Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2019 r. sprawy ze skargi S. N. na postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Komendant Policji na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej "k.p.a.") po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez S. N. od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia Komendant Wojewódzki Policji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśnił m.in., że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant Miejski Policji w [...] na podstawie z art. 37 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji odwołał [...]m. S. N. z pełnienia dotychczasowych obowiązków z dniem [...] grudnia 2015 r. i z dniem [...] grudnia 2015 r. powierzył mu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku [...] w [...]. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił również, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] wpłynął raport S. N. z dnia [...] kwietnia 2016 r. dotyczący ponownego powierzenia obowiązków służbowych na stanowisku [...] w [...]. W ocenie funkcjonariusza doszło do naruszenia przez jego przełożonych norm prawnych zawartych w art. 37 ustawy o Policji. Jednocześnie wniósł o podjęcie czynności w tej sprawie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że w wyroku z dnia 8 listopada

2017 r. sygn. akt IV SA/Po 744/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że pismo Komendanta Policji z dnia [...] maja 2016 r. stanowi decyzję administracyjną, pomimo powołania w podstawie prawnej art. 37 ustawy o Policji. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt. I OSK 551/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. Będąc związanym stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Komendant Wojewódzki Policji uznał, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendanta Miejskiego Policji w [...] w swojej istocie dotyczył przeniesienia wymienionego na stanowisko [...] w [...] na podstawie art. 32 ustawy o Policji, a raport z dnia [...] kwietnia 2016 r. uznać należało jako odwołanie od powyższej decyzji.

Jak ustalił Komendant Wojewódzki Policji rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. doręczono stronie w dniu [...] grudnia 2015 r., a odwołanie z dnia [...] kwietnia 2016 r. zostało złożone w KMP w [...] w dniu [...] kwietnia 2016 r.

Zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zdaniem organu odwołanie [...] S. N. wpłynęło po terminie.

Komendant Wojewódzki Policji zaznaczył dodatkowo, że ze względu na fakt, iż w rozkazie personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. brak było pouczenia o przysługującym trybie odwoławczym, a strona nie może ponosić z tego tytułu szkody, pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. poinformowano [...] S. N. o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pismo zostało doręczone stronie w dniu [...] grudnia 2018 r. S. N. nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Mając to na uwadze organ uznał, że należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. N. zarzucił postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 35 § 1, art. 107 § 1 pkt 7 w związku z art. 112 k.p.a., a także art.77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący wyjaśnił, że nie zgodził się z rozkazami personalnymi o powierzeniu obowiązków na okres przekraczający 12 miesięcy i wyraził sprzeciw w korespondencji z dnia [...] kwietnia 2016 r. do KWP w [...]. Bezprawność działań organu została potwierdzona w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 8 listopada 2017 r. oraz NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r. Zdaniem Skarżącego z wyroków tych wynika polecenie do sprostowania błędu i wydania rozkazu personalnego o mianowaniu na stanowisko [...]. Pomimo jasnych zaleceń wynikających z ww. wyroków organ nie podejmuje niezbędnych czynności.

Skarżący zaznaczył, że był zdziwiony korespondencją z [...] grudnia 2018 r. lecz pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. udzielił na nią odpowiedzi. Pismo KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. jest dla niego niezrozumiałe. Jest ono zbyt lakoniczne, ogólnikowe, co z uwagi na wcześniejsze interpretacje prawa KWP w [...] wzbudziło duże wątpliwości. Stwierdził, że przed udzieleniem odpowiedzi powinien mieć pewność jakie czynności będą wykonywane przez KWP w [...] po złożeniu wniosku, o którym mowa w tym piśmie i jakie będą skutki prawne niezłożenia wniosku.

Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2019 r skierował pismo do KWP w [...] będące konsekwencją korespondencji z dnia [...] grudnia 2018 r. Odpowiedź na to pismo została udzielona przez KGP dopiero po 36 dniach. KGP informował go, że czynności w tej sprawie realizuje KWP w [...], jednocześnie nie odniósł się, do zajętego wcześniejszego stanowiska, że organem właściwym do ewentualnego wznowienia postępowania (...) jest Komendant Miejski Policji w [...], a nie Komendant Policji. (...) Tak więc skoro Komendant Wojewódzki Policji nie był właściwy do wznowienia danego postępowania, to tym bardziej nie był właściwym do orzekania w ramach tego postępowania (...)."

Zdaniem skarżącego organ administracji publicznej, w związku z zadanymi w piśmie z dnia [...] stycznia 2019r. KWP w [...] pytaniami, miał bezwzględny obowiązek udzielenia na nie odpowiedzi gdyż ciążył na nim obowiązek należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie istotnych praw i obowiązków. KWP w [...] jako organ administracji nie czuwał nad tym, aby strony w tym postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Zaistniałe wątpliwości wynikały z dotychczasowego działania organów, które nie były podejmowane w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie wskazując m.in., że dwukrotnie, pismami z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz [...] grudnia 2018 r. informował Skarżącego o przysługującym mu prawie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, z uwagi na brak stosownego pouczenia w rozkazie personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Dokonując kontroli zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia należało mieć na uwadze, że w sprawa była już poddana kontroli sądowoadministracyjnej. Uwaga ta ma istotne znaczenie, gdyż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 744/17 przesądzone zostało, że rozkaz personalny z [...] grudnia 2015 r. stanowił decyzję administracyjną o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe. W konsekwencji od tego typu decyzji przysługiwało Skarżącemu odwołanie. W uzasadnieniu wyroku Sąd zwrócił również uwagę na konieczność zbadania zachowania terminu do złożenia odwołania oraz rozważenia pouczenia Skarżącego o przysługującym mu prawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego uchybienie powoduje, że wniesienie odwołania przez stronę po jego upływie jest bezskuteczne. Złożenie odwołania po upływie wskazanego powyżej terminu skutkuje wydaniem postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. Postanowienie to zamyka postępowanie odwoławcze.

Bezspornym w rozpoznawanej sprawie pozostaje, że rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2015 r. został doręczony Skarżącemu w dniu [...] grudnia 2015 r., co poświadczył on własnoręcznym podpisem na tym raporcie. Termin do wniesienia odwołania upływał więc z dniem [...] stycznia 2016 r. Tymczasem z akt sprawy wynika, że odwołanie od powyższego raportu personalnego zostało złożone przez Skarżącego dopiero w dniu [...] kwietnia 2016 r. Odwołanie to zostało więc złożone z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Zauważyć jednocześnie trzeba, że rozkaz personalny z [...] grudnia 2015 r. nie zawierał pouczenia o prawie i trybie złożenia odwołania. Z tego też powodu Komendant Wojewódzki Policji wykonując zalecenia Sądu wynikające z uzasadnienia wyroku z 8 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 744/17 dwukrotnie poinformował Skarżącego (pisma z [...] i [...] grudnia 2018 r. ) o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W pismach tych przywołano podstawę prawną oraz okoliczności faktyczne mogące stanowić podstawę przywrócenia terminu. Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

W tych okolicznościach faktycznych organ zobligowany był do wydania, na podstawie art. 134 k.p.a., postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Oceny tej nie mogła zmienić argumentacja zawarta w skardze. Bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia organu pozostają podniesione przez Skarżącego okoliczności nieufności czy braku zaufania do organu prowadzącego postępowania, a także oczekiwania na odpowiedź na pytania zadane organowi. Zaznaczyć należy, że obowiązek udzielenia odpowiedzi na pismo z [...] stycznia 2019 r. nie wynika z art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z treści tego przepisu nie wynika dla organu obowiązek udzielania stronie postępowania administracyjnego porad co do zasadności czy celowości wniesienia konkretnego środka prawnego. Zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej. W żadnej mierze nie można wymagać od organu, by w ramach obowiązków z art. 9 k.p.a. zastępował stronę w jej aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania. Realizacja przez organ administracji publicznej obowiązku informowania stron, o którym mowa w art. 9 k.p.a., polega jedynie na ogólnym ukierunkowaniu strony co do przepisów prawa znajdujących zastosowanie w jej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2018 sygn. akt II OSK 1788/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie pozostaje również przywołany przez Skarżącego fragment z uzasadnienia postanowienia Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2018 r. Odnosi się on bowiem do zagadnienia właściwości organu do prowadzenia postępowania wznowieniowego. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane w trybie zwykłym.

Z powyżej wskazanych powodów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.