Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sebastian Michalski Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Robert Talaga (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2026 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego i zasiłku celowego specjalnego oddala skargę.

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 16 lipca 2025 r. nr [...] odmówił G. M. (dalej jako skarżąca lub strona) przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego, zasiłku celowego specjalnego na leki i leczenie – [...] zł, opłata za konsultację w Centrum Stomatologii – [...] zł, drobne naprawy [...] zł, żywność – [...] zł, zakup bielizny, obuwia i odzieży – [...] zł, remont kuchni, łazienki wraz z wyposażeniem – [...] zł oraz krzywdy i szkody w łącznej wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 20 czerwca 2025 r. G. M. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o przyznanie pomocy finansowej. W dniu 25 czerwca 2025 r. organ I instancji przeprowadził rodzinny wywiad środowiskowy w celu ustalenia aktualnej sytuacji życiowej i materialnej strony. Na jego podstawie ustalono, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą długotrwale chorującą oraz posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności wydane na stałe. Źródłem utrzymania skarżącej jest emerytura wypłacana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, która w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. maju 2025 r. wynosiła [...] zł i przekracza kryterium dochodowe o kwotę [...]zł.

Odmowa przyznania stronie wnioskowanych zasiłków została oparta na ustaleniu, że skarżąca nie spełnia przesłanek ustawowych uprawniających do uzyskania świadczeń z pomocy społecznej. W pierwszej kolejności organ stwierdził, iż miesięczny dochód strony przekracza kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz.U. z 2024 poz. 1283 i zm. dalej jako u.p.s.), a także progi dochodowe wynikające z uchwały RM. Z tego względu strona nie kwalifikowała się do przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy. Mimo przekroczenia kryterium dochodowego organ rozważył możliwość przyznania świadczeń w trybie art. 41 u.p.s., jednak uznał, że w sprawie nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek".

Zdaniem organu sytuacja życiowa strony nie ma charakteru nadzwyczajnego ani wyjątkowego w stopniu uzasadniającym zastosowanie uznania administracyjnego, a zgłaszane potrzeby nie odbiegają istotnie od sytuacji innych osób ubiegających się o pomoc społeczną. Organ wskazał ponadto, że strona dysponuje własnymi zasobami w postaci emerytury oraz majątku w postaci domu z nieruchomością gruntową, które mogą zostać wykorzystane do poprawy jej sytuacji materialnej, w szczególności poprzez wynajem części nieruchomości bądź jej sprzedaż.

W ocenie organu strona nie wykazała, że nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb przy wykorzystaniu posiadanych środków i majątku. W odniesieniu do wniosku o dofinansowanie kosztów leków i leczenia organ stwierdził, że strona nie przedłożyła niezbędnych dowodów potwierdzających zasadność i konieczność ponoszenia wskazanych wydatków, w szczególności zaświadczeń lekarskich. Przedstawione wyceny leków nie pozwalały na obiektywną ocenę potrzeb zdrowotnych, a organ nie był uprawniony do samodzielnej weryfikacji zasadności leczenia bez opinii lekarza.

Odnosząc się do pozostałych żądań organ uznał, że potrzeby takie jak zakup bielizny i obuwia mogą zostać zaspokojone przez stronę we własnym zakresie przy racjonalnym gospodarowaniu dochodem. Natomiast wydatki na remont kuchni i łazienki wraz z wyposażeniem i naprawy nie mieszczą się w pojęciu "niezbędnych potrzeb bytowych", gdyż nie służą bezpośrednio zabezpieczeniu życia lub zdrowia, lecz podniesieniu standardu zamieszkania.

W odniesieniu do wnioskowanego zadośćuczynienia za poniesione krzywdy w wysokości 29 mln zł organ odrębnie wyjaśnił, że taka potrzeba wnioskodawczyni nie mieści się w katalogu "niezbędnych potrzeb życiowych" i w tym zakresie kwestia wyrządzonych szkód jest jej subiektywną opinią. Organ poinformował, że w kwestii szkód wnioskodawczyni powinna zwrócić się do sądu cywilnego. Natomiast świadczenia z pomocy społecznej mają charakter subsydiarny i doraźny, a ich celem jest wsparcie w przezwyciężaniu trudności życiowych, a nie stałe wyręczanie beneficjentów w zaspokajaniu wszystkich potrzeb.

W odwołaniu G. M. podniosła zarzuty dotyczące uchybień po stronie organu pierwszej instancji, w tym zakresie nieuwzględnienia okoliczności dotyczących jej sytuacji od 2000 roku oraz niewłaściwego sposobu traktowania jej osoby.

Decyzją z dnia 25 listopada 2025 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając, że ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a odmowa przyznania pomocy finansowej była uzasadniona z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego oraz brak szczególnie uzasadnionych okoliczności przemawiających za przyznaniem świadczeń w trybie uznaniowym.

Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jednoznacznie potwierdził, iż strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą długotrwale chorującą i legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, jednak jej sytuacja dochodowa nie spełnia ustawowych kryteriów uprawniających do przyznania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Kolegium podkreśliło, że miesięczny dochód strony w wysokości [...] zł, co obejmuje świadczenie emerytalne (według pisma ZUS), które jest umniejszane przez potrącenie egzekucyjne w kwocie [...]zł, a więc do wypłaty pozostaje kwota [...]zł, która przekracza kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, wynoszące [...] zł, co wyklucza możliwość przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 tej ustawy.

Kolegium wyjaśniło, że mimo przekroczenia kryterium dochodowego zasadnie rozważono możliwość przyznania świadczeń w trybie art. 41 u.p.s., ale w sprawie nie wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w tym przepisie. Sytuacja strony, choć trudna, nie ma charakteru nadzwyczajnego ani wyjątkowego, nie jest wynikiem nagłych, nieprzewidywalnych zdarzeń i nie odbiega w sposób istotny od sytuacji wielu innych osób korzystających z pomocy społecznej. Kolegium zaakceptowało także stanowisko organu I instancji, że strona dysponuje własnymi zasobami finansowymi i majątkowymi, w tym stałym świadczeniem emerytalnym oraz nieruchomością, które potencjalnie mogą zostać wykorzystane w celu poprawy jej sytuacji materialnej. W ocenie Kolegium brak było podstaw do uznania, że strona wyczerpała własne możliwości przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, co jest warunkiem udzielenia pomocy o charakterze subsydiarnym.

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że część wskazywanych potrzeb – takich jak zakup bielizny i obuwia – może zostać zaspokojona przez stronę we własnym zakresie, natomiast wydatki na remonty i naprawy nie mieszczą się w pojęciu niezbędnych potrzeb bytowych w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej. W zakresie kosztów leczenia i zakupu leków Kolegium wskazało, że strona nie przedłożyła wymaganych dowodów, w szczególności dokumentacji medycznej potwierdzającej konieczność ponoszenia tych wydatków, co uniemożliwiało pozytywne rozpatrzenie wniosku.

Kolegium uznało również za trafne stanowisko organu I instancji, że żądanie wypłaty kwoty [...]zł tytułem odszkodowania nie mieści się w katalogu świadczeń przewidzianych w ustawie o pomocy społecznej i pozostaje poza zakresem właściwości organów pomocy społecznej, a ewentualne roszczenia w tym zakresie powinny być dochodzone przed sądem powszechnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu G. M. wskazała, że nie zgadza się z decyzjami organów, które są dla niej krzywdzące od wielu lat. Skarżąca uważa, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej i oczekuje uzyskania pomocy od organu na objęte wnioskiem potrzeby.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie G. M. podtrzymała skargę i wskazała, że jej sprawa jest wielowątkowa i ciągnie się na przestrzeni wielu lat, przez co bardzo dobrze jest znana urzędnikom, którzy jednak nie rozpoznają w pełni jej żądań. Skarżąca wskazała, że nie ma kontaktu z synem, który w maju ubiegłego roku opuścił zakład karny i ma utrudniony kontakt z wnukiem. Skarżąca podkreśliła, że wystąpiła o pomoc i powinna ją uzyskać pomimo przekroczenia kryterium dochodowego. Taka sytuacja ma miejsce za każdym razem bez względu czy prawidłowo czy też nieprawidłowo ubiega się o pomoc. W ostatnim czasie organy nie zareagowały na wycięcie tui z jej ogrodu. Podkreśliła, że jest systematycznie pozbawiana ogrzewania. Wskazała również na pomówienia dotyczące kradzieży prądu oraz w sklepie. Skarżąca stwierdziła, że nie rozumie zainteresowania jej osobą przez organy. Składała również dokumenty o podwyższenie stopnia niepełnosprawności (sprawa nie została uwzględniona). W ocenie skarżącej organy mylą jej imię i nazwisko w niektórych sprawach, a firmy ubezpieczeniowe nie respektują orzeczeń sądów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, zarówno procesowym, jak i z przepisami ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1283 ze zm., powoływanej w tekście jako: "u.p.s."), które stanowiły materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia.

Niniejsza sprawa dotyczy rozstrzygnięcia, w granicach którego odmówiono skarżącej przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego, zasiłku celowego specjalnego na leki i leczenie – [...] zł, opłata za konsultację w Centrum Stomatologii – [...] zł, drobne naprawy [...] zł, żywność – [...] zł, zakup bielizny, obuwia i odzieży – [...] zł, remont kuchni, łazienki wraz z wyposażeniem – [...] zł oraz krzywdy i szkody w łącznej wysokości [...] zł.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s., pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 2 u.p.s.). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.). Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.).

Z art. 8 ust. 1 u.p.s. wynika zasada, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom lub rodzinom spełniającym odpowiednie kryteria dochodowe określone w tym przepisie, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91 u.p.s. Świadczeniami pieniężnymi z pomocy społecznej są zaś m.in. zasiłek celowy i specjalny zasiłek celowy (art. 36 pkt 1 lit. c) u.p.s.).

Zgodnie z art. 39 ust. 1 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. W myśl art. 39 ust. 2 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

W przypadku przekroczenia kryterium dochodowego przyznanie świadczenia celowego na ogólnych zasadach jest w świetle przepisów u.p.s. niemożliwe i kwestia ta nie podlega uznaniu organów. Wynika to wprost z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., który ustanawia kryterium dochodowe. I tak, w myśl tego przepisu, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje:

1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 1010 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" (kryterium dochodowe do 31 grudnia 2024 roku wynosiło 776 zł),

2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 823 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie" (kryterium dochodowe do 31 grudnia 2024 roku wynosiło 600 zł),

3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny"

- przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie organy rozstrzygające w sprawie prawidłowo wskazały, iż dochód Skarżącej (prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe) w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, to jest w maju 2025 roku wynosił [...] zł i przekraczał kryterium dochodowe uprawniające do przyznania skarżącej zasiłku celowego na podstawie art. 39 u.p.s., które wynosiło 1010 zł. Wobec tego brak było podstaw do przyznania zasiłku celowego uzależnionego od spełnienia kryterium dochodowego na podstawie art. 38 u.p.s.

Organy rozstrzygające w niniejszej sprawie w sytuacji braku podstaw – ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego – do przyznania Skarżącej świadczenia w formie zasiłku celowego w trybie art. 39 u.p.s zasadnie również oceniły, czy okoliczności sprawy uzasadniają rozważenie potrzeb Skarżącej w kategoriach specjalnego zasiłku celowego lub zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu, o których mowa w art. 41 pkt 1 i 2 u.p.s. Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi (pkt 1), a także zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową (pkt 2).

Sąd wyjaśnia, że przepis ten przesądza o wyjątkowym charakterze specjalnego zasiłku celowego, względnie zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu. Przypadek powodujący przyznanie świadczenia na podstawie art. 41 u.p.s. nie może należeć do przypadków zwykłych, powszechnych, zazwyczaj występujących. Szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu przywołanego przepisu to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów kwalifikacyjnych w stosunku do istniejącego stanu rzeczy pozwala stwierdzić, że tak drastyczne, czy tak dotkliwe w skutkach i ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych, ale do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, czy wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 202). O tym, czy w sprawie zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek" każdorazowo rozstrzyga organ orzekający w sprawie, po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w oparciu o wszechstronnie zebrany materiał dowodowy.

Specjalny zasiłek celowy powinien być traktowany jako szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, a nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. Przyznanie tego rodzaju zasiłku powinno uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy (w tym indywidualną sytuację strony i ogólną sytuację pozostałych potrzebujących) oraz cele i zadania pomocy społecznej (art. 2 pkt 1, art. 3 pkt 1 u.p.s.). Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy takim osobom wymaga wyjątkowych okoliczności w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie.

Zdaniem Sądu decyzja odmawiająca przyznania pomocy finansowej nie została podjęta z przekroczeniem granic uznania administracyjnego obejmującego prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy rozpoznać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nie żądań. Rozpoznając wniosek organ obowiązany jest wziąć pod uwagę nie tylko sytuację materialną wnioskodawczyni, ale również sytuację życiową innych osób i rodzin, często bez żadnego dochodu, zgłaszających się w tym samym czasie po pomoc na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb bytowych. Osoby ubiegające się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej muszą zatem liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie automatycznie uwzględniony, gdyż rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie tej pomocy. Zwłaszcza, że organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, które muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia.

Wskazywana przez G. M. sytuacja życiowa (z jednej strony trudna ze względu na stan zdrowia i niepełnosprawność, a z drugiej strony stabilna z uwagi na posiadanie stałego dochodu przekraczającego kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej), nie jest sytuacją, która może zostać zakwalifikowana jako "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 41 pkt 1 u.p.s. Jakkolwiek charakter zgłaszanych potrzeb w postaci zakupu leków, zakupu ubrań, opału, drobnych napraw wiąże się z zaspokojeniem potrzeb bytowych skarżącej, niemniej sytuacja Skarżącej jest w swoisty sposób stabilna, albowiem skarżąca pobiera emeryturę oraz od dłuższego czasu korzysta z pomocy opieki społecznej, choć nie w tak dużym stopniu jak tego oczekuje. W tym miejscu należy też podkreślić, że nie jest tak, że organ w ogóle zlekceważył potrzeby Skarżącej. Sądowi wiadomym jest z innych spraw toczących się przed tutejszym Sądem skarżąca otrzymuje regularnie pomoc.

Pokreślenia wymaga, że przyznanie bądź odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego uzależniona jest nie tylko od tego, w jakim stopniu podstawowe potrzeby wnioskodawcy mogą zostać zaspokojone z jego własnych środków, ale przede wszystkim od wystąpienia szczególnych okoliczności, w związku z którymi konieczne jest udzielenie wsparcia pomimo przekroczenia kryterium dochodowego. Tym niemniej, jak słusznie zauważyły organy rozstrzygające w sprawie, skarżąca ma możliwość zaspokojenia swoich potrzeb.

Gdy chodzi o konkretne potrzeby wyspecyfikowane we wniosku o pomoc celową, to wskazać należy, że dopuszczalna była odmowa udzielenia pomocy na zakup leków. Wprawdzie powoływała się ona na wycenę leków, to jednak nie umotywowała potrzeby medycznej ich przyjmowania np. poprzez przedstawienie dokumentacji medycznej i recept. Najważniejsze jest to, że zakup leków mógłby być rozważany w kategoriach specjalnego zasiłku celowego, gdy tymczasem okoliczności sprawy nie pozwalają przyjąć, iż pokrycie wskazanej potrzeby jawi się jako szczególnie uzasadniony przypadek. Skarżąca nie przedstawiła okoliczności, które podpadałyby pod art. 41 u.p.s. Nie udokumentowała też potrzeb związanych z leczeniem.

W kwestii środków finansowych na zakup odzieży i obuwia zasadnie wskazano, że sukcesywnie zakupując odzież oraz gospodarując racjonalnie posiadanym dochodem Skarżąca jest w stanie zaspokoić własnymi możliwościami wskazaną potrzebę. Zadaniem pomocy społecznej jest jedynie wspomaganie w działaniach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a nie zagwarantowanie stałego źródła utrzymania i bezwarunkowego zaspokajania wszystkich żądań wnioskodawców. Ta sama argumentacja znajduje zastosowanie do kosztów opału, które Skarżąca jest w stanie uiścić racjonalnie gospodarując własnym budżetem.

Odnośnie kosztów "drobnych napraw" Sąd uznał za zasadne przywołanie trafnej argumentacji organu I instancji, że skarżąca nie wykorzystuje wszystkich możliwości w celu poprawy swojej sytuacji życiowej. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko, że samotne utrzymywanie dużego domu nakazuje rozważyć możliwość jego wynajęcia lub sprzedaży i w to miejsce zakupu odpowiedniego dla Skarżącej lokalu mieszkalnego. Kontrastując fakt dysponowania przez Skarżącą znacznym majątkiem w postaci posiadanej nieruchomości z celami instytucji pomocy społecznej, Sąd uznaje za konieczne wskazanie, że nie można za uzasadnione społecznie i prawnie dopuszczalne uznać przejęcia przez państwo na siebie wszystkich kosztów utrzymania Skarżącej, w szczególności w sytuacji, gdy Skarżąca może podjąć działania, które mogą poprawić jej sytuację życiową i majątkową. Zadaniem pomocy społecznej, jako subsydiarnej działalności państwa oraz samorządu, nie jest sfinansowanie wszystkich potrzeb wnioskodawcy, a jedynie udzielenie wsparcia, limitowanego możliwościami finansowymi organu.

Jako zupełnie bezzasadne Sąd uznał żądania Skarżącej dotyczące przyznania jej zadośćuczynienia w wysokości [...] zł. Jest to żądanie wykraczające poza zakres niezbędnej potrzeby bytowej w rozumieniu przepisów zasiłkowych. Jak zaznaczyły organy właściwą droga dochodzenia tego rodzaju żądań jest sąd cywilny.

Stanowisko organów co do tego, że przedstawiona przez skarżącą sytuacja nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku", zostało odpowiednio umotywowane.

Reasumując, Sąd nie przeczy, że sytuacja finansowa Skarżącej jest trudna, jednak wobec uzyskiwanych dochodów i posiadanego majątku nie można dopatrzeć się, aby znajdowała się ona w okolicznościach szczególnie dotkliwych, które uzasadniałyby przyznanie jej świadczeń o które się ubiegała. Decyzja odmowna została należycie uzasadniona i rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572). Sąd nie dopatrzył się przy tym jakichkolwiek uchybień w przeprowadzonym postępowaniu.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.