Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II SAB/Ke 49/15 o odmowie wykładni wyroku z dnia 12 listopada 2015 r. w sprawie ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 - 2015 postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II SAB/Ke 49/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu wniosku M. M., odmówił wykładni wyroku z dnia 12 listopada 2015 r., którym oddalono jego skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 - 2015.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 19 października 2016 r. M. M. domagał się wykładni ww. wyroku – w związku z przedstawionymi w załączeniu wywodami organów, tj.:

- Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach, zawartymi w decyzji z dnia [...] września 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach;

- Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach, zawartymi w piśmie z dnia 29 września 2016 r. w związku z § 11 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2013 r. o sygn. akt I OPS 9/13, w zakresie, w jakim w tej uchwale stwierdzono niedopuszczalność wobec braku podstaw prawa do wydania decyzji o odmowie wypłaty równoważnika za remont lokalu policjantowi w stanie spoczynku i wzruszenia takich decyzji obejmujących stan spoczynku jej adresata.

W ocenie wnioskodawcy organy stwierdziły, że wyrokami w sprawach o sygn. akt II SA/Ke 801/12, II SA/Ke 403/14, II SAB/Ke 49/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyeliminował z obiegu prawnego decyzję Komendanta Rejonowego Policji w Starachowicach z dnia [...] maja 1998 r. nr [...] zmienioną następnie decyzją Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] o przyznaniu prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego bez żadnych warunków na przyszłość, i w zakresie, w jakim z regulacji prawnych z daty wydania decyzji, obejmowała ona również stan spoczynku jej adresata.

Zdaniem skarżącego wykładnia przedmiotowych wyroków dokonana przez organy Policji jest sprzeczna z zakresem podmiotowym, przedmiotowym i prawnym, w żadnym zakresie nie da się wywieść, że w jakimkolwiek wyroku WSA w Kielcach wyeliminował z obiegu prawnego decyzję nr [...], bowiem w żadnym z tych postępowań przedmiotowa decyzja nie była kontrolowana. Sąd również w żadnym zakresie do tej decyzji się nie odwołał, jak i nie zawarto orzeczenia sądowego, że ta decyzja źródłowa jest orzeczeniem sądowym wyeliminowana z obiegu prawnego. Nie wskazano nawet i nie zastosowano w tych sprawach § 11 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego i mających w związku z tym przepisem właściwe zastosowanie norm prawnych.

W takich okolicznościach faktycznych i prawnych, dokonanie wykładni orzeczeń jest zasadnym, w szczególności, gdy wykładnia i ich stosowanie wskazuje, że organy Policji usiłują zmienić zakres podmiotowy, przedmiotowy i w zakresie rozstrzygnięcia, wywodząc z uzasadnienia okoliczności zastrzeżone do części merytorycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmawiając wykładni wyroku powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i wskazał, że w ramach żądanej przez stronę wykładni, nie mieści się uzyskanie wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania. Konieczność usunięcia wątpliwości co do treści wyroku zachodzi jedynie wówczas, gdy treść orzeczenia została sformułowana w sposób niejasny i budzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej czy sposobu jego wykonania. Z kolei wątpliwości co do uzasadnienia wyroku mogą być wyjaśniane w trybie art. 158 P.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia.

Zdaniem Sądu takie sytuacje nie występują w niniejszej sprawie – z uwagi na jednoznaczną treść wyroku (wraz z uzasadnieniem) z dnia 12 listopada 2015 r. – którym oddalono skargę M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 – 2015.

Sąd podkreślił, że przedmiotem wykładni uzasadnienia mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, nie zaś udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. M., wskazując że wykładnia wyroku może dotyczyć treści sentencji wyroku oraz jego uzasadnienia, zwłaszcza jeżeli wykładnia uzasadnienia ma służyć ustaleniu powagi rzeczy osądzonej. To z kolei ma znaczenie dla przyjęcia, czy dany wyrok rozstrzyga sprawę definitywnie, czy też możliwe jest dalsze działanie strony skarżącej na drodze administracyjnoprawnej, gdyż nie są one jeszcze prawomocnie rozstrzygnięte, co może mieć miejsce w przypadku wydania orzeczenia wyłącznie w zakresie części wniesionej skargi sądowoadministracyjnej i określonych w skardze zarzutów, wniosków i okoliczności pominiętych w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści.

Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Niedopuszczalne jest natomiast w ramach instytucji określonej w art. 158 P.p.s.a. domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II OW 67/13, LEX nr 1447283).

Podkreślić także należy, że wykładnia wyroku nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OZ 51/07, z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 427/08 oraz z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 462/11).

W niniejszej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że nie zachodzi konieczność dokonania wykładni wyroku, albowiem treść orzeczenia sformułowana jest w sposób jasny, klarowny i nie budzi żadnych wątpliwości co do zakresu i treści rozstrzygnięcia oraz jego przedmiotu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 listopada 2015 r. nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 P.p.s.a. Sentencja ww. orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny oddalenia skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 - 2015.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.