Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2020 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 867/17 w sprawie ze skargi J.C. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia delegowania do pełnienia obowiązków służbowych w innej miejscowości 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od J.C. na rzecz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z 24 stycznia 2018 r. oddalił skargę J. C. (dalej: "skarżący") na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia delegowania do pełnienia obowiązków służbowych w innej miejscowości.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Skarżący od 11 grudnia 2015 r. był funkcjonariuszem Grupy Dyspozycyjnej Szefa ABW i rozkazem personalnym z [...] lutego 2016 r. został od [...] lutego 2016 r. do [...] sierpnia 2016 r. delegowany do czasowego pełnienia służby w Delegaturze ABW w [...] z zakresem czynności wyznaczonym przez Dyrektora Delegatury ABW w [...] i z pozostawaniem na zaopatrzeniu finansowym Delegatury ABW w [...].

Następnie rozkazem personalnym z 10 czerwca 2016 r., nr 3116, skarżącemu cofnięto delegowanie z urzędu do czasowego pełnienia służby w Delegaturze ABW w [...], a następnie od [...] lipca 2016 r. do [...] grudnia 2016 r. delegowano go do czasowego pełnienia służby w Delegaturze ABW w [...] z zakresem czynności wyznaczonym przez Dyrektora Delegatury ABW w [...] i z pozostawaniem na zaopatrzeniu finansowym Delegatury ABW w [...].

Dyrektor Delegatury ABW w [...] [...] grudnia 2016 r. zwrócił się do Dyrektora Biura Kadr ABW z wnioskiem o przedłużenie delegowania skarżącego do czasowego pełnienia służby w Delegaturze ABW w [...] do [...] kwietnia 2017 r.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z [...] grudnia 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1897 ze zm.) oraz na podstawie § 5 ust. 2 pkt 1 i § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do dyspozycji (Dz. U. z 2003 r. Nr 52, poz. 453), od [...] stycznia 2017 r. do [...] lutego 2017 r. przedłużył delegowanie skarżącego do czasowego pełnienia służby w Delegaturze ABW w [...] z zakresem czynności wyznaczonym przez dyrektora delegatury ABW w [...] i z pozostawaniem na zaopatrzeniu finansowym Delegatury ABW w [...]. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., powyższemu rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Skarżący we wniosku z 4 stycznia 2017 r. do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił, że Dyrektor Delegatury ABW w [...] nie zrobił nic przez wiele miesięcy, aby zabezpieczyć prawidłową pracę jednostki, którą kieruje, a do tego przesłał do Biura Kadr ABW wniosek, który jest niezgodny z prawem, bowiem zawierał prośbę o przedłużenie delegowania do [...] kwietnia 2017 r. Ponadto stwierdził m.in., że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 54 ust. 2 oraz art. 55 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW w szczególności przez przedłużenie delegowania funkcjonariusza na okres dłuższy niż maksymalny, dopuszczalny okres pozostawania w dyspozycji, jak również wskazał, że brak było podstaw do nadania zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z [...] marca 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny z [...] grudnia 2016 r.

W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW funkcjonariusz z urzędu lub na własną prośbę może być delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, a w myśl art. 55 ust. 2 ww. ustawy, Szef ABW w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć okres delegowania do 12 miesięcy. Ustawa o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu nie wskazuje żadnych przesłanek delegowania. Oznacza to, że decyzją o delegowaniu funkcjonariusza do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości oraz o przedłużeniu tego delegowania, ma charakter uznaniowy, a ramy tego uznania wyznacza art. 7 k.p.a., który obliguje organ administracji publicznej, do uwzględniania przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu strony. Natomiast przedłużenie delegowania ponad okres 6 miesięcy może mieć miejsce tylko "w uzasadnionych przypadkach". Następnie organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 44 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW, służbę w ABW może pełnić wyłącznie osoba zdolna podporządkować się szczególnej dyscyplinie służbowej. Pojęcie szczególnej dyscypliny służbowej niewątpliwie obejmuje swym zakresem także dyspozycyjność funkcjonariusza, która oznacza konieczność dostosowywania się przez niego do różnych, niekiedy nawet zmiennych warunków służby, która może być pełniona w każdym miejscu w Polsce. W tym kontekście to Szef ABW ocenia, czy w danej sprawie zaistniały określone w art. 55 ust. 2 ww. ustawy uzasadnione przypadki pozwalające na przedłużenie delegowania ponad okres 6 miesięcy. W piśmie nr [...] z [...] grudnia 2016 r. Dyrektor Delegatury ABW w [...] wskazał m.in., że zadania nałożone na tę jednostkę organizacyjną wymagają przedłużenia delegowania skarżącego do pełnienia służby w tej jednostce. Szef ABW odpowiedzialny za prawidłowe wykonywanie zadań przez Agencję uznał, że okoliczności przedstawione w powyższym piśmie Dyrektora Delegatury ABW w [...] oraz potrzeby kadrowe tej delegatury, przy uwzględnieniu kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego skarżącego, stanowią uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 55 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW.

Organ nie zgodził ze stanowiskiem skarżącego, iż decyzja pierwszej instancji została wydana na podstawie wadliwego wniosku Dyrektora Delegatury ABW w [...], gdyż wskazano w nim zbyt długi okres, na który powinno zostać przedłużone delegowanie. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wyjaśnił, że wskazanie przez Dyrektora Delegatury ABW w [...], iż delegowanie powinno być przedłużone do [...] kwietnia 2017 r. nie miało żadnego wpływu na treść rozkazu personalnego z [...] grudnia 2016 r., w którym data zakończenia delegowania została ustalona zgodnie z art. 55 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW.

W ocenie organu rozkaz personalny nie został wydany z naruszeniem art. 54 ust. 2 ww. ustawy, bowiem przepis ten nie stanowił podstawy prawnej wydania rozkazu personalnego z [...] grudnia 2016 r., a ponadto w dacie wydania tego rozkazu wobec skarżącego toczyło się postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 54 ust. 3 ww. ustawy, bowiem odmówił on przyjęcia propozycji kadrowej przedstawionej w piśmie z [...] września 2016 r., nr [...], która dotyczyła przeniesienia wymienionego na określone stanowisko służbowe po okresie pozostawania w dyspozycji Szefa ABW. Organ podniósł, że skoro skarżący nie wyraził zgody na przeniesienie na określone stanowisko służbowe na podstawie art. 54 ust. 3 ww. ustawy to oczywistym jest, że do dnia zwolnienia ze służby musi pozostawać w dyspozycji Szefa ABW, nawet jeżeli okres pozostawania w dyspozycji przekracza 12 miesięcy. Podkreślił, że dwunastomiesięczny termin pozostawania w dyspozycji Szefa ABW wskazany w art. 54 ust. 2 ww. ustawy, jest terminem wyłącznie instrukcyjnym i jego przekroczenie nie wywołuje żadnego skutku w sferze stosunku służbowego funkcjonariusza. Z tych względów do dnia zwolnienia ze służby funkcjonariusz pozostający w dyspozycji Szefa ABW może mieć wyznaczane zadania służbowe zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do dyspozycji z tym zastrzeżeniem, że w przypadku wyznaczenia zadań w innej miejscowości niż stałe miejsce pełnienia służby, zachowane muszą być terminy określone w art. 55 ust. 1 i 2 ustawy o ABW oraz AW. Ponadto organ zwrócił uwagę, że nie można przyjąć, że przedłużenie delegowania na podstawie art. 55 ust. 2 tej ustawy może nastąpić wyłącznie jeden raz. Funkcjonalna wykładnia tego przepisu, którego istotną jest przyznanie Szefowi ABW narzędzia pozwalającego na skuteczną realizację zadań przez ABW, sprowadza się do uznania dopuszczalności nawet kilkukrotnego przedłużania delegowania z zastrzeżeniem, że łączny okres delegowania nie może dłuższy niż 12 miesięcy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie powyższego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego.

W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość lub o jej oddalenie. Zwrócił uwagę, że skarżący został zwolniony ze służby [...] maja 2017 r. i w tej sytuacji skoro upłynął już czas delegowania, to należy umorzyć postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Sąd wyjaśnił, że użycie w art. 55 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego, sformułowanie "może" oznacza, że decyzja w tym zakresie ma charakter uznaniowy. W judykaturze uznaje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. W takich przypadkach kontrola dotyczy procesu wydania decyzji, tj. spełnienia przez organ wymogów proceduralnych, ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi. Natomiast nie obejmuje ona tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania. W ocenie Sądu, badając zaskarżony i poprzedzający go rozkaz personalny w świetle powyższych kryteriów i podstawy prawnej, stwierdzić należy, że rozkazy te nie zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Sąd zwrócił uwagę, iż ustawodawca w art. 55 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, użył określonego kryterium, a mianowicie "w uzasadnionych przypadkach". W niniejszej sprawie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, bowiem organ wskazał na powyższe stwierdzając, że Dyrektor Delegatury ABW w [...] zwrócił się do niego z prośbą o przedłużenie delegowania skarżącemu z uwagi na zakres zadań wykonywanych przez tę jednostkę organizacyjną, zaś Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zaskarżonym i poprzedzającym go rozkazie personalnym wyraźnie stwierdził, że potrzeby kadrowe delegatury ABW w [...], przy uwzględnieniu kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego skarżącego, stanowią ów uzasadniony przypadek i w ocenie Sądu takie potwierdzenie powyższego kryterium, jest w pełni wystarczające.

Sąd pierwszej instancji podał także, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wydając zaskarżony rozkaz personalny [...] marca 2017 r., podczas gdy skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy 4 stycznia 2017 r., naruszył przepis art. 35 § 3 k.p.a., lecz – w ocenie Sądu – nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Za bezzasadny Sąd uznał zarzut skarżącego w zakresie naruszenia art. 7 k.p.a., jak również art. 18, art. 71 i art. 72 Konstytucji RP, przez pominięcie słusznego interesu skarżącego. Podniósł, że w niniejszej sprawie wyraźnie wskazano, że interes służby rozumiany, jako konieczność zapewnienia efektywnej i niezakłóconej realizacji zadań nałożonych na Delegaturę ABW w [...] wymaga, aby przedmiotowy rozkaz personalny został wykonany niezwłocznie, bez oczekiwania na upływ terminu do wniesienia środka odwoławczego i dlatego niezbędne jest nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności. Zatem interes służby przeważył – w ocenie organu, a które to stanowisko w pełni poparł Sąd – nad słusznym interesem skarżącego. Wobec powyższego trafnie w zaskarżonym rozkazie personalnym zastosowano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Skarżący na powyższy wyrok złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. naruszenie art. 55 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW polegającą na uznaniu, że przepis ten pozwala na co najmniej dwukrotne przedłużanie okresu delegowania, podczas gdy pozwala on Szefowi ABW jednokrotnie przedłużyć okres delegowania do 12 miesięcy,

prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie, tj. naruszenie art. 54 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, przez pozostawianie skarżącego w dyspozycji ponad 12 miesięcy, podczas gdy termin wskazany w tym przepisie ma charakter wiążący,

przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: “p.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przez dowolne uznanie, że w przedmiotowej sprawie zaszły okoliczności faktyczne stanowiące uzasadniony przypadek przemawiający za przedłużeniem okresu delegowania na podstawie art. 55 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW,

art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 71 i art. 72 Konstytucji RP, przez błędne uznanie, że przy rozstrzyganiu sprawy organ uwzględnił słuszny interes obywatela.

Wskazując na powyższe skarżacy wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] marca 2017 r. oraz z [...] grudnia 2016 r., jak i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według zestawienia znajdującego się w aktach sprawy, ewentualnie o uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący porzedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przpeisanych. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W ocenie organu zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. W uzasadneiniu organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczane przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne.

W niniejszej sprawie nie stwierdzono podstaw nieważnościowych. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, wynikają z przepisu art. 174 p.p.s.a. Wedle jego pkt 1 może ją stanowić naruszenie prawa materialnego, przy czym przewiduje się dwie jego postacie, a mianowicie błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania sądu drugiej instancji granicami skargi kasacyjnej. Dokładne wskazanie naruszonych przepisów przynależy właśnie do podstawy kasacyjnej, a nie jej uzasadnienia (tak m.in. A. Skoczylas, Glosa do postanowienia NSA z 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/04, OSP z 2005 r. Nr 3, poz. 36). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Należycie skonstruowane uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej powinno być logicznie powiązane z przepisami podanymi jako podstawy tej skargi.

W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a więc zarzutach zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W rozpoznawanej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutami naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do zarzutów prawa materialnego.

Zarzuty te nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW funkcjonariusz z urzędu lub na własną prośbę może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. Stosownie do ust. 2 Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć okres delegowania, o którym mowa w ust. 1, do 12 miesięcy. Delegowanie do czasowego pełnienia służby w innej jednostce, tak jak i przedłużeniu okresu czasowego delegowania funkcjonariusza do innej jednostki, związane jest ściśle z dyspozycyjnością funkcjonariusza wynikającą z charakteru stosunku służbowego. Jest to zatem akt władczy w stosunku do funkcjonariusza ABW.

W ramach naruszenia art. 55 ust. 2 ww. ustawy skarżący zarzuca błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że możliwe jest co najmniej dwukrotne przedłużenie okresu delegowania. Wskazać jednak należy, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie dokonał takiej interpretacji powyższego przepisu, na jaką wskazuje skarżący. Analizując treść regulacji zawartej w art. 55 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW Sąd odnosił się jedynie do zawartego w tym przepisie kryterium "uzasadnionego przypadku", zaś rozumienie przez Sąd tego terminu w skardze kasacyjnej nie zostało podważone. Skoro zatem przepis art. 55 ust. 2 ww. ustawy nie był przez Sąd wykładany w sposób zarzucany przez skarżącego, to tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony.

Wskazany w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. art. 54 ust. 2 ww. ustawy nie znajdował w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji Szefa Agencji, w której pełni służbę, nieprzerwanie nie dłużej niż 12 miesięcy. Zaskarżony do Sądu rozkaz personalny z [...] marca 2017 r. został wydany w przedmiocie delegowania skarżącego do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. Delegowanie funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości i pozostawanie funkcjonariusza w dyspozycji to dwie różne, niezależne instytucje przewidziane w ustawie o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Zaskarżony w przedmiotowej sprawie rozkaz personalny nie miał wpływu na status prawny skarżącego związany z pozostawaniem przez niego w dyspozycji Szefa ABW. Dlatego też zarzut naruszenia art. 54 ust. 2 ustawy o ABW i AW nie może mieć żadnego odniesienia do oceny zaskarżonego rozkazu personalnego, albowiem bezpośrednio nie dotyczy istoty rozstrzyganej zaskarżonym rozkazem sprawy. Takie też stanowisko zajął w omawianym zakresie Sąd pierwszej instancji i należy je w całości podzielić.

Dla zastosowania przewidzianego w art. 55 ust. 2 ww. ustawy przedłużenia okresu delegowania do 12 miesięcy, koniecznym jest aby zaistniał uzasadniony przypadek. Wbrew zarzutowi naruszenia art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. organy w przedmiotowej sprawie wykazały zaistnienie takiego przypadku.

W ramach analizy powyższego zarzutu celowym jest przypomnienie, że Szef ABW odpowiada za działania Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jako całości i dlatego ma prawo w sposób odpowiedni do potrzeb służby wykorzystywać kwalifikacje i predyspozycje podwładnych. Odpowiada personalnie za prawidłowość prowadzonej przez siebie polityki kadrowej, racjonalnego i celowego wykorzystania funkcjonariuszy w ramach skutecznego i odpowiedniego działania całej podległej mu Agencji. W szczególności może i powinien przysługujące mu uprawnienia wykorzystywać do wzmacniania jednostek organizacyjnych, w których wystąpiły braki kadrowe. Fakt samodzielnego kształtowania przez Szefa ABW struktury zatrudnienia, a zatem dobór i ocena kadr sprawia, że posiada on najpełniejszą wiedzę o potrzebach kadrowych Agencji jako całości, jak i jej poszczególnych jednostek organizacyjnych. Wykorzystując wiedzę w zakresie potrzeb kadrowych Delegatury ABW w [...], uwzględniając zakres zadań nałożonych na tę jednostkę, a także kwalifikacje i doświadczenie skarżącego, Szef ABW ocenił, że zaistniał uzasadniony przypadek dla przedłużenia okresu delegowania. Przedłużeniu delegowania jako podyktowanemu potrzebami służby nie można zarzucić dowolności, jak i oparcia na niezweryfikowanych okolicznościach. Dodatkowo należy podkreślić, że Sąd w ramach kontroli decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego, nie jest uprawniony do oceny okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wydania rozkazu personalnego pod kątem zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżony rozkaz personalny. Na powyższe zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również odnieść się do wskazywanych przez skarżącego przypadków delegowania do pełnienia służby w innej miejscowości innych funkcjonariuszy ABW, gdyż swoją kontrolą nie może objąć innych spraw pozostających poza zakresem sprawy przedmiotowej. Można jedynie zauważyć, że Szef ABW podejmując decyzje kadrowe kieruje się całokształtem okoliczności występujących w danej sprawie, w szczególności potrzebami służby w korelacji z kwalifikacjami i predyspozycjami danego funkcjonariusza.

Nieuzasadniony jest także kolejny zarzut naruszenia przepisów postępowania, w ramach którego skarżący kasacyjnie podnosi, iż w sprawie nie został uwzględniony jego słuszny interes.

Decyzja wydawana na podstawie art. 55 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW ma charakter uznaniowy. Rozważając, czy organ wydając zaskarżony rozkaz personalny nie przekroczył granic uznania administracyjnego, uznać należy, że w sposób należyty wyważył interes społeczny i słuszny interes strony. Jak wskazano wcześniej, podanie w zaskarżonym rozkazie personalnym przesłanek wskazujących na potrzebę przedłużenia skarżącemu okresu delegacji, nie daje podstaw do zarzucenia organowi dowolności działania. Organ, wydając kwestionowane rozkazy personalne, kierował się dobrem służby i przez ten pryzmat ocenił interes skarżącego. Niewątpliwie konieczność zapewnienia sprawnego funkcjonowania ABW wskazuje na potrzebę zabezpieczenia interesu społecznego. W rozpoznawanej sprawie interes funkcjonariusza nie mógł zyskać przewagi nad interesem społecznym, tzn. dobrem formacji, w której skarżący pełnił służbę. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 31 marca 1998 r., K 24/97 podkreślił, że sprawowanie służby publicznej musi być ujmowane nie tylko w kategoriach przywilejów, lecz raczej w kategoriach posłannictwa, roztropnej troski o dobro wspólne. Istotą służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest dyspozycyjność funkcjonariuszy, co oznacza, że zmianę miejsca, a czasami też i warunków pełnienia służby funkcjonariuszy, należy oceniać wg kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających skuteczność działań jednostki, a nie według osobistych odczuć funkcjonariusza.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.