III SA/Kr 1105/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-27	
Data wpływu	2025-08-11	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Ewa Michna
Katarzyna Marasek-Zybura /przewodniczący/
Marta Kisielowska /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6192 Funkcjonariusze Policji	
Hasła tematyczne	Umorzenie postępowania	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2025 nr 0 poz 1691; art. 138 par 1 pkt 3 w zw. z art. 127 par 2; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Dz.U. 2025 nr 0 poz 636; art. 39 ust. 3; Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi G. O. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 17 czerwca 2025 roku nr 53 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego uchyla zaskarżoną decyzję.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr 53 z dnia 17 czerwca 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie umorzył postępowanie odwoławcze G. O. (dalej: skarżący) od rozkazu personalnego nr 1809/2021 Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 3 listopada 2021 roku w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2025 r. póz. 1691, dalej: "k.p.a.").

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Rozkazem Personalnym nr 1809/2021 z 3 listopada 2021 r. Komendant Miejski Policji w Krakowie, na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r., póz. 636 ze zm., dalej: "ustawa o Policji"), w związku z postanowieniem Prokuratora Rejonowego Kraków Śródmieście-Wschód o przedstawieniu skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 i inne kodeksu karnego, zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych od dnia 8 listopada 2021 r. do dnia 7 lutego 2022 r.

Postanowieniem nr 34/2024 z dnia 6 maja 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2024 roku, sygn. akt III SA/Kr 1032/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie nr 34/2024 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 6 maja 2024 r., wskazując w uzasadnieniu, że przesyłka zawierająca rozkaz personalny z 3 listopada 2021 r. nie została skarżącemu skutecznie doręczona. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że brak skuteczności doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego może stanowić asumpt dla organu l instancji dla prawidłowego doręczenia rozkazu personalnego stronie (por. wyrok WSA w Krakowie z 25 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1659/23), a w dalszej kolejności może prowadzić do uruchomienia instancyjnej kontroli doręczonego rozkazu personalnego.

Rozkazem personalnym nr 555/2022 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 marca 2022 roku.

Decyzją nr 53 z dnia 17 czerwca 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie umorzył postępowanie odwoławcze od rozkazu personalnego nr

1809/2021 Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 3 listopada 2021 roku z uwagi na jego bezprzedmiotowość spowodowaną zwolnieniem skarżącego ze służby i brakiem podmiotu postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

* art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niezgodne z prawem umorzenie

postępowania odwoławczego z uwagi na jego bezprzedmiotowość,

* art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., art. 64 § 2 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak pogłębionej

analizy sprawy, zaniechanie wyjaśnienia treści i przedmiotu odwołania

w szczególności w kontekście zaskarżenia również rozkazu o zwolnieniu ze służby.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że nie zostały mu doręczone rozkazy personalne o zawieszeniu w czynnościach służbowych, o przedłużeniu okresu zawieszenia i o zwolnieniu ze służby.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Komendantowi do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Wskazać należy, że wyrokiem z 27 listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie KWP o uchybieniu przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził brak skutecznego doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych. Zgodnie z art. 38c ust. 3 ustawy o Policji decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Jak stanowi art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję -umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że decyzja o zawieszeniu skarżącego w czynnościach powinna zostać doręczona skarżącemu, co następnie może dać asumpt do prowadzenia postępowania odwoławczego. Tymczasem, organ bez doręczenia skarżącemu decyzji organu l instancji (z akt sprawy nie wynika, aby rozkaz personalny został skarżącemu doręczony, skarżący w skardze podniósł brak doręczenia) rozpoznał odwołanie wydając decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., póz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2024 r., II OSK 320/23) norma zawarta w art. 153 p.p.s.a. ma charakter doniosły i bezwzględnie obowiązujący. Oznacza bowiem, że ani organy administracji publicznej, ani sądy orzekające ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniach sądu, gdyż są nimi związane. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności) (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el 2021).

Należy wskazać, że organ naruszył wskazania zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - ponieważ wbrew treści wyroku rozpoznał odwołanie skarżącego bez uprzedniego doręczenia mu decyzji organu l instancji.

Decyzja organu odwoławczego może dotyczyć wyłącznie decyzji organu pierwszej instancji, która została skutecznie zaskarżona w drodze odwołania (por. wyrok NSA w Warszawie z 21.12.1987 r., IV SA 907/87, GAP 1988/12). Należy zatem wskazać, że organ odwoławczy może wydać decyzję na podstawie art. 138 k.p.a.

wyłącznie w sytuacji, gdy strona skutecznie wniosła odwołanie od decyzji organu l instancji, a zatem wyłącznie w sytuacji, gdy decyzja została skutecznie doręczona, a odwołanie wniesiono z zachowaniem terminu, ewentualnie termin do jego wniesienia został przywrócony.

Tymczasem, z akt sprawy nie wynika, aby decyzja organu l instancji została skarżącemu doręczona, tym samym - w świetle prawomocnego wyroku Sądu -stwierdzającego brak skutecznego jej doręczenia - organ nie miał podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 138 k.p.a.

W przypadku braku skutecznego doręczenia decyzji - rozkazu personalnego -organ nie może prowadzić - na podstawie złożonego przez skarżącego odwołania postępowania odwoławczego. Podkreślić również należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 27 listopada 2024 r. zwrócił uwagę na konieczność doręczenia rozkazu personalnego skarżącemu.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt pkt 2 p.p.s.a.