Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, WSA del. Anna Juszczyk-Wiśniewska, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2555/12 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 21 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. W. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1.1 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2555/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. W. (dalej: "skarżąca") na postanowienie Ministra Finansów z dnia 21 czerwca 2012 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.

1.2 Sąd pierwszej instancji wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2002 r. prowadził egzekucję do majątku skarżącej. Zawiadomieniem z dnia 22 września 2011 r. dokonał zajęcia wierzytelności skarżącej z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych wynikających z postanowień powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...] obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2002 r.

Pismem z 30 września 2011 r. strona wniosła skargę na powyższe czynności egzekucyjne podnosząc, iż dokonane zajęcie jest bezpodstawne. Skarżąca wskazała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. jest dysponentem tych kosztów i może nimi zarządzać bez potrzeby powtórnego ich zajęcia. Postanowieniem z 11 stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. oddalił wniesioną skargę.

W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1a pkt 2 i art. 89 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm., dalej: "u.p.e.a.").

Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, nie stwierdzając nieprawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności skarżącej z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych powstałych w egzekucji prowadzonej w innej sprawie. Podstawę dokonania zajęcia wierzytelności stanowił tytuł wykonawczy wystawiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. nr [...], którego odpis doręczono skarżącej dnia 26 października 2007 r. Zajęcia wierzytelności dokonano poprzez przesłanie do dłużnika - Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. zawiadomienia z dnia 22 września 2011 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną skarżącej z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonej należności oraz kosztami egzekucyjnymi. Odpis zawiadomienia o zajęciu doręczono także pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 września 2011 r.

Organ odwoławczy wskazał, że zajęcie wierzytelności stało się skuteczne z chwilą doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności dłużnikowi. Do zajęcia wierzytelności skarżącej z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych wykorzystano druk, który odpowiada wzorowi ustalonemu przez Ministra Finansów.

Odnosząc się do kwestii niedopuszczalności przeprowadzenia czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia zwrotu kosztów egzekucyjnych powstałych w innym postępowaniu egzekucyjnym, organ podatkowy wskazał, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a., ocenie podlega prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego przy dokonywaniu czynności egzekucyjnych. Organ uznał, że zarzut skarżącej stanowi jedną z kwestii wymienionych w art. 33 u.p.e.a. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych lub w art. 59 u.p.e.a. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W skardze na to postanowienie strona zarzuciła naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a), poprzez utrzymanie w mocy postanowienia oddalającego skargę na czynność zajęcia wierzytelności wydanego z naruszeniem art. 1a pkt 2, art. 1a pkt 18 i art. 89 § 1 u.p.e.a.;

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 w zw. z art. 123 i art. 124 § 2 K.p.a., przez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zażalenia i uchylenie się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy;

- art. 64c § 3 u.p.e.a., przez niezwrócenie skarżącej kosztów egzekucyjnych, pomimo tego, że ustawa w tym przepisie nie dopuszcza innego rozwiązania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

1.3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i stwierdził, że zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora w terminie 14 dni od dnia dokonania kwestionowanej czynności egzekucyjnej, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. W ramach postępowania w tym trybie, ocenie podlegają jedynie czynności typu wykonawczego dokonane przez organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania, pod kątem ich zgodności z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Nie można natomiast podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia albo w sytuacjach, gdy służy prawo wniesienia pozwu do sądu. Przedmiotem kontroli w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne jest więc prawidłowość zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Organ nadzoru oceniając czynność egzekucyjną bada, czy w ramach dokonanego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny wypełnił dyspozycję przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Skarga na czynności egzekucyjne nie może natomiast dotyczyć okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a., które mogły być przedmiotem zarzutów, jak również innych kwestii podlegających rozstrzygnięciu w odrębnych postępowaniach administracyjnych.

W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych. Stosując ten środek organ podjął działanie na podstawie art. 89 u.p.e.a. poprzez zajęcie innych wierzytelności pieniężnych.

W ocenie Sądu, to że na organie egzekucyjnym ciążył obowiązek zwrotu kosztów egzekucyjnych nienależnie pobranych od skarżącej w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w innej sprawie zgodnie z art. 64 c § 3 u.p.e.a., który zdaniem skarżącej "jednoznacznie nakazuje aby zwrócić zobowiązanemu nienależnie pobrane koszty egzekucyjne (...)", nie oznacza, że wierzytelność taka nie mogła być przedmiotem zajęcia organu egzekucyjnego. Pogląd taki nie ma uzasadnienia ani w treści art. 64c § 3, ani w innych przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym zwłaszcza możliwości wyłączenia takich wierzytelności z wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem egzekucji administracyjnej jest zaległość skarżącej w podatku od VAT za czerwiec 2002 r. Obowiązek ten może być zrealizowany albo w formie zwrotu bezpośredniego, tj. na rachunek bankowy zobowiązanej albo pośredniego, w postaci np. zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu tych kosztów na poczet innych zaległości zobowiązanego – jak uczynił to organ.

Sąd nie podzielił wywodów skarżącej w zakresie naruszenia przez organ art. 1a pkt 18 w zw. z art. 89 § 1 u.p.e.a przez bezpodstawne zajęcie kwoty stanowiącej zwrot kosztów egzekucyjnych, która była w dyspozycji organu egzekucyjnego i "która była wcześniej przez ten organ wyegzekwowana". Argumentacja skarżącej w tym zakresie jest wewnętrznie sprzeczna, gdyż w uzasadnieniu skargi podkreśla, że organ egzekucyjny "zawiadomieniem z dnia 22 września 2011 r. dokonał zajęcia wierzytelności (...)" na pokrycie należności wynikających z tytułu wykonawczego o nr [...]. Tak więc dopiero z tą datą doszło do zajęcia wierzytelności skarżącej z tytułu zwrotu nienależnie pobranych kosztów egzekucyjnych, zatem twierdzenia, że "kwoty te były już w jej dyspozycji" są nieuprawnione. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności doręczono skarżącej zgodnie z art. 89 § 1 i 2 u.p.e.a. a podstawę dokonania zajęcia wierzytelności stanowił tytuł wykonawczy wystawiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. nr [...], którego odpis doręczono jej w dniu 26 października 2007r. Druk zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężna u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 z późn. zm.). Czynność egzekucyjna została zatem wykonana zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 67 i 89 u.p.e.a.

Sąd podkreślił, że organ ustosunkował się do wszystkich zarzutów podnoszonych w skardze, wyjaśniając zarówno kwestie dotyczące zaskarżonej czynności egzekucyjnej dokonanej przez organ egzekucyjny, jak i możliwości uruchomienia trybu art. 33 u.p.e.a. w sprawie zarzutów. Szczegółowo też odniósł się do argumentacji skarżącej, iż koszty egzekucji należało potraktować jako "swoistego rodzaju nadpłatę", wyjaśniając istotę tej instytucji, która na tle stanu faktycznego sprawy nie mogła mieć zastosowania. Dlatego w jego ocenie niezasadny był zarzut, że organy nie odniosły się do wszystkich zarzutów zażalenia i uchyliły się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy, przez co uchybiły art. 6, 7 i 11 K.p.a. w zw. z art. 123 i 124 K.p.a.

2.1 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej zaskarżając go w całości na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a"), zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spraw:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. stosowanego na podstawie § 2 tegoż artykułu ustawy p.p.s.a., poprzez pominięcie przez Sąd naruszenia przepisów postępowania jakich dopuściły się organy podatkowe tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. stosowanego na podstawie art. 18 u.p.e.a., przez utrzymanie w mocy postanowienia oddalającego skargę na czynność zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów egzekucyjnych powstałych po umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i pominięcie tego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. naruszył art. 1a pkt 2 i art. 89 § 1 u.p.e.a. i bezpodstawnie zajął nienależnie pobrane koszty egzekucyjne, które były już w jego (a nie zobowiązanej) dyspozycji;

b) art. 1a pkt 18 w zw. z art. 89 § 1 u.p.e.a., przez bezpodstawne dokonanie zajęcia kwoty stanowiącej zwrot kosztów egzekucyjnych, która była w dyspozycji organu i która była przez ten organ wcześniej wyegzekwowana w innym postępowaniu;

c) art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., przez bezpodstawne zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z innych wierzytelności, w sytuacji gdy tą "inną wierzytelnością" dysponował i miał ją już fizycznie na swym koncie – przed dokonaniem zajęcia i egzekucji – organ egzekucyjny, a nie zobowiązana;

d) art. 64c § 3 u.p.e.a., przez niedokonanie zwrotu stronie kosztów egzekucyjnych, pomimo tego, że ustawa w sytuacji opisanej w tym przepisie nie dopuszcza innego rozwiązania;

e) art. 124 § 2 K.p.a. stosowanego na podstawie art. 18 u.p.e.a., przez ogólnikowe uzasadnienie postanowienia i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów zażalenia;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez pominięcie przy kontroli legalności dokonanej czynności tego, że organ dokonał zajęcia wierzytelności co prawda należnej skarżącej, ale cały czas tj. od kilku lat – będącej w dyspozycji i posiadaniu organu egzekucyjnego. Umknęło Sądowi to, że organ nie wyegzekwował od strony na poczet tytułu wykonawczego nr [...], kwoty stanowiącej nienależnie pobrane koszty egzekucyjne w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułu [...]. Sąd nie wyjaśnił dlaczego konieczne było zajęcie wierzytelności skarżącej, a nie było możliwości zastosowania innej czynności poza zajęciem egzekucyjnym, która doprowadziłaby do przekazania wierzytelności należnej skarżącej na poczet jej zaległości, zgodnie z jej wnioskiem złożonym w dniu 11 sierpnia 2011 r.

Przy tak sformułowanych zarzutach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku o orzeczenie o kosztach postępowania.

2.2. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Przepis art. 174 ustawy stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Należy nadto zwrócić uwagę, że zarzut naruszenia prawa musi być wyraźnie postawiony, to znaczy wskazywać konkretny przepis prawa oraz sposób jego naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem zobowiązany ani też uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się sąd administracyjny pierwszej instancji. Elementem koniecznym prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest także uzasadnienie, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie.

W rozpatrywanej skardze kasacyjnej, z przywołaniem podstawy prawnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność tak sformułowanego zarzutu należy w pierwszym rzędzie odnieść się do zakresu przysługującej zobowiązanemu na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze wykonawczym i tylko takie które nie mogą być zaskarżone innym środkiem prawnym przewidzianym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zarzuty, zażalenie, wyłączenie spod egzekucji). Nie jest natomiast środkiem, którym można zwalczać czynności procesowe organu rozstrzygające o uprawnieniach i obowiązkach uczestników postępowania. W takim bowiem przypadku stronie służy środek w postaci zarzutów o jakich mowa w art. 33 u.p.e.a. Przedmiotem skargi mogą być zatem zarzuty formalnoprawne odnoszące się regulacji dotyczących przeprowadzenia konkretnej czynności egzekucyjnej. (por.: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod redakcją prof. R. Hausera i prof. A. Skoczylasa. C.H. Beck, wyd. 5 str. 237 oraz wyroki NSA: z 18.01.2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10; z 3.12.2013 r., sygn. akt II GSK 1285/12, z 5.03.2015 r., sygn. akt II FSK 290/13 i z 18.08.2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13).

Poza sporem pozostaje to, że skarżącej przysługiwała wierzytelność u dłużnika – Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z tytuł zwrotu nienależnie pobranych kosztów egzekucyjnych w innym, prowadzonym wobec niej, postępowaniu egzekucyjnym. Prawidłowość zajęcia przez organ egzekucyjny tej wierzytelności na poczet egzekwowanej zaległości podatkowej na podstawie tytułu wykonawczego [...] stanowi istotę sporu w rozpoznawanej sprawie. Egzekucja z wierzytelności pieniężnej jest środkiem egzekucyjnym o jakim mowa w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Zgodnie zaś z treścią art. 1a pkt 18 u.p.e.a. zajęcie egzekucyjne jest czynnością organu egzekucyjnego, w wyniku którego nabywa on prawo rozporządzanie składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Taka właśnie czynność została przez stronę zaskarżona skargą w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a.

W ramach kontroli działalności administracji publicznej, zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji miał obowiązek zbadanie legalności kwestionowanego postanowienia o oddaleniu skargi we wskazanym wyżej zakresie, a więc pod kątem formalnoprawnej poprawności czynności w postaci zajęcia wierzytelności skarżącej z tytułu zwrotu nienależnie pobranych kosztów egzekucyjnych w innej sprawie. Jak wykazał Sąd w szczegółowych rozważaniach zajęcie wierzytelności nastąpiło zgodnie z wymogami formalnymi zakreślonymi w art. 67 § 1 i 2 i art. 89 §1 u.p.e.a. i autor skargi kasacyjnej skutecznie tego nie podważył. Stosownie do art. 67 § 1 podstawę zastosowania środka egzekucyjnego o jakim mowa w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Przepis ten zawiera zamknięty katalog czynności stanowiących podstawę do zastosowania jednego ze środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a), a zatem wbrew sugestii autora skargi kasacyjnej takiej podstawy nie może stanowić potrącenie (zaliczenie). Trafnie więc Sąd pierwszej instancji uznał, że dokonując zajęcia spornej wierzytelności organ egzekucyjny, stosownie do art. 7 § 1 u.p.e.a., prawidłowo zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a) ustawy. Konstatacji tej nie zmienia podnoszona przez skarżącą okoliczność, że zajęcie dotyczy "kwoty stanowiącej zwrot kosztów egzekucyjnych, która była w dyspozycji organu egzekucyjnego". Wszelkie zatem rozważania skargi kasacyjnej w tej kwestii odwołujące się do przepisów art. 451 i art. 498 k.c. oraz art. 59 § 1 pkt 3 i 6 Ordynacji podatkowej a także podnoszące, że wierzytelność ta pozostawała w dyspozycji organu (na jego koncie) i była wyegzekwowana wcześniej w innym postępowaniu są pozbawione podstaw.

Jeżeli natomiast skarżąca zamierzała wykazać, że w świetle art. 64c § 3 u.p.e.a. jej wierzytelność z tytułu zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego nie mogła być przedmiotem zajęcia (co nie wynika z treści tego przepisu), a więc niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego, to powinna wnieść zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie art. 33 pkt 6 u.p.e.a. Okoliczności tej nie można bowiem, jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, kwestionować w trybie skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a. Z tych względów zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie mógł być skuteczny. Podobnie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Samoistny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich wymaganych w nim elementów, bądź zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę kasacyjną wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżone wyroku w pełni odpowiada tym wymogom. W szczegółowych rozważaniach Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich aspektów sprawy i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Sam fakt, że nie stwierdził przypisywanego przez skarżącą organom prowadzącym postępowanie egzekucyjne naruszenia przepisów i podzielił ich stanowisko, odmienne od prezentowanego przez skarżącą, nie oznacza, że dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. 3.2 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 § 4 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).