III OSK 1539/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-09	
Data wpływu	2025-08-08	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Hanna Knysiak - Sudyka
Mirosław Wincenciak /przewodniczący/
Przemysław Szustakiewicz /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	I SAB/Op 116/24	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 184; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (sprawozdawca) sędzia del. WSA Hanna Knysiak – Sudyka Protokolant starszy asystent sędziego Magdalena Zając po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Zespołu Sportowego [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 maja 2025 r. sygn. akt I SAB/Op 116/24 w sprawie ze skargi D.S. na bezczynność [...] Zespołu Sportowego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] Zespołu Sportowego [...] na rzecz D.S. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt I SAB/Op 116/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D.S.: zobowiązał [...] Zespół Sportowy [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 8 października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pytań sformułowanych w punktach 2, 4, 6, 7 w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1); stwierdził, że [...] Zespół Sportowy [...] dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku strony oraz że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 3).

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

D.S., wnioskiem z dnia 8 października 2024 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej (email), wystąpił do [...] Zespołu Sportowego [...] o udostępnienie informacji w zakresie:

1. Ile dzieci trenuje w [...] ZS [...] w obecnej chwili (stan na dzień udzielenia odpowiedzi;

2. Ile wynoszą łączne wpływy na konto [...] ZS z wpłat rodziców za treningi dzieci (tak zwana "składka członkowska") w poszczególnych latach 2022, 2023, 2024 z podziałem na dany miesiąc w danym roku;

3. Ile wynosiła składka członkowska (za treningi) w danym roku ww. wymienionym;

4. Na co dokładnie są wydatkowane środki ze składki członkowskiej, chodzi o szczegóły wydatkowania, czyli "rozpiska" wydatków, np.: napoje, transport, pensja trenera, pensja zawodnika itd. za ww. wymienione lata;

5. Dokumentacji potwierdzającej wpłaty oraz sposób wydatkowania wpłat rodziców za lata od 2022 do chwili na dzień udzielenia odpowiedzi;

6. Dokumentacji wpłat oraz wydatkowania wpływów od sponsorów [...] ZS [...] za lata od 2022 do chwili na dzień udzielenia odpowiedzi;

7. Jakie zyski czerpie [...] ZS [...] z zamówień, które pod linkiem https:/forms.qle/Nbk2qK8GvQBffzCY9 dokonują rodzice dzieci członkowskich/trenujących, ze wskazaniem, iż w związku z linkami podawanymi przez Klub rodzicom do ankiety, gdzie rodzice dzieci trenujących mają dokonywać zamówień sprzętu sportowego.

W odpowiedzi na wniosek Klub przesłał wnioskodawcy, na zwrotny adres e-mail wiadomość z dnia 24 października 2024 r. zawierającą następują informacje:

1. Na dzień dzisiejszy w szkółce trenuje 94 dzieci w wieku do lat 13;

2. Nie mamy obowiązku podawać tej informacji;

3. W sezonie 2021/2022 - 50zł, 2022/2023 - 70zł, 2023/2024 - 70zł, 2024/2025 – 100 zł;

4. Nie mamy obowiązku podawać tej informacji;

5. Nie mamy obowiązku podawać tej informacji;

6. Nie mamy obowiązku podawać tej informacji;

7. [...] ZS [...] nie czerpie zysków z tytułu zamawianych sprzętów sportowych.

Nawiązując do udzielonej odpowiedzi, wnioskodawca pismem z dnia 29 października 2024 r. przesłanym za pośrednictwem e-mail poinformował Klub, że nie została mu udzielona pełna odpowiedź na zadane pytania. Wskazał, że jeżeli Klub jest finansowany ze środków publicznych, w tym przypadku UM [...], składek członkowskich płaconych przez rodziców, to zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, jest zobowiązany do udzielenia informacji dotyczących sposobu wykorzystania tych środków.

W odpowiedzi pismem z dnia 7 listopada 2024 r. Klub poinformował wnioskodawcę, że podtrzymuje wcześniejsze stanowisko.

W takich okolicznościach wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Opolu na bezczynność [...] ZS [...] w przedmiocie wniosku z dnia 8 października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Klub wniósł o jej oddalenie, wskazując, że celem Klubu jest promowanie wizerunku gminy i promowanie sportu.

Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wniesiona skarga dotyczy bezczynności co do udostępnienia informacji wskazanych w pkt 2, 4, 6 i 7 wniosku skarżącego.

Następnie WSA w Opolu wyjaśnił, że Klub jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, ze zm., dalej: u.d.i.p.), bowiem jest klubem sportowym działających w formie stowarzyszenia, którego statut nie przewiduje prowadzenia działalności gospodarczej. Jest więc podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2024 r., poz. 1488 ze zm.). Stosownie do art. 4 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 7 ustawy o sporcie, Klub działa na zasadach przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. z 2020 r., poz. 2261 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy o sporcie jest wpisany do ewidencji prowadzonej przez starostę właściwego ze względu na siedzibę Klubu, tj. Starostę Krapkowickiego i posiada osobowość prawną (art. 4 ust. 6 ustawy o sporcie). Z charakteru prawnego oraz zapisów statutu Klubu wynika, że przedmiotem jego działalności jest działalność sportowa, która realizowana jest we współpracy ze szkołami, klubami sportowymi, władzami samorządowymi i sportowymi. W § 27 ust. 3 pkt 3 Statutu wskazano, że środki finansowe na realizację zadań statutowych Klub uzyskuje m.in. z dotacji organów rządowych i samorządu terytorialnego. WSA w Opolu zwrócił ponadto uwagę, że zgodnie z art. 27 ustawy o sporcie, tworzenie warunków, w tym organizacyjnych sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego, które na podstawie art. 28 ustawy o sporcie mogą udzielać klubom wsparcia finansowego. Niewątpliwie zatem Klub utworzony w celu prowadzenia działalności sportowej, wykonujący w tym zakresie zadania publiczne i korzystający ze środków publicznych, tj. dysponujący majątkiem publicznym, jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązanym do udostępniania posiadanych informacji publicznych.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, również żądane przez skarżącego informacje - jako dotyczące działalności o charakterze publicznym - stanowią informację publiczną. Skarżący wystąpił bowiem o udzielenie informacji dotyczących gospodarowania środkami finansowymi na realizację zadań statutowych Klubu, które mają charakter zadań publicznych. Sąd podkreślił, że dokonując wykładni pojęcia "informacji publicznej" zgodnie z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., należy mieć na uwadze nie tylko dysponowanie majątkiem publicznym i sposób finansowania działań realizowanych przez dany podmiot, ale także charakter tych działań, tj. czy mają one charakter publiczny. Stąd przyjąć trzeba, że informacją publiczną są żądane przez skarżącego informacje o wpływach ze składek członkowskich i wpłat od sponsorów oraz sposobie ich wydatkowania - jako dotyczące realizacji zadań publicznych w zakresie sportu. Informacją publiczną jest bowiem każda informacja dotycząca sposobu w jaki zadanie publiczne jest realizowane, niezależnie od tego, z jakich środków (publicznych czy prywatnych) jest ono finansowane. Podmiot nie będący władzą publiczną, a wykonujący w zakresie swojej działalności statutowej zadania publiczne obowiązany jest do udostępniania informacji związanej z wykonywaniem tych zadań, także w zakresie własnych środków, jeżeli są one użyte do ich realizacji. Dla udostępnienia informacji o środkach finansowych istotne znaczenie ma funkcja publiczna realizowanych zadań i związek wydatku z ich wykonywaniem.

W rozpoznawanej sprawie Klub przesłał do skarżącego pismo, w którym wyraził błędne stanowisko o braku obowiązku udostępnienia informacji wskazanych w pkt 2, 4, 6 i 7 wniosku skarżącego. Następnie stanowisko to, wadliwie, podtrzymał w piśmie z dnia 7 listopada 2024 r. W tych okolicznościach Sąd uznał, że Klub pozostaje w tym zakresie w bezczynności. Klub przy tym nie uzasadnił w żaden sposób swojego stanowiska. Z odpowiedzi na wniosek wynika jedynie, że, w jego ocenie, objęte wnioskiem informacje nie są informacją publiczną. W przypadku uznania, że informacja nie jest informacją publiczną, jak i w przypadku uznania, że informacja jest informacją publiczną, lecz nie jest ona w posiadaniu organu, do strony powinno zostać skierowane pismo informacyjne ze wskazaniem motywów zajętego stanowiska. W niniejszej sprawie odpowiedzi Klubu o treści "Nie mamy obowiązku podawać tej informacji" nie można uznać za rzeczywiste rozpoznanie wniosku. Nie wynika z niego z jakich konkretnie względów Klub nie udzielił żądanej informacji. Stąd też, dokonana przez organ czynność nie mogła być uznana za prawidłowe rozpatrzenie wniosku.

Z powyższym wyrokiem nie zgodził się Klub sportowy, wnosząc skargę kasacyjną i domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. przez błędną ich wykładnię a w konsekwencji zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego oraz stwierdzenia, że dopuścił się on bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego bez rażącego naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że faktem jest, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej". Pojęcia te wprawdzie różnią się zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe, nie mniej jednak nie można tracić z oczu charakteru Klubu, które działa jako stowarzyszenie oraz zakresu zapytania wnioskodawcy, które odnosiło się do: 1) wpłat rodziców za treningi dzieci (tak zwana "składka członkowska"); 2) celu wydatkowania środków ze składki członkowskiej; 3) dokumentacji wpłat oraz wydatkowania wpływów od sponsorów; 4) zysków z zamówień dokonywanych przez rodziców dzieci członkowskich/trenujących, a zatem tematów, które w żadnym zakresie nie dotyczyły finansów publicznych, a wręcz ze swej natury stanowią element wewnętrzny gospodarki finansowej stowarzyszenia. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że prawodawca w tym zakresie dokonał regulacji w art. 25 i art. 25a ustawy Prawo o stowarzyszeniach wskazując, kompetencje organu nadzorującego, jak też, że nadzór nad działalnością stowarzyszeń należy odpowiednio do: 1) wojewody właściwego ze względu na siedzibę stowarzyszenia - w zakresie nadzoru nad działalnością stowarzyszeń jednostek samorządu terytorialnego; 2) starosty właściwego ze względu na siedzibę stowarzyszenia - w zakresie nadzoru nad innymi niż wymienione w pkt 1 stowarzyszeniami.

O ile zatem można przyjąć, że w zakresie spraw publicznych leży interes sprawdzania (kontroli) jak dane stowarzyszenie gospodaruje środkami publicznymi -pochodzącymi np. od JST (istnieje możliwość sprawdzenia działalności i finansowania także od tej strony), to w żadnym zakresie z przywołanych przepisów nie można wywieść bezwzględnego obowiązku informacyjnego, co do prywatnych składek członkowskich czy donacji od sponsorów, albowiem osoby fizyczne czy prawne także mają prawo do poszanowania swojej prywatności oraz uznania, że dobrowolna decyzja o wpłacie darowizny lub składki członkowskiej pozostanie poza sferą publiczną, a sprawdzenia jej celowości może dokonać jedynie organ nadzoru.

Tym samym skarga powinna zostać oddalona bowiem udostępnieniu podlega nie każda informacja będąca w dyspozycji stowarzyszenia lub odnosząca się do jego funkcjonowania, lecz tylko ta, która dotyczy wykonywania zadań publicznych lub dysponowania majątkiem publicznym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.

Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, kwestionującym stanowisko Sąd pierwszej instancji, według którego informacją publiczną są żądane przez skarżącego informacje o wpływach ze składek członkowskich i wpłat od sponsorów oraz sposobie ich wydatkowania - jako dotyczących realizacji zadań publicznych w zakresie sportu. Stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe.

Dla porządku wskazać należy, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w przypadku skierowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:

- udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia (organ dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej);

- poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez nią informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

- odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2, stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej;

- odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 u.d.i.p.

Zobowiązany podmiot działań tych winien dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Przepis art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wynika zatem, że sprawy dostępu do informacji publicznej są załatwiane w krótkim terminie – co do zasady czternastodniowym – w formie czynności materialno-technicznej bądź w formie decyzji administracyjnej.

Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt III OSK 1942/22, LEX nr 3635892 i powołane tam: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska (w:) I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 13 oraz powołane orzecznictwo: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1209/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 listopada 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 57/05). Również fakt, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej nie wpływa na ocenę bezczynności, w takim bowiem przypadku adresat wniosku jest obowiązany w ustawowo zakreślonym terminie poinformować stronę odrębnym pismem, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Zaniechanie tej czynności powoduje, że podmiot zobowiązany jest bezczynny, podobnie jak niewywiązanie się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt III OSK 1942/22, LEX nr 3635892).

Warunkiem zakwalifikowania danej informacji jako informacji publicznej jest zbadanie jej charakteru z punktu widzenia dwóch kryteriów, a mianowicie kryterium podmiotowego, tj. od jakiego podmiotu informacja pochodzi i kryterium przedmiotowego, tj. czego informacja dotyczy i do jakiej sprawy (publicznej czy prywatnej) się ona odnosi. Uznanie danej informacji za informację publiczną wymaga więc łącznego spełnienia kryterium podmiotowego oraz przedmiotowego.

W sprawie wskazać ponadto należy, że skarżący kasacyjnie Klub sportowy jest stowarzyszeniem. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2020 r., poz. 2261), stowarzyszenie to dobrowolne, samorządne i trwałe zrzeszenie o celach niezarobkowych, które zorganizowane jest dla realizacji wspólnych zamierzeń, dla zaspokojenia zainteresowań lub niezarobkowego prowadzenia jakiejś działalności, np. kulturalnej, społecznej; twórczej, rzemieślniczej, młodzieżowej. Dobrowolność oznacza brak jakiegokolwiek przymusu prawnego, co do zakładania i przynależności do stowarzyszeń. Samorządność stowarzyszeń to swoboda w kształtowaniu struktury organizacyjnej, określania kryterium członkostwa, wyznaczania sobie zadań, przyjmowania dowolnych metod funkcjonowania. Wymóg trwałości nie pozwala na zakwalifikowanie jako stowarzyszeń tych organizacji, które skupiają osoby w celu realizacji jednorazowego zadania, zadania stowarzyszeń muszą być zadaniami długoterminowymi. Jak wynika z powyższego stowarzyszenie jest trwałym zrzeszeniem grupy osób, zorganizowanym dla zaspokojenia określonych zainteresowań.

W sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący kasacyjnie Klub sportowy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zwrot "w szczególności" oznacza, że katalog podany w przepisie ma charakter otwarty, przykładowy. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy jest każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Przepis ten posługuje się alternatywą rozłączną, zatem wystarczy, że podmiot wykonuje zadanie publiczne (nawet jeśli nie dysponuje majątkiem publicznym) czy dysponuje majątkiem publicznym (nawet jeśli nie wykonuje zadań publicznych) – aby uznać go za zobowiązany do udostępniania informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., I OSK 1603/14). W praktyce dysponowanie majątkiem publicznym zwykle wiąże się z wykonywaniem przy jego użyciu zadań publicznych.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest już stanowisko, zgodnie z którym podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej wtedy, gdy informacja ta ma związek z wykonywaniem przez te podmioty zadania publicznego albo dysonowaniem środkami publicznymi.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie podniósł, że z art. 27 ustawy o sporcie można wywieść, że działalność klubu sportowego polegająca na prowadzeniu działalności sportowej jest dzielnością o charakterze publicznym, ponieważ jej celem jest upowszechnianie szeroko pojętej kultury fizycznej, która jako element dbałości o dobrostan społeczeństwa stanowi zadanie publiczne. W związku z tym należy uznać za prawidłowy pogląd WSA w Opolu, że informacje o wpływach ze składek członkowskich i wpłat sponsorów oraz sposobie ich wydatkowania dotyczą realizacji zadania publicznego, a zatem stanowią informację publiczną. W takiej sytuacji jedynie wystąpienie, którejkolwiek z przesłanek statuowanych w art. 5 ust. 1-2b u.d.i.p. daje podstawę do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skoro Klub sportowy nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak również nie udzielił odpowiedzi na punkty 2, 4, 6 i 7 wniosku skarżącego, to zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że Klub sportowy pozostaje w bezczynności, a tym samym prawidłowo zobowiązał Klub do załatwienia wniosku z dnia 8 października 2024 r.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął zgodnie z art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a.