Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski, Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Asesor WSA - Anna Siedlecka, Protokolant - Anna Biołus, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi G. S. i R.S. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] o znaku [...]nakazującej rozbiórkę studni i przyłącza wodociągowego od studni do budynku mieszkalnego T. [...] I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz każdego ze skarżących kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, skoro decyzja organu I instancji doręczona została odwołującym się w dniu [...], zaś odwołanie nadali pocztą w dniu [...].

W skardze na to postanowienie skarżący wskazali, że decyzja doręczona została G. S. w dniu [...], natomiast R. S. w dniu [...], zatem oboje skarżący dochowali terminu do wniesienia odwołania ustanowionego w art. 129 § 2 k.p.a., skoro wysłane ono zostało listem poleconym w dniu [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uwzględniając skargę Sąd zważył, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy pominął naruszenie przez organ I instancji procedury doręczeń decyzji. Organ ten nie dokonał doręczeń (art. 39 k.p.a.) na adres skarżącego R. S. (art. 40 § 1, art. 42 § 1 k.p.a.) i nie uzyskał od tej strony pokwitowania doręczenia decyzji (art. 39, art. 46 § 1 k.p.a). Strona ta przyznała faktyczne otrzymanie decyzji w dniu [...] i w terminie przepisanym (art. 129 § 2 k.p.a.) wniosła odwołanie. W tym przypadku przyjmuje się, że decyzja nie uzyskała cechy ostateczności wobec wszystkich stron, zatem i odwołanie złożone przez skarżącą G. S. należało uznać za wniesione w terminie (B. Adamiak KPA – Komentarz przy art. 62 i art. 129 k.p.a. z cytowanym tam orzecznictwem NSA). Wymaga podkreślenia, że skarżący to matka i syn, zamieszkujący pod różnymi wskazanymi organowi adresami, którzy nie żądali doręczeń na jeden adres i nie ustanowili drugiej strony pełnomocnikiem do doręczeń lub w postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.