Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, zwanej dalej "specustawą przesyłową", po rozpatrzeniu odwołania E. S. i L. S., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla inwestycji polegającej na budowie odcinków linii elektroenergetycznej 400 kV [...], na nieruchomościach położonych na terenie gminy [...], powiat [...], województwo [...]:

1. uchylił ww decyzję Wojewody, w zakresie pkt III, dotyczącego warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu dotyczącego ww warunków;

2. uchylił w ww decyzji, znajdujący się na jej stronie 6 zapis w pkt IX dotyczący terminu wydania nieruchomości i orzekł w tym zakresie;

3. w pozostałej części decyzję Wojewody [...] utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister podał, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. spółka [...] S.A., zwana dalej "inwestorem", wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla inwestycji polegającej na budowie odcinków linii elektroenergetycznej 400 kV [...], na nieruchomościach położonych na terenie gminy [...], powiat [...], województwo [...]. Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r, inwestor przedłożył częściową korektę ww. wniosku. Po przeprowadzeniu postępowania w powyższej sprawie, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] lutego 2016 r. decyzję znak: [...], o ustaleniu lokalizacji powyższej inwestycji, od której zostało wniesione odwołanie przez E. i L. małżonków S. W odwołaniu skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody [...] w zakresie ich nieruchomości wskazując na naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 11 i 13 Kpa. Ponadto wskazali, iż niedopuszczalne jest stosowanie specustawy przesyłowej w oderwaniu od obowiązującego porządku prawnego, a w szczególności od obowiązku poszanowania godności człowieka oraz przysługującego mu prawa własności.

Skarżący podnieśli również, iż postępowanie zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji w sposób nierzetelny a w szczególności inwestor przystąpił do wykonania zaskarżonej decyzji zanim jeszcze zostało sporządzone zawiadomienie o jej wydaniu. Negatywnie skarżący odnieśli się także do kwestii nadania decyzji Wojewody [...] rygoru natychmiastowej wykonalności. Dodatkowo skarżący wnieśli o ich przesłuchanie w ramach postępowania odwoławczego na okoliczność zarzutów powołanych w odwołaniu.

W dniu [...] kwietnia 2016 r. inwestor poinformował Ministra Infrastruktury i Budownictwa o cofnięciu przez małżonków S. (dołączone pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r. zawierające ww wniosek) wniesione na powyższą decyzję Wojewody odwołanie. Minister powołując się na przepis art. 137 Kpa. nie uwzględnił powyższego wniosku uznając, iż prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo. A zatem w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ odwoławczy rozpatrzył ponownie wniosek inwestora. W jego ocenie prawidłowo zostały w nim zawarte elementy wskazane w art. 4 specustawy przesyłowej tj.:

1) określenie linii rozgraniczających teren objęty wnioskiem, opracowanych geodezyjnie i przedstawionych na kopii mapy zasadniczej w skali co najmniej 1:1000, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

1) określenie zmian w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojeniu terenu,

1) analizę powiązania inwestycji z uzbrojeniem terenu,

2) charakterystykę planowanej inwestycji obejmującą określenie:

a) zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie uzbrojenia terenu, a w razie potrzeby również sposobu zagospodarowywania odpadów,

a) planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

b) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji,

1) decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia;

2) wskazanie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, w stosunku do których przedmiotowa decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej.

Organ odwoławczy wskazał, że w ramach inwestycji objętej ww. wnioskiem nie jest przewidziana budowa stacji elektroenergetycznej, stąd też inwestor nie był zobowiązany przedłożyć mapy z projektem podziału nieruchomości sporządzonych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jak również nie był zobowiązany do wskazania nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej ani wskazywać ograniczonych praw rzeczowych obciążających nieruchomości, o których mowa w ww art. 4 ust. 1 pkt 8.

Minister stwierdził również, że dla terenu objętego przedmiotowym wnioskiem nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, zaś przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z jej art. 4 ust. 2 uzyskał opinie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.; Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z dnia [...] grudnia 2015 r.; i Zarządu Dróg Powiatowych w L. z dnia [...] grudnia 2015 r. Powołując się natomiast na treść art. 4 ust. 3 cyt. ustawy organ odwoławczy wskazał, że niewydanie opinii przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia otrzymania wniosku należy traktować jako brak zastrzeżeń do wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji.

Nadto podniósł, że planowana inwestycja - w części objętej wnioskiem - nie przebiega przez obszary, które powodowałby konieczność uzyskania wymaganych opinii przez ministrów właściwych do spraw zdrowia, do spraw gospodarki morskiej, do spraw gospodarki, do spraw kultury i dziedzictwa narodowego, do spraw rybołówstwa, do spraw wewnętrznych, Ministra Obrony Narodowej, dyrektora właściwego urzędu morskiego, właściwego organu administracji geologicznej, właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, właściwego zarządcy infrastruktury kolejowej lub innego podmiotu władającego nieruchomością wchodzącą w skład obszaru kolejowego, Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, dyrektora parku narodowego oraz właściwego organu nadzoru górniczego.

Organ odwoławczy także zbadał i stwierdził, że Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń.

Ostatecznie Minister uznając, że badana decyzja wymaga jedynie dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej:

1. uchylił ją w punkcie I w zakresie w jakim odnosiła się ona do konieczności wprowadzenia zmiany dokonanej przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska już po zakończeniu niniejszego postępowania przed organem I instancji.

2. mając na uwadze treść art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, uznał za konieczne określenie terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 pkt 9 ww ustawy wskazując generalnie termin nie krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna.

W ocenie Ministra termin wydania nieruchomości, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy, dotyczy nieruchomości, wobec których decyzja wywarła skutek z art. 19 ust. 3-5 tej ustawy jak i w jej art. 22 ust. 1 Powyższego stanowiska nie zmienia okoliczność, iż mocą art. 25 ust. 1 specustawy przesyłowej decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Z uwagi na cofnięcie odwołania przez małżonków S. Minister nie odniósł się do zarzutów w nim zawartych.

Ostatecznie organ odwoławczy uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo a także, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...] - poza częścią uchyloną niniejszą decyzją - nie naruszają prawa.

Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. spółka [...] SA z siedzibą w K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa zaskarżając ją w części tj. w zakresie rozstrzygnięcia punktu II, zarzucając naruszenie:-

- art 8 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z art 22 ust 1 ustawy przesyłowej oraz art. 222 w z w. z art. 348 i art. 337 Kodeksu cywilnego;

- art 8 ust. 1 pkt. 8 w zw. z art. 22 ust 1 w zw. z art. 19 ust. 6 oraz z art 21 ust. 8 specustawy przesyłowej;

poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wobec:

a) nieuprawnionego przyjęcia, że specustawa przesyłowa wymaga ustalenia terminu dla wydania nieruchomości, wskazanych w art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej, pomimo że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej nie polega na wydaniu nieruchomości w rozumieniu przeniesienia posiadania, jak ma to miejsce w sytuacjach wskazanych w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej, lecz na uprawnieniu inwestora celu publicznego do korzystania z nieruchomości pozostającej w posiadaniu właściciela (ograniczając tylko uprawnienie właściciela z zakresu korzystania z nieruchomości, do czego nie jest wymagane wydanie nieruchomości);

b) nieuprawnionego przyjęcia, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (dalej: decyzja lokalizacyjna), wywołującej skutki o jakich mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, konieczne jest wskazanie terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, podczas gdy wymóg oznaczenia terminu w decyzji lokalizacyjnej odnosi się wyłącznie do nieruchomości, co do których decyzja lokalizacyjna ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej (art. 8 ust 1 pkt 7 specustawy przesyłowej), albowiem tylko w stosunku do takich nieruchomości ustawodawca przewiduje możliwość ustalenia odszkodowania o którym mowa w art 21 ust 8 specustawy przesyłowej, związanego z wydaniem takich nieruchomości;

a) nieuprawnionego przyjęcia, że do wykonywania robót budowlanych jest wymagane wydanie nieruchomości, skoro z treści art 19 ust. 6 specustawy przesyłowej wynika, iż zajęcie nieruchomości w celu prowadzenia robót - do czego zmierza decyzja ograniczająca sposobu korzystania z nieruchomości w zakresie skutków z art. 22 ust. 1 specustawy

może nastąpić z chwilą ostateczności decyzji lokalizacyjnej i w żaden sposób nie jest to powiązane z wydaniem nieruchomości;

c) przyjęcia wykładni przepisu art. 8 ust. 1 pkt 9) w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 8) specustawy przesyłowej co do pojęcia "terminu wydania nieruchomości" w sposób sprzeczny z wykładnią celowościową całości regulacji omawianej specustawy, pomijając aspekt szybkości i efektywności postępowania w sprawie ustalenia strategicznej inwestycji z zakresu sieci przesyłowych oraz jego podstawowego celu jakim jest realizacja strategicznej inwestycji przez Inwestora;

b) nieuprawnionego ustalenia, że do egzekucji decyzji lokalizacyjnej w zakresie skutków z art 22 ust 1 specustawy przesyłowej zastosowanie ma przepis art. 141 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej:UPEA), regulujący egzekucję administracyjną obowiązku wydania nieruchomości, podczas gdy w odniesieniu do egzekucji obowiązku znoszenia przez właściciela nieruchomości wykonywania przez inwestora jego praw na mocy ww. decyzji tj. realizacji robót budowlanych, bez pozbawienia właściciela władztwa nad rzeczą, zastosowanie ma przepis art.148 UPEA, przewidujący tryb przymusu bezpośredniego w przypadku egzekwowania obowiązku nieprzeszkadzania innej osobie w realizacji jej praw.

Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 25 ust. 5 specustawy przesyłowej, a polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo niedopuszczalności takiego działania organu w sytuacji, w której uzna on, że decyzja dotknięta jest wadą w części.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wskazała min. na prawidłowe stanowisko Wojewody [...], którego zdaniem obowiązek wskazania terminu wydania nieruchomości, określony w art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej występuje wyłącznie w sytuacji oznaczenia w decyzji nieruchomości, o których mowa w art 8 ust 1 pkt 7, tj. nieruchomości, co do których wydawana decyzja lokalizacyjna ma odnieść skutek wywłaszczeniowy, o jakim mowa w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej. Nie bez znaczenia, dla takiego sposobu rozumienia kwestii "terminu wydania nieruchomości" pozostaje uprawnienie, wynikające z art. 19 ust 6 specustawy przesyłowej, w myśl którego rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych stała się ostateczna. Regulacja ta niewątpliwie dowodzi oczywistemu rozróżnieniu przez ustawodawcę obowiązku wydania nieruchomości (przeniesienia posiadania) z art. 19 ust. 3 cyt. specustawy opatrzonego terminem z art. 8 ust. 1 pkt 9) ww. ustawy, z uprawnieniem Inwestora do korzystania z nieruchomości w celu realizacji inwestycji bez konieczności jednoczesnego odebrania dotychczasowym właścicielom władztwa nad nieruchomością. Skoro zaś decyzja lokalizacyjna w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości umożliwić ma inwestorowi celu publicznego - co do zasady - rozpoczęcie robót budowlanych to nie sposób jest jednocześnie twierdzić, że do ich rozpoczęcia niezbędne jest wydanie nieruchomości przez właścicieli objętych tym ograniczeniem oraz upływ terminu, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, skoro ustawodawca takiego obowiązku nie przewidział. Stąd też zdaniem skarżącej spółki nie można twierdzić, że termin wydania nieruchomości dotyczy wszystkich nieruchomości, zarówno "wywłaszczonych" jak i ograniczonych w sposobie z ich korzystania, również w kontekście dalszych przepisów powołanej ustawy dotyczących regulacji odszkodowawczych (art. 19 ust. 3, art. 21 ust. 8 specustawy przesyłowej). Skarżąca nadto wskazała, że rozwiązanie przewidziane w art 124 ugn, jakkolwiek często wykorzystywane w obrocie prawnym, jest w praktyce rozwiązaniem przewlekłym, w której to regulacji ustawodawca nie wprowadził w jej treści obowiązku wyznaczenia jakiegokolwiek terminu wydania nieruchomości. Natomiast w celu przyspieszenia realizacji inwestycji przesyłowych, ustawodawca wprowadził w specustawie szereg ułatwień w instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, poprzez m.in. likwidację obowiązku przeprowadzania rokowań z właścicielami nieruchomości czy zniesienie wymogu uzyskania odrębnej decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Z powyższego wynika brak konieczności wskazania terminu wydania nieruchomości w decyzji lokalizacyjnej, gdyż prowadziłoby to do niezrozumiałego, z punku widzenia celu wprowadzonej specustawy przesyłowej, nadmiernego przewlekania zamiast przyspieszenia realizacji inwestycji. Wskazując na naruszenie przepisu art 25 ust 5 powołanej ustawy skarżąca podniosła, iż nie jest możliwe uchylenie decyzji lokalizacyjnej nawet w części, jeżeli wadą nie jest dotknięta całość decyzji. Dlatego uchylenie przez Ministra decyzji Wojewody [...] w części uchybiało w stopniu rażącym przepisom postępowania, w sposób oczywisty naruszając dyrektywy z nich płynące.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Minister podniósł, że skarga stanowi swoistą polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego wykładnia przepisów przez niego dokonana jest zgodna z prawem a podjęte rozstrzygnięcie nie narusza art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej. Podobnie, za całkowicie pozbawiony podstaw prawnych uznał zarzut naruszenia art. 25 ust. 5 ww ustawy albowiem przepis ten w istocie uniemożliwia uchylenie albo stwierdzenie nieważności ww decyzji lokalizacyjnej w całości w sytuacji, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nieruchomości lub działki. W przypadku natomiast gdy decyzja ta dotknięta jest w części wadą nie mającą charakteru kwalifikowanego, nie ma przeszkód do jej uchylenia w niezgodnej z prawem części i orzeczenia w tym zakresie co do meritum.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej również "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontroli tej dokonuje się pod kątem zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, dokonując tej kontroli, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Po pierwsze należy wskazać, tak jak podniósł Minister, w przedmiotowym przypadku organ odwoławczy nie mógł uwzględnić wniosku odwołujących się od decyzji Wojewody [...] w przedmiocie cofnięcia odwołania, gdyż prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo. Kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Wydając decyzję, organ zobowiązany jest do przestrzegania przepisów Kpa, a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ odwoławczy rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez Wojewodę [...], w tym zbadał poprawność postępowania organu I instancji oraz poprawność wydanej przez niego decyzji. Dlatego też miał pełne kompetencje do dokonania powyższej zmiany, poprzez wprowadzenie zapisu dotyczącego spornego terminu wydania nieruchomości jak i niekwestionowanego w zasadzie przez skarżącą spółkę, poprzez wprowadzenie zapisu w przedmiocie aktualnych warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska, na skutek dokonanej zmiany decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska już po wydaniu decyzji I - instancyjnej.

Nie można się również zgodzić z zarzutami naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 25 ust.5 specustawy przesyłowej, z literalnego brzmienia którego wynika, że niemożliwym jest uchylenie albo stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w całości w sytuacji, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nieruchomości lub działki. W przypadku zatem gdy decyzja taka dotknięta jest tylko w części wadą to istnieje możliwość jej uchylenia w niezgodnym z prawem zakresie i w jego miejsce orzeczenia co do istoty. Powyższe zatem nie oznacza aby nie było możliwym weryfikowanie decyzji na mocy powołanego przepisu tylko w części, skoro wymaga tego jej wadliwość w uchylanym zakresie. Powołany przepis stanowi o zakazie uchylania decyzji w całości w sytuacji tylko częściowej jej wadliwości a zatem dopuszcza możliwość uchylenia jej w części objętej wadliwością.

Natomiast odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi, dotyczącego wskazania bądź nie - terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń w treści decyzji lokalizacyjnej, wskazać należy, że zarzut ten nie znajduje oparcia w przedmiotowej regulacji prawnej. Powołany przepis art. 8 cyt. ustawy jednoznacznie stanowi, że decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera min. w jego ust. 1 pkt. 9 zapis odnoszący się do wskazania terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, który nie może być krótszy niż 120 dni liczonych od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji (...) stała się ostateczna. Wskazany wyżej termin wydania musi zostać obligatoryjnie wskazany w powyższej decyzji, podobnie jak i pozostałe warunki przewidziane w ustępie pierwszym tego przepisu.

Ustawa w swoim brzmieniu nie uzależnia obowiązku spełnienia przez omawianą decyzję warunków wskazanych w przepisie art. 8 ust. 1 cyt ustawy, od sposobu przejęcia nieruchomości celem realizacji regulowanych ustawą inwestycji tj. od jej przejęcia w trybie art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej, które z dniem uostatecznienia się decyzji stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa i wówczas, zdaniem skarżącej, wskazanie takiego terminu wydania nieruchomości jest zasadne, czy też wywołującej skutki o jakich mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, czyli ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, w swej treści odpowiadającej instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości uregulowanej art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co do którego terminu takiego ustawodawca, w ocenie skarżącej, nie przewidział.

Zdaniem Sądu jednak, gdyby zamiarem ustawodawcy było dokonanie zróżnicowania przedmiotowej regulacji to w powołanym przepisie art. 8 z pewnością zostałaby zamieszczona dyspozycja odnosząca się tylko do konkretnych sytuacji przejęcia nieruchomości, wskazująca w sposób nie budzący wątpliwości, iż termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń odnosi się wyłącznie do nieruchomości, co do których decyzja lokalizacyjna ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej, na co wskazuje skarżąca. Takie twierdzenie skarżącej jest nieuprawnione gdyż wynika jedynie z dowolnie przeprowadzonej przez skarżącą interpretacji ww przepisów ustawy. Faktycznie, zgodnie z twierdzeniem skarżącej, założeniem dla powyższego rozwiązania legislacyjnego jest fakt, że skutki w zakresie przeniesienia lub wygaśnięcia praw rzeczowych do nieruchomości we wskazanym zakresie co do zasady powstają ex lege, z chwilą ostateczności decyzji lokalizacyjnych i natychmiastowa wykonalność decyzji lokalizacyjnej mogłaby zagrażać słusznym interesom dotychczasowych właścicieli lub osób uprawnionych do nieruchomości. Aby zminimalizować negatywne skutki ww. decyzji wyznaczono w specustawie przesyłowej, jak i w innych specustawach, obowiązek określenia terminu wydawania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, z założeniem w omawianej ustawie minimalnego 120-dniowego terminu, aby pozostawić czas na dobrowolne podjęcie wszelkich niezbędnych przez właścicieli lub dotychczasowych właścicieli wywłaszczonych nieruchomości czynności na przejętym gruncie. Jednakże, wbrew twierdzeniu skarżącej spółki, powyższy termin dotyczy wszelkich form przejęcia nieruchomości zarówno w trybie art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, które polega na ograniczeniu uprawnienia właściciela z zakresu korzystania z całej nieruchomości czy jak ma to miejsce w sytuacjach wskazanych w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej, przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa. Ustawodawca nie uzależnia zakresu treści decyzji wskazanej przepisem art. 8 cyt. ustawy od skutków prawnych, jakie ta decyzja ma wywołać z art. 19 ust. 3-5 czy z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej.

Reasumując należy podkreślić, iż art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej stanowi o obowiązkowym wyznaczeniu w decyzji "terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń...", który odnosi się do wszystkich nieruchomości, zarówno co do skutku wynikającego z art. 19 ust. 3-5 tej ustawy jak i z art. 22 ust. 1. Pierwszy z nich polega na odjęciu prawa własności nieruchomości dotychczasowemu właścicielowi i przejściu tego prawa na Skarb Państwa. Jest to więc skutek odpowiadający wywłaszczeniu, choć nie jest to wywłaszczenie sensu stricte. Z kolei skutki decyzji wymienione w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej są analogiczne do skutków decyzji o ograniczeniu prawa własności nieruchomości, wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dodać należy, iż zdanie drugie art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej nakazuje stosować odpowiednio przepisy art. 124 ust. 2 i 5-8 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym odsyła do art. 24 specustawy przesyłowej, wskazując, iż w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Do skutków prawnych decyzji wynikających z ww art. 22 ust. 1 należy także odpowiednio stosować art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w którym wprost mowa jest o wykonywaniu w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku właściciela lub użytkownika wieczystego, wskazanego w decyzji o ograniczeniu prawa własności, udostępnienia nieruchomości. A skoro tak to przedmiotowa decyzja musi wskazywać na termin, od daty uchybienia którego możliwym by było wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

Powyższego stanowiska, w ocenie Sądu, nie zmienia fakt, że na podstawie art. 25 ust. 1 powyższej ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych podlega natychmiastowemu wykonaniu. Podobnie uregulowano powyższą materię w art 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r., Nr 26, poz. 133, z póżn, zm.), który stanowił, że wszystkie decyzje wydane w związku z realizacją przedsięwzięcia Euro 2012 podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Jednocześnie w art. 24 ust 1 pkt 7 ww ustawy zobowiązano aby decyzja o lokalizacji ww przedsięwzięcia zawierała termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, którego odpowiednikiem na gruncie badanej sprawy, jest przepis art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej. W tym miejscu należy wskazać na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2011 r. o sygn akt II OSK 579/11, z wywodów którego jednoznacznie wynika, iż brak określenia w ww decyzji lokalizacji celu publicznego terminu wydania nieruchomości narusza przepis art. 24 ustawy o EURO 2012. Oczywiście powyższy wyrok zapadł na kanwie wyżej powołanych przepisów ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, to jednak należy mieć na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się za obowiązkiem określania w decyzji, o ustaleniu lokalizacji wskazanego przedsięwzięcia terminu wydania nieruchomości, pomimo przewidzianej art. 34 ww ustawy natychmiastowej wykonalności tej decyzji. Z powyższego zatem wywieść należy, że również w decyzji o lokalizacji sieci przesyłowej powyższy termin musi być ww decyzją wyraźnie wskazany.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż brak określenia w decyzji Wojewody terminu wydania nieruchomości niewątpliwie naruszało przepis ww art. 8 ust.1 pkt 9 specustawy przesyłowej, które powinno było zostać wyeliminowane, stąd też Sąd nie podzielił zarzutu skargi w powyższym zakresie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia.