Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Zaskarżony postanowieniem z [...] listopada 2013r., znak: [...], na podstawie art. 89 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 680) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu zażalenia K. G., dalej skarżący na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Rady do Spraw Uchodźców, nr [...] z dnia [...].07.2013r., Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe było wynikiem następujących ustaleń organu.

W sprawie K. G., obywatela [...], Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany oraz o wydaleniu z terytorium RP.

Skarżący, pismem z dnia 27 września 2013 r wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Rady z dnia [...] lipca 2013r. Wskazał na nowe, istotne dla sprawy okoliczności które wyszły na jaw, po wydaniu decyzji, istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu orzekania, ale nieznane organowi wydającemu decyzję. Były nimi zeznania żony, która przyjechała do Polski 21 maja 2013 r. oraz jej paszport. Dowody te miały potwierdzać pracę skarżącego dla poprzedniego rządu gruzińskiego, jego wyjazdy na zlecenie tego rządu często wraz z żoną.

Rada odmawiając wznowienia postępowania wskazała, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją następuje wyłącznie na podstawie przesłanek taksatywnie wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. Jest to bowiem postępowanie nadzwyczajne, które zmierza do uchylenia bądź zmiany ostatecznej decyzji, stanowiąc tym samym odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał na żadną przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania w myśl art. 145 § 1 k.p.a. Tylko zaistnienie jednej z wymienionych w tym przepisie podstaw może stanowić o skuteczności wniosku. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a, należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Poza tym zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania w dniu 27 września 2013 r. nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że nowe okoliczności na jakie powołuje się we wniosku o wznowienie postępowania pojawiły się gdy do Polski przyjechała jego żona. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wnosił aby akta jego żony zostały do tego postępowania dołączone, czego organ nie uczynił. Dochował 1 miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).

Procedura wznowieniowa uregulowana jest w art. 145-152 K.p.a. Zgodnie z nią w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej strona może domagać się wznowienia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 -145b K.p.a. Jedną z nich jest sytuacja w której wyjdą na jaw istotne, nowe faktyczne okoliczności sprawy lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a).

Podanie o wznowienie wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie 1 miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia (art. 148 § 1 K.p.a.).

Organ uznał, że skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności i uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie.

Jak wynika z akt, skarżący wniosek o wznowienie postępowania nadał 27 września 2013 r. wskazując w nim, że w dniu 21 kwietnia 2012 r. przyjechała do Polski jego żona N. N. Jego zdaniem Jej oświadczenia oraz zebrany w jej sprawie o udzielenie jej ochrony międzynarodowej, uzasadniają przyznanie skarżącemu statusu uchodźcy w trybie wznowienia zakończonego postępowania azylowego. Pieczątki w jej paszporcie potwierdzają ich wspólne wyjazdy zagraniczne odbywane na zlecenie poprzedniego rządu [...].

Rada ds. Uchodźców uznała, że skarżący co najmniej od chwili przyjazdu żony do Polski czyli 21 kwietnia 2013 r. mógł zgłosić nowe dowody a tego nie uczynił ani na etapie postępowania przed organem I instancji ani w odwołaniu z 12 czerwca 2013r. ani po pouczeniu go w trybie art. 10 K.p.a. (odbiór pisma z pouczeniem nastąpił 15 lipca 2013r.).

Oceniając zaskarżone postanowienie, Sąd w pełni podziela ustalenia Rady do Spraw Uchodźców w zakresie uchybienia 1 miesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie, o czym stanowi art. 148 § 1 K.p.a., co jest wystarczającym powodem do odmowy wszczęcia postępowania.

Termin "dowiedzenia się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania" należy liczyć od dnia, w którym strona postępowania dowiedziała się o tych okolicznościach faktycznych lub dowodach. Przepis ten nie daje żadnych podstaw do tego, aby termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczyć od dnia, w którym strona postępowania dowiedziała się, że organ administracji nie uwzględnił tych okoliczności lub dowodów (por. wyrok NSA z 5 marca 2013 r. II OSK 2083/11).

Z wniosku skarżącego wynika, że skarżący o nowych okolicznościach dowiedział się najpóźniej w dacie składania przez jego żonę zeznań tj. 22 maja 2013r. Był przekonany, że materiał ten został włączony do jego sprawy. Stwierdził, że tak się nie stało na miesiąc przed złożeniem wniosku o wznowienie. Jednocześnie już w odwołaniu z 12 czerwca 2013 r. wskazał, że organ I instancji nie wziął pod uwagę zeznań jego żony (str. 6 odwołania), co przekonuje o tym, że o nowych dowodach dowiedział się po złożeniu zeznań przez żonę a nie w terminie późniejszym.

Czyni to nieskutecznymi twierdzenia skargi co do terminu dowiedzenia się skarżącego o nowych dowodach.

Prawidłowo organ wywiódł, że o podstawach do wznowienia skarżący dowiedział się po przesłuchaniu żony w dniu 22 maja 2013r. Przyjmując nawet korzystniejszą dla skarżącego wersję, że miało to miejsce 12 czerwca 2013r. to i tak złożenie wniosku 27 września 2013 r. nastąpiło z przekroczeniem miesięcznego terminu do jego złożenia wynikającego z art. 148 § 1 K.p.a.

Z tych wzglądów brak było podstaw do wznowienia postępowania. Uniemożliwiło to organowi ocenę merytoryczną dowodów wskazanych przez skarżącego w skardze.

Także Sąd, wobec tego że z przyczyn formalnych wnioskowi nie można było nadać biegu, pozbawiony jest możliwości merytorycznej oceny skargi tj. istnienia bądź nie podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony międzynarodowej.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1b i § 19 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( t.j.D.U.2013.461).