Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1401/15 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: oddalić zażalenie

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] marca 2015 r. nr [...] uchylił w całości postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia PN. Farma wiatrowa [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w gminie G. woj. opolskie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

[...] S.A. z siedzibą w G. na powyższe postanowienie złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 maja 2015 r., na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odmówił wstrzymani wykonania zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie nie ma cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronom wykonania jakiegokolwiek obowiązku, ani nie przyznaje jakiegokolwiek uprawnienia. Ma ono charakter procesowy i skutkuje wyłącznie obowiązkiem organu pierwszej instancji ponownego rozpatrzenia sprawy. Tzw. rozstrzygnięcia kasatoryjne, do których należy zaskarżone postanowienie, ze swej istoty nie wywołują skutków prawnych, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających zastosowanie instytucji wstrzymania jego wykonania. Skutki prawne, o których mowa w tym przepisie, wystąpić mogą, co do zasady, dopiero wskutek wydania rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę administracyjną co do jej istoty.

Pismem z dnia 15 czerwca 2015 r. [...] S.A. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 27 maja 2015 r. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że mimo iż zaskarżone postanowienie uchyla postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, to w istocie jak wynika z uzasadnienia postanowienia GDOŚ przesądza o konieczności wznowienia postępowania, co jest przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w zaskarżonym postanowieniu podkreślił bowiem, że "kwestie merytoryczne powinny podlegać analizie w toku postępowania, a więc po tym jak RDOŚ w Opolu wyda postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...].02.2012 r.". Spółka podejmuje działania zmierzające do uzyskania finansowania inwestycji, których dotyczą zakończone w trybie zwykłym postępowania administracyjne. Jednym z warunków uzyskania pozytywnej decyzji kredytowej jest legitymowanie się ostateczną decyzją administracyjną oraz brakiem toczących się postępowań nadzwyczajnych zmierzających do jej wzruszenia. Uruchomienie choćby jednego postępowania nadzwyczajnego dotyczącego uzyskanych już decyzji ostatecznych spowoduje brak możliwości uzyskania finansowania na wszystkie prowadzone inwestycje i w konsekwencji uniemożliwi jej prowadzenie działalności. Sytuacji tej nie zmieni nawet późniejsza decyzja odmawiająca uchylenia decyzji wydana w postępowaniu wznowieniowym albowiem obecnie, gdy trwają negocjacje dotyczące udzielania kredytu na kilkaset milionów złotych wznowienie postępowania zamknie skarżącej możliwość dalszego funkcjonowania.

W odpowiedzi na zażalenie K. S. wniosła o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi Sąd może – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o czym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Podkreślenia wymaga także, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Zatem celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny.

Przesłanką wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju.

Jednakże przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Natomiast przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego rozumie się spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Tym samym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Wykonaniu podlegają bowiem takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 396/05). W szczególności zaś nie podlegają wykonaniu, a tym samych ochronie tymczasowej, decyzje kasacyjne wydawane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., tak jak w sprawie niniejszej. Rozstrzygnięcie kasatoryjne ze swej istoty nie wywołuje skutków prawnych, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających zastosowanie instytucji wstrzymania jego wykonania. Skutki prawne, o których mowa w powyższym przepisie, wystąpić mogą, co do zasady, dopiero wskutek wydania decyzji załatwiającej sprawę administracyjną co do jej istoty.

Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że co do zasady nie nadają się do wykonania wszelkie orzeczenia kasacyjne, jako mające charakter czysto procesowy, gdyż nie stanowią one aktów wywołujących skutki materialnoprawne (postanowienie NSA z: 15.12.2004 r., OZ 805/04; 8.6.2010 r., II OZ 489/10, Lex nr 649157; 16.8.2011 r., I FZ 142/11, Lex nr 864188; 21.1.2011 r., II OZ 3/11, Lex nr 953121; 24.2.2011 r., II OZ 108/11, Lex nr 783950).

W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka żąda wstrzymania wykonania postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r., która w istocie nie nadaje się do wykonania, gdyż dotyczy czynności stricte procesowej.

Niezależnie od powyższych rozważań należy wskazać, iż skarżąca Spółka uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia brakiem uzyskania pozytywnej decyzji kredytowej w sytuacji toczących się postępowań nadzwyczajnych zmierzających do wzruszenia decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym. Jednakże potencjalne udzielenie ochrony tymczasowej w przedmiotowej sprawie nie wywoła skutku jakiego upatruje Spółka, ponieważ postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało już wszczęte (w dacie doręczenia organowi skargi o wznowienie postępowania zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a.) i nie zakończone. Poza tym polityka banków w zakresie udzielania kredytów inwestycyjnych nie może być przesłanką warunkującą udzielenia ochrony tymczasowej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.