Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2020 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala-

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W podstawie prawnej organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn zm.) – dalej: "K.p.a." oraz art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p.".

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

W dniu 2 października 2018 r. ES ZS zwrócili się do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku handlowo – usługowo – mieszkalnego, zlokalizowanego na działkach nr 1405/1 i 1406/1 w [...].

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o wadliwie sporządzoną analizę funkcji i cech zabudowy. Granice obszaru analizowanego zostały bowiem wyznaczone w odległości 112 – 117 m od granic działki objętej wnioskiem, podczas gdy szerokość frontu działki nr 1405/1 wynosi 40 m, a zatem obszar analizowany winien zostać wyznaczony w odległości co najmniej 120 m. Ponadto organ błędnie ustalił wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki poprzez ustalenie tej wielkości w oparciu o działki sąsiednie a nie działki leżące w obszarze analizowanym. Ustalając szerokość elewacji frontowej organ I instancji autor analizy nie wskazał, które budynki i na których działkach stanowiły podstawę do ustalenia tej wartości, zaś w odniesieniu do określenia geometrii dachu planowanej inwestycji nie wskazał jakimi przesłankami kierował się organ I instancji określając geometrię dachu dla planowanej inwestycji i nie określił kierunku głównej kalenicy. Ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dokonano zaś sprzecznie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) – dalej: "rozporządzenie". Niezależnie od powyższego Kolegium wskazało, że w decyzji dopuszczono odprowadzanie wód opadowych do kanalizacji deszczowej nie czyniąc żadnych ustaleń, czy teren objęty wnioskiem jest wyposażony w kanalizację deszczowej oraz nie określono wymagań w zakresie ilości miejsc parkingowych dla inwestycji. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że projekt decyzji został przesłany do uzgodnienia Ministrowi Środowiska, natomiast organem właściwym w niniejszej sprawie, stosownie do art. 163 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 868 z późn. zm.) jest Marszałek Województwa [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku handlowo – usługowo – mieszkalnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami, na części działek nr 1405/1 i 1406/1 położonych w miejscowości [...].

Organ podał, że realizując wskazania organu odwoławczego, przeprowadzono nową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. Na podstawie analizy ustalono, że planowana inwestycja jest spójna z otaczającą funkcją zabudowy, teren posiada dostęp do publicznej drogi gminnej, zlokalizowanej na działce nr 1432/1, a istniejące uzbrojenie terenu zapewnia pełny dostęp do infrastruktury technicznej. Teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a sama decyzja nie narusza wymogów stawianych przepisami odrębnymi. Organ I instancji podniósł, że parametry nowej zabudowy wyznaczono na podstawie przeprowadzonej analizy i zgodnie z wymogami stawianymi przepisami rozporządzenia. Jednocześnie Wójt podniósł, że projekt decyzji został przesłany celem uzgodnienia Staroście [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych, Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie, Nadzór Wodny w [...] w zakresie melioracji wodnej oraz Marszalkowi Województwa [...] w zakresie ochrony wód podziemnych. Uzgodnienie z Wójtem Gminy [...] jako zarządcą drogi organ uznał jako bezzasadne.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła RD (dalej: "skarżąca"), zarzucając błędne uznanie, że planowana inwestycja spełnia określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. warunek "dobrego sąsiedztwa". Organ I instancji oparł swe rozstrzygniecie na wadliwe sporządzonej analizie funkcji i cech zabudowy, bowiem nieprawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego i poddał analizie budynki nie będące budynkami o funkcjach podobnych do wnioskowanego przedsięwzięcia. W odniesieniu do spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. skarżąca podniosła, że istniejący wodociąg nie spełnia wymogów sanitarno – epidemiologicznych i nie zabezpiecza stałego dopływu wody do budynku. Organ I instancji nie wyjaśnił w sposób przekonywujący dlaczego teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ponadto skarżąca podniosła, że wprowadzenie możliwości odprowadzania wód opadowych na nieutwardzony teren działki inwestora narusza § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065).

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...].

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji wydał kwestionowane rozstrzygniecie w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny sprawy, znajdujący potwierdzenie w materiałach znajdujących się w aktach administracyjnych. Zdaniem Kolegium, organ I instancji uwzględnił wskazania i uwagi sformułowane we wcześniej wydanej decyzji kasacyjnej, opierając rozstrzygniecie na właściwie sporządzonej analizie urbanistycznej. Organ odwoławczy podał, że wbrew twierdzeniom odwołującej się, w opisywanej sprawie została spełniona zasada dobrego sąsiedztwa, warunkująca możliwość uwzględnienia wniosku inwestorów. Zasadnie również organ I instancji przyjął, że spełnione zostały pozostałe przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 u.p.z.p. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy podniósł, że brak jest podstaw do przeprowadzania dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nr [...] i akt nr [...], zainicjowanej poprzednim wnioskiem inwestorów, gdyż sprawa ta został zakończona ostateczną decyzja o umorzeniu postępowania. Złożony przez skarżącą wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji o umorzeniu postepowania nie stanowi natomiast zagadnienia wstępnego, obligującego do zawieszenia opisywanego postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, RD wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez:

– uznanie, że warunek w nim wskazany jest spełniony, podczas gdy żadna z działek sąsiednich względem działek nr 1405/1 i 1406/1, dostępnych z tej samej drogi publicznej zlokalizowanej na działce 1432/1, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowany i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

– odniesienie się przez organy orzekające w sprawie w zakresie zasady kontynuacji funkcji do działek nr 3282/2, 1403/3, 2616/3, 2563/1 i 1399/1, które nie mają dostępu do drogi gminnej na działce nr 1432/1, a wyłącznie dostęp do drogi krajowej nr [...], do której dostępu nie ma z nieruchomości wnioskodawców;

2. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia poprzez:

– błędne włączenie do obszaru analizowanego działki nr 2616/3, podczas gdy z mapy zasadniczej, stanowiącej załącznik do zaskarżonej decyzji wynika, że działka ta leży poza obszarem analizowanym, a przyczyny powiększenia analizowanego obszaru przez organ nie wynikają z uzasadnienia decyzji

– błędne wzięcie pod uwagę funkcji budynków, położonych na działkach nr 2616/3 oraz 1399/1, ponieważ są posadowione poza obszarem analizowanym oraz nie mają dostępu do tej samej drogi publicznej, a przyczyny powiększenia analizowanego obszaru przez organ nie wynikają z uzasadnienia decyzji;

– pominięcie, że budynki (nr 660 i 662) na działkach nr 3282 i 1403/3 nie mają funkcji usługowej (tylko mieszkaniową) oraz nie mają dostępu do tej samej drogi publicznej, co działki wnioskodawców,

co w ocenie skarżącej eliminuje wiarygodność sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej w zakresie wszystkich weryfikowanych kryteriów, a także nie wypełnia obligatoryjnych przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia;

3. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez uznanie, że warunki z tego przepisu są przez wnioskodawców spełnione, podczas gdy teren działek o nr ew. 1405/1 i 1406/1 nie posiada właściwego dla planowanej inwestycji uzbrojenia terenu w zakresie instalacji kanalizacyjnej, z powodu ryzyka zmiany naturalnego spływu tych wód i ich skierowania na nieruchomości sąsiednie, nie jest możliwe odprowadzanie wód opadowych na nieutwardzony teren nieruchomości, co powoduje konieczność wyposażenia nieruchomości wnioskodawców w sieć kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej;

4. art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 ust. 2 u.p.z.p., poprzez sporządzenie analizy urbanistycznej przez osobę, nieposiadającą właściwych uprawnień oraz brak możliwości weryfikacji osoby, która wspólnie z LB opracowała wyniki analizy urbanistycznej, stanowiącej Załącznik nr 2 do zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia weryfikację czy ta osoba posiada wymagane przez art. 5 ust. 2 u.p.z.p. uprawnienia;

5. art. 60 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., poprzez brak wykazania wypełnienia tej przesłanki przez wnioskodawców, podczas gdy działki nr 1405/1 i 1406/1 w ewidencji gruntów i budynków oznaczone są nie tylko jako B, ale także jako ŁII (łąki trwałe), a zgodnie z § 68 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 542), działki oznaczone jako Ł stanowią użytki rolne (łąki trwałe);

6. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, mimo braku zastosowania się przez organ I instancji do większości wskazań SKO w [...], zawartych w decyzji z dnia [...] marca 2019 r. oraz brak weryfikacji kwestii realizacji warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.;

7. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 136 w zw. z art. 15 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak szczegółowej weryfikacji części zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu i instancji;

8. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie ustaleń faktycznych dotyczących funkcji jaką spełniać ma planowana inwestycja (hotel z salą weselną) oraz charakteru zabudowań, które mają dostęp tej samej drogi publicznej, co działki objęte wnioskiem (droga gminna posadowiona na działce 1432/1).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2020 r. ES ZS wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności, którą wyznaczają wyżej przytoczone przepisy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku handlowo – usługowo – mieszkalnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami, na części działek nr 1405/1 i 1406/1 położonych w miejscowości [...]. W ocenie organów obydwu instancji wniosek inwestora był komplety, a wobec ustalenia, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p., obowiązkiem organów było ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji.

Sąd stwierdza, że stan faktyczny ustalony przez organy i udokumentowany w nadesłanych aktach administracyjnych nie budzi zastrzeżeń i może stanowić podstawę do poddania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że stanowisko organów zasługuje na aprobatę, a zatem skarga RD podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Stosownie zaś do art. 6 ust. 2 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do:

1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich;

2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że w przypadku spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p., organ nie ma możliwości wydać decyzji odmownej dla wnioskowanego przedsięwzięcia. O tym zaś, czy powołane warunki zostały spełnione rozstrzyga organ w oparciu o analizę urbanistyczno-architektoniczną, sporządzoną w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W niniejszej sprawie, w postępowaniu przed organem I instancji, sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Analiza urbanistyczna i ustalone na podstawie jej wyników parametry inwestycji nie budzą zastrzeżenia Sądu. Prawidłowo przyjęto zakres obszaru analizowanego. Z analizy wynika, że działka nr 1405/1 posiada szerokość frontu 40 m, wobec czego za zasadne uznano wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości 120 m, stanowiącej trzykrotność szerokości frontu objętej wnioskiem nieruchomości. Obszar analizowany został zatem wyznaczony w sposób zgodny z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. W analizie wskazano w sposób szczegółowy działki, na których w obszarze analizowanym znajdują się budynki, określono czy działki te zawierają się w całości lub w części w obszarze analizowanym oraz wskazano jaką funkcje pełnią zlokalizowane na nich obiekty budowlane. Działki nr 2616/3 oraz 1399/1 zostały poddane analizie, gdyż jak wskazano, w części wchodzą w skład obszaru analizowanego. Autor analizy wskazał przy tym – w stosunku do każdej z działek znajdujących się w obszarze analizowanym – szerokość elewacji frontowej, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy oraz linię zabudowy.

W analizie wskazano, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w obszarze analizowanym kształtuje się w wielkości 3,0 – 8,5 m, a mając na uwadze, że objęty wnioskiem budynek posiada zróżnicowanie kondygnacyjne (część obiektu jest I-kondygnacyjna, a część II-kondygnacyjna), parametr ten ustalono w przedziale 3 – 8 m. Podobnie ustalono geometrię dachu dla nowej zabudowy wskazując, że w obszarze analizowanym wysokość budynków kształtują się w przedziale 3,5 – 12 m, a kąty nachylenia połaci dachowych w przedziale 10( - 45(, wobec czego dla wnioskowanego przedsięwzięcia ustalono wysokość głównej kalenicy dachu na 9 – 12 m, kierunek głównej kalenicy dachu oraz kąt nachylenia połaci dachowych na 10( - 45(. Z uwagi na fakt, że wniosek dotyczy rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku handlowo – usługowo – mieszkalnego nie budzi wątpliwości Sądu ustalenie, że inwestycja posiada pełny dostęp do sieci infrastruktury technicznej, a ponadto że posiada dostęp do drogi publicznej. Subiektywne przekonanie skarżącej o ryzyku zmiany stosunków wodnych w następstwie zrealizowanej rozbudowy i nadbudowy nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że w opisywanej sprawie nie został spełniony art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. To na inwestorze ubiegającym się o pozwolenie na budowę ciąży obowiązek zaprojektowania inwestycji w taki sposób, aby wody opadowe z obiektu – w przypadku braku kanalizacji deszczowej – odprowadzane były na teren własnej działki (powierzchniowo lub np. do dołów chłonnych).

Sąd nie podziela zarzutów skargi, że analiza została sporządzona przez osobę nieuprawnioną. Część tekstowa i graficzna analizy zostały bowiem opatrzone pieczęcią i podpisem LB, posiadającej uprawnienia urbanisty. Tym samym nie jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, czy druga osoba, która złożyła podpis w analizie, posiada tego rodzaju uprawnienia (mimo, że częściowo nieczytelna pieczęć wskazuje, że osoba ta posiada uprawnienia urbanisty).

Zdaniem Sądu, organ I instancji prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, a organ odwoławczy utrzymał tę decyzje w mocy. Parametry charakteryzujące nową zabudowę zostały ustalone w rozstrzygnięciu decyzji na podstawie i zgodnie z przeprowadzaną w sprawie analizą funkcji i cech zabudowy. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że decyzja jest niezgodna z przepisami odrębnymi. Wskazywana przez skarżącą okoliczność oznaczenia działek nr 1405/1 i 1406/1 w ewidencji gruntów i budynków nie tylko jako B, ale także jako ŁII (łąki trwałe) nie stanowi o wadliwości decyzji. Obszar zajęty pod budynkiem oraz wokół niego stanowi użytek B, a oznaczenie ŁII posiada pozostała część ww. działek, niezabudowana i nieprzeznaczona do zabudowy. Wynika to z mapy z ewidencji gruntów znajdującej się w aktach administracyjnych (k. 6 akt).

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, jako niezasadną.