnych nie jest możliwe (§ 2).

Zgodnie zaś z treścią art. 150 § 1 u.p.e.a. egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2) postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego (§ 2). Egzekutor może zastosować przymus bezpośredni również w toku postępowania egzekucyjnego, które zostało wszczęte w celu zastosowania innego ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. b, gdy ten środek egzekucyjny okazał się bezskuteczny, a zastosowanie przymusu bezpośredniego może doprowadzić do wykonania egzekwowanego obowiązku. W tym przypadku przepisu art. 150 § 1 nie stosuje się, natomiast egzekutor powinien ustnie uprzedzić zobowiązanego, że w razie dalszego uchylania się od wykonania obowiązku zastosuje przymus bezpośredni (art. 151 u.p.e.a.).

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, którym wezwano skarżącą do wykonania obowiązku wydania wierzycielowi nieruchomości określonych w tytułach wykonawczych z dnia 13 listopada 2024 r. o nr ZDMK/NIEP-ZRID/7/2024 (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]) i [...] (działka nr [...]), zastrzegając zarazem, że w razie niewykonania tego obowiązku w terminie do dnia 29 stycznia 2015 r., w dniu 30 stycznia 2025 r. zastosowane zostaną środki egzekucyjne w postaci odebrania ww. nieruchomości i przymusu bezpośredniego.

Wydanie kontrolowanego obecnie postanowienia SKO w Krakowie było następstwem rozpoznania zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego, a więc jednego z kilku niezależnych środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku postępowania egzekucyjnego na różnych jego etapach (tj. zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, skarga na czynności egzekucyjne, czy też właśnie zażalenie na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego).

Każdy ze wspomnianych środków zaskarżenia jest względem siebie niekonkurencyjny, w tym sensie, że w ramach jednego z tych środków (np. zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego) nie można podnosić okoliczności stanowiących podstawę dla innego z nich (np. zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, z których wniesienia – co wymaga odnotowania – skarżąca również skorzystała w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego). Innymi słowy, każdy z wymienionych środków ma odrębny przedmiot zaskarżenia, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie, musi spełniać właściwe dla niego wymogi formalne i rozpoznawany jest z zastosowaniem innych przesłanek (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 924/23, LEX nr 3712748 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 2296/22, LEX nr 3952044).

Przenosząc zatem powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że rozpoznając wniesiony w niniejszej sprawie środek zaskarżenia, jakim było zażalenie na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego, organ odwoławczy zobowiązany był zbadać czy spełnione zostały przesłanki przewidziane w powołanych wyżej przepisach prawa do zastosowania orzeczonego środka egzekucyjnego oraz czy nie zostały przy tym naruszone przepisy regulujące tryb prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Z kolei rola Sądu w rozpoznawanej sprawie koncentrowała się zasadniczo na dokonaniu oceny postępowania organów w zakresie prawidłowości zastosowania przepisów regulujących sposób i formę orzeczonego środka egzekucyjnego.

Mając na uwadze tak zakreślony przedmiot zaskarżenia i zakres kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę nie dostrzegł naruszenia przywołanych wyżej przepisów prawa przez organ egzekucyjny.

W szczególności podkreślić należy, że wybrane przez organ środki egzekucyjne mieszczą się w kategorii środków stosowanych do egzekwowania obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a.), a takim niewątpliwie był obowiązek wynikający z decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 października 2023 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, której to decyzji nadano postanowieniem z dnia 16 października 2023 r. rygor natychmiastowej wykonalności (k. 68 akt adm.), czego skutkiem była m.in. natychmiastowa wykonalność tej decyzji w zakresie wydania wskazanych w jej treści nieruchomości.

Jednocześnie organ egzekucyjny dopełnił wymogu wynikającego z przepisów art. 143 § 1 i art. 150 § 1 u.p.e.a., a mianowicie doręczył skarżącej jako zobowiązanej odpis ww. tytułów wykonawczych oraz postanowienie o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości, pod groźbą zastosowania środka egzekucyjnego w celu odebrania nieruchomości, w przypadku niewykonania tego obowiązku w terminie do dnia 29 stycznia 2025 r., wyznaczając zarazem datę zastosowania środków egzekucyjnych w postaci odebrania nieruchomości i przymusu bezpośredniego.

Zgodnie zaś z treścią art. 143 § 2 i art. 150 § 2 u.p.e.a. skarżącej przysługiwało prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego, z których to uprawnień skarżąca skorzystała wnosząc w dniu 14 stycznia 2025 r. zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej względem każdego z ww. tytułów wykonawczych, doręczonych jej wraz z postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r.

Wobec powyższego, postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a., a następnie, po rozpoznaniu zarzutów (co jak wynika m.in. z pisma organu I instancji z dnia 14 lipca 2025 r. skierowanego do skarżącej – k. 87 akt adm. było następstwem wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie ostatecznych postanowień w dniach 15 i 16 maja 2025 r. utrzymujących w mocy w całości postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie oddalenia zgłoszonych zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej), postanowieniami z dnia 14 lipca 2025 r. podjęto postępowanie prowadzone wobec skarżącej na podstawie każdego z ww. tytułów wykonawczych.

Jednocześnie, w związku z niewykonaniem obowiązków o charakterze niepieniężnym określonych w ww. tytułach wykonawczych polegających na wydaniu nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], pismem z dnia 14 lipca 2025 r. organ egzekucyjny poinformował skarżącą o wyznaczeniu terminu przeprowadzenia czynności egzekucyjnych, wskazując, że zostaną one przeprowadzone w trybie administracyjnego postępowania egzekucyjnego w dniu 4 sierpnia 2025 r. o godz. 10.00 na terenie ww. nieruchomości.

Powyższe otworzyło zaś drogę organowi odwoławczemu do rozpoznania zażalenia na postanowienie z dnia 19 grudnia 2024 r. w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku wydania nieruchomości i zastosowania środków egzekucyjnych, co nastąpiło w dniu 15 września 2025 r., kiedy to Kolegium utrzymało w mocy kwestionowane postanowienie organu I instancji.

W tym zakresie wymaga podkreślenia – jak zasadnie zwrócił na to również uwagę organ odwoławczy – że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie formalne warunki wydania postanowienia wzywającego do wykonania obowiązku wydania nieruchomości i zastosowania środków egzekucyjnych w postaci odebrania nieruchomości (art. 141 i art. 143 u.p.e.a.) i przymusu bezpośredniego (art. 148 i art. 150-152 u.p.e.a.). Wobec niewykonania przez skarżącą obowiązku wydania ww. nieruchomości nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], wynikającego z decyzji ZRID, której to decyzji nadano postanowieniem z dnia 16 października 2023 r. rygor natychmiastowej wykonalności, wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze z dnia 13 listopada 2024 r. o nr ZDMK/NIEP-ZRID/7/2024, nr ZDMK/NIEP-ZRID/10/2024, nr ZDMK/NIEP-ZRID/13/2024 i nr ZDMK/NIEP-ZRID/16/2024 w odniesieniu do każdej z ww. nieruchomości, wszczynając zarazem postępowanie egzekucyjne. Skarżąca otrzymała ww. tytuły wykonawcze wraz z postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r., które to postanowienie zawierało stosowne pouczenie o zastosowaniu środków egzekucyjnych w przypadku niezastosowania się do wezwania. Z kolei organ odwoławczy rozpoznał zażalenie na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego, po podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, na skutek wydania ostatecznych postanowień w przedmiocie oddalenia zgłoszonych przez skarżącą zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

Zasadnie też wyjaśniono skarżącej w ustosunkowaniu się do zarzutów jej zażalenia, że kwestia niespełnienia przez ww. tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. stanowi przesłankę umorzenia postępowania (zgodnie z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), zaznaczając przy tym, że będzie ona przedmiotem rozpatrywania w odrębnym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem zobowiązanej o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu, podobnie też w odniesieniu do podniesionego w zażaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi z dnia 13 listopada 2024 r. poprzez wskazanie nieistniejących jeszcze nieruchomości i skutków, jakie wynikają z nadania decyzji ZRID rygoru natychmiastowej wykonalności (w zakresie zatwierdzenia podziału nieruchomości), organ II instancji trafnie wskazał, że kwestie te były przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu zainicjowanym wniesieniem przez skarżącą zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

Tym samym, biorąc pod uwagę powyższe, Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów prawa, które mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanego postanowienia.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podnoszonych w treści skargi dotyczących naruszenia art. 7 i art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a sprowadzających się w swej istocie do zakwestionowania istnienia obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi (tj. nieistnienia nieruchomości, których dotyczyło wezwanie do ich wydania) oraz braku wymagalności obowiązku w związku z niedającymi się usunąć – zdaniem skarżącej – przeszkodami w jego wykonaniu, leżącymi po stronie wierzyciela (tj. niewytyczenia geodezyjnego terenu, którego wydania domagał się wierzyciel) wskazać należy, że okoliczności te były już przedmiotem oceny organów w postępowaniu zainicjowanym wniesionymi przez skarżącą zarzutami w sprawie egzekucji administracyjnej z dnia 14 stycznia 2025 r., które to zarzuty zostały oddalone (ostateczne postanowienia Kolegium z dnia 15 i 16 maja 2025 r.).

Tym samym, zdaniem Sądu, mając na uwadze wspomnianą wyżej zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia przysługujących w ramach postepowania egzekucyjnego, należało uznać, iż także na etapie rozpoznania skargi, zarzuty te okazały się niezasadne. Jak już bowiem wyżej zaznaczono ww. okoliczności zostały rozpoznane w odrębnym postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów z art. 33 u.p.e.a. i dlatego też w ocenie Sądu, skarżąca nie mogła skutecznie czynić zarzutu w tym zakresie organom w ramach kwestionowania postanowienia o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości i zastosowania środków egzekucyjnych oraz domagać się uwzględnienia tych okoliczności przez Sąd rozpoznający skargę na postanowienie w tak zakreślonym przedmiocie.

Podkreślić w tym miejscu jeszcze raz należy, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie mogła być jedynie kwestia oceny spełnienia warunków formalnych do wydania kwestionowanego postanowienia i zastosowania określonych w nim środków egzekucyjnych, przewidzianych przez ww. przepisy prawa, tj. art. 141 i art. 143 u.p.e.a. oraz art. 148 i art. 150-152 u.p.e.a., która to ocena doprowadziła Sąd do konstatacji o zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.

Jak już bowiem wyżej podniesiono, skutkiem nadania decyzji ZRID z dnia 12 października 2023 r. rygoru natychmiastowej wykonalności była jej natychmiastowa wykonalność w zakresie wydania nieruchomości, co wynikało m.in. z treści art. 17 ust. 3 pkt 2 i 3 specustawy drogowej, zgodnie z którym decyzja, o której mowa w ust. 1 (tj. decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności) zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń (pkt 2), uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi (pkt 3). Oznacza to, że dążenie wierzyciela do wyegzekwowania uprawnień wynikających z powyższego przepisu nie wymaga dla swojej skuteczności – wbrew twierdzeniom skarżącej – wytyczenia geodezyjnego.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu wadliwości wszczęcia względem skarżącej postępowania egzekucyjnego wobec zapadłego wyroku tut. Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 851/25, wskazać należy, że także i te okoliczności odnosiły się do kontroli postanowienia w przedmiocie oddalenia wniesionych przez skarżącą zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczących jednego z tytułów wykonawczych. W tym zakresie wymaga zaznaczenia, iż Sądowi z urzędu wiadomym jest, że także pozostałe postanowienia oddalające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczące pozostałych trzech tytułów wykonawczych były przedmiotem kontroli Sądu w sprawach o sygn. akt II SA/Kr 848/25, II SA/Kr 927/25 i II SA/Kr 929/25. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, z racji tego, iż odnosiły się one do odmiennego rodzajowo, względem przedmiotowej sprawy rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych, posiadały one tym samym odrębny wzorzec kontroli legalności mających zastosowanie przepisów prawa, nieprzystający do oceny zaskarżonego w tej sprawie postanowienia.

Jednocześnie podkreślić należy, że zaskarżone w przedmiotowej sprawie postanowienie Kolegium zostało wydane w dniu 15 września 2025 r., a wobec tego przed rozpoznaniem którejkolwiek ze skarg w ww. sprawach, kwestionujących ostateczne postanowienia oddalające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Tym samym, zdaniem Sądu, także i ten zarzut nie mógł znaleźć uzasadnienia w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci przymusu bezpośredniego wskazać należy, że także i ten zarzut okazał się chybiony. Jak wynika bowiem z treści art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. tak określony zarzut stanowi podstawę odrębnego – względem zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego – środka zaskarżenia, jakim jest skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Także zatem i w tym zakresie nie mógł on stanowić przedmiotu oceny Sądu w przedmiotowej sprawie.

Na marginesie należy jedynie odnotować, że celem egzekucyjnego postępowania administracyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym. Tym samym organ egzekucyjny powinien stosować w toku postępowania egzekucyjnego takie środki, które – uwzględniwszy całokształt okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy – pozwolą na skuteczne wykonanie obowiązku określonego uprzednio w decyzji organu administracji publicznej. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny decydując się na wybór środka egzekucyjnego miał na uwadze, z jednej strony istotność realizowanej inwestycji (kierował się ważnym interesem publicznym) i bierność skarżącej w wykonaniu orzeczonego obowiązku, a z drugiej strony to, iż egzekucja obowiązku wynikającego z decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zobowiązująca m.in. do niezwłocznego wydania nieruchomości obwarowana została terminem na jej dokonanie. Zgodnie bowiem z treścią art. 17 ust. 5 specustawy drogowej do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji, o której mowa w ust. 1 (tj. decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności), stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucję obowiązku wynikającego z tej decyzji przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku właściwego zarządcy drogi. Tym samym nie można uznać, iż organ egzekucyjny nie uzasadnił powodów, dla których zdecydował się na zastosowanie w przedmiotowej sprawie takiego środka egzekucyjnego.

Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności, zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie należało uznać za uzasadnione i zgodne z prawem, a w konsekwencji wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku