Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi J. L. i A. W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2024 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych solidarnie na rzecz skarżących J. L. i A. W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, dalej "PUODO", decyzją z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej "k.p.a.", w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781), art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r.

w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), dalej "RODO", po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi A.W. oraz J.L., prowadzących działalność gospodarczą w ramach umowy spółki cywilnej M. s.c., z siedzibą w K., na nieprawidłowości

w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez B.H. prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą H., z siedzibą w W., polegające na przetwarzaniu danych osobowych na stronie internetowej [...], bez podstawy prawnej, umorzył postępowanie.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że do PUODO wpłynęła skarga A.W. oraz J.L., prowadzących działalność gospodarczą w ramach umowy spółki cywilnej M. s.c., z siedzibą w K., zwanych dalej łącznie "skarżącymi", na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez B.H. prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą H., z siedzibą w W., zwanego dalej "przedsiębiorcą", polegające na przetwarzaniu danych osobowych skarżących na stronie internetowej [...], dalej "stroną internetowa", bez podstawy prawnej.

Organ podał, że w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w ustalił następujący stan faktyczny:

1. W treści skargi skarżący wskazali, że przedsiębiorca przetwarza ich dane osobowe na stronie internetowej [...]. Na ww. stronie ich dane osobowe zostały opublikowane jako dane dłużników, skarżący zaprzeczają istnieniu wskazanych na stronie zobowiązań. Skarżący podnieśli, że w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dalej "CEIDG", w danych kontaktowych przedsiębiorcy znajduję ww. strona internetowa. Wobec tego skarżący wnieśli o zaprzestanie przetwarzania ich danych osobowych przez przedsiębiorcę.

2. Przedsiębiorca w swoich wyjaśnieniach wskazał, że nie przetwarzał żadnych danych osobowych skarżących oraz że nie był i nie jest właścicielem domeny [...].

3. W toku postępowania organ na podstawie polityki prywatności oraz regulaminu znajdujących się na stronie - [...], ustalił że administratorem strony internetowej jak i administratorem danych osobowych użytkowników i wierzycieli jest H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., KRS: [...], NIP: [...]. Zgodnie natomiast z zapisami ww. regulaminu w § 6 H.Sp. z o.o. nie jest administratorem danych osobowych dłużników, a jedynie podmiotem przetwarzającym dane osobowe dłużników. Natomiast administratorem danych dłużników są wierzyciele.

Następnie PUODO wskazał, że jako organ administracji publicznej, przeprowadzając postępowanie w oparciu o przepisy k.p.a., ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowodami w postępowaniu mogą być w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.).

Organ wyjaśnił, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności

i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizację powyższego zapewniają zwłaszcza gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 1984 r. (sygn. II SA 1205/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 98) orzekł: "Z art. 7 i 77 § 1 Kpa wynika, że obowiązek wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony". Po wyczerpaniu możliwości dokonania niezbędnych dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych organ prowadzący postępowanie jest uprawniony, a nawet zobowiązany do przyjęcia takiej wersji zdarzeń, która odpowiada logicznie pozostałemu materiałowi dowodowemu.

PUODO wskazał, że uprawnienie do określenia kierowanego do niego żądania, czy też do doprecyzowania tego żądania, posiada tylko strona. Organ nie może wyręczać strony i decydować za nią w jakiej sprawie toczyć się będzie postępowanie zainicjowane jej wnioskiem. Odwołując się orzecznictwa organ podniósł, że stosownie do art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Określenie żądania jest więc wymaganym i istotnym elementem podania, wyznacza ono bowiem zakres sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że określenie żądania jest obowiązkiem strony, która zwraca się do organu o podjęcie działania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że uprawnienie do określenia żądania, czy też jego doprecyzowania posiada tylko strona. Organ nie może wyręczyć strony i zdecydować za nią w jakiej sprawie toczyć się będzie postępowanie zainicjowane jej wnioskiem.

Ponadto PUODO zaznaczył, że organ administracyjny nie może wykraczać poza ramy żądania strony inicjującej postępowanie swoim podaniem postępowanie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2021 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 3990/18 (cyt.) "organ, do którego wpływa pismo, związany jest treścią wniosku zawartego w piśmie, zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a., zwłaszcza jeżeli treść sformułowanego żądania nie budzi wątpliwości (...). Na podstawie bowiem treści żądania organ musi określić czy jest właściwy w sprawie oraz ustalić treść przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie i im podporządkować sposób prowadzenia stosownego postępowania. Oznacza to, że organ otrzymujący żądanie nie ma możliwości modyfikacji jego treści w drodze interpretacji zamiaru strony".

Dalej organ wyjaśnił, że w związku z powyższym prowadził niniejsze postępowanie w zakresie zgodnym z żądaniem wyrażonym przez skarżących, a zatem wobec przedsiębiorcy (tj. B.H. prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą H., z siedzibą w W.,), który to podmiot skarżący wskazali jednoznacznie w swoim piśmie do organu.

Zdaniem organu decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia, jakie musi być wydane w przedmiotowej sprawie, ma okoliczność, że przedsiębiorca nigdy nie przetwarzał

i obecnie nie przetwarza danych osobowych skarżących. Przedsiębiorca kategorycznie zaprzeczył, by kiedykolwiek przetwarzał dane osobowe skarżących i wskazał, że pomimo wpisu w CEIDG nie wykorzystywał on przedmiotowej strony internetowej, na której opublikowane zostały dane osobowe skarżących, a także nie jest właścicielem przedmiotowej domeny. Jak wynika ponadto z polityki prywatności oraz regulaminu znajdujących się na stronie - [...], administratorem strony internetowej jak i administratorem danych osobowych użytkowników i wierzycieli jest inny niż Przedsiębiorca podmiot, tj. H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., KRS: [...], NIP: [...]. Zgodnie ponadto z zapisami ww. regulaminu w § 6 H. Sp. z o.o. nie jest administratorem danych osobowych dłużników,

a jedynie podmiotem przetwarzającym dane osobowe dłużników. Natomiast administratorem danych dłużników są wierzyciele. W ocenie PUODO materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie wykazał ponadto, by to przedsiębiorca był wierzycielem skarżących, w rozumieniu ww. regulaminu. PUODO stwierdził, że zgromadzony

w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie potwierdził okoliczności wskazanych przez skarżących w treści skargi.

Dalej organ podał, że zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio

w całości albo w części.

PUODO podzielił wskazywany w doktrynie pogląd, że (cyt.) "bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym." (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2006, s. 489). Ustalenie przez organ publiczny zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., zobowiązuje go, jak podkreśla się w doktrynie do umorzenia postępowania. Nie ma bowiem w sytuacji zaistnienia tej przesłanki podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania może być także wynikiem zmiany stanu faktycznego sprawy. Zgodnie, bowiem z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo

w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie (cyt.) "bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu" (wyrok z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1093/17). Podzielić ponadto należy stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z dnia 29 maja 2019 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Ld 202/19, w której sąd ten wskazał, że (cyt.) "bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z istnienia przesłanki podmiotowej bądź też przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu. W szczególności, gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania, można mówić o braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia. Podobnie jest w przypadku braku przesłanki podmiotowej, a więc

w sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia".

Zdaniem PUODO mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. Skarga dotyczy procesu przetwarzania danych osobowych skarżących, których przedsiębiorca nie jest administratorem.

Końcowo organ wyjaśnił, że dokonywana przez niego ocena w każdym przypadku służy zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu nakazu, odpowiadającego dyspozycji art. 58 ust. 2 RODO, służącego przywróceniu stanu zgodnego z prawem, w procesie przetwarzania danych - jest więc ona uzasadniona

i potrzebna tylko o tyle, o ile nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych istnieją. Administratorem zbioru, w którym przetwarzane są dane osobowe Skarżących jest inny podmiot niż ten, którego działanie było przedmiotem skargi. Wobec powyższego wydanie decyzji, której adresatem byłby przedsiębiorca, jest bezprzedmiotowe.

Na powyższą decyzję skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1) art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez przeprowadzenia należytej oceny znaczenia i wartości zgromadzonych dowodów - co nastąpiło z naruszeniem ograniczeń wynikających z domniemań prawnych, a zwłaszcza z naruszeniem zasady domniemania prawdziwości danych wpisanych do CEIDG, wyrażoną w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy;

2) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ arbitralnej i niezgodnej

z rzeczywistą wolą skarżących wykładni żądania zawartego w skardze wniesionej do organu, przy jednoczesnym braku po stronie organu jakiejkolwiek inicjatywy w zakresie próby wezwania skarżących do skonkretyzowania ich żądań;

3) obrazę przepisu art. 79a § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez niespełnienie przez organ powinności wskazania skarżącym przesłanek od nich zależnych, które na dzień wysłania informacji o możliwości wypowiedzenia się przez skarżących co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie zostały spełnione lub wykazane, co poskutkowało wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem skarżących. Zaniechanie organu doprowadziło w ten sposób także do naruszenia zasady informowania stron o okolicznościach które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co w efekcie doprowadziło do jego bezpodstawnego umorzenia;

5) inne przypadki naruszenia prawa powszechnie obowiązującego szerzej wskazane w uzasadnieniu.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o:

1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji;

2) przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania;

3) zwrot kosztów postępowania sądowo-administracyjnego.

Ponadto skarżący wnieśli, aby Sąd zobowiązał S.H. - przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą G., ul. [...], NIP: [...], będącego - zgodnie z danymi z "[...]" zawartymi na stronie internetowej [...] rejestratorem domeny [...], do ujawnienia czy w dacie rozpoczęcia przetwarzania danych osobowych skarżących, tj. w dniu [...] grudnia 2021 r. B.H. w jakimkolwiek zakresie miał prawo do korzystania z domeny [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymują stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się od zarzutów skargi organ wyjaśnił, że w zaskarżonej decyzji nie dokonał ustaleń, które podważałyby domniemanie wpisu w CEIDG. Wpis, na który powołali się skarżący dowodził jedynie, że adres wskazanej przez skarżących strony internetowej, na której zostały opublikowane ich dane osobowe, widniał w ewidencji jako dane kontaktowe przedsiębiorcy. Powyższa kwestia stanowiła część ustaleń faktycznych sprawy i została wzięta przez organ pod uwagę, co wynika z treści zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że wskazany wpis nie wprowadzał domniemania, stosownie do którego należało uznać, iż przedsiębiorca jest administratorem danych osobowych umieszczonych na wskazanej stronie internetowej i tym samym administratorem danych w zakresie kwestionowanego przez skarżących procesu przetwarzania.

W ocenie organu subiektywne przekonanie strony co do tego, kto jest administratorem jego danych osobowych nie może być w tym zakresie wiążące dla organu. W oparciu o wyjaśnienia przedsiębiorcy oraz politykę prywatności i regulamin znajdujące się na stronie - [...], ustalono, że przedsiębiorca nie jest administratorem danych osobowych skarżących, co spowodowało, iż zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. i organ był zobowiązany do wydania decyzji umarzającej.

Organ zaznaczył również, że skarżący w skardze skierowanej do Urzędu inicjującej postępowanie jednoznacznie wnieśli o zaprzestanie przetwarzania ich danych osobowych oraz jednoznacznie określili podmiot, którego działanie skarżą. PUODO podkreślił, że organ administracyjny nie może wykraczać poza ramy żądania strony inicjującej swoim podaniem postępowanie.

PUODO stwierdził, że jego rolą nie jest wyręczanie podmiotu danych w realizacji jego uprawnień, określonych w przepisach RODO. Obowiązujące zaś przepisy nie przewidują kompetencji PUODO do prowadzenia postępowania na wniosek strony

w przedmiocie ustalenia administratora/podmiotu przetwarzającego. Organ zauważył jednocześnie, że w treści złożonej skargi sami skarżący wprost wskazali, że nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych dopuścił się podmiot prowadzący stronę internetową [...], wskazując m.in., że cyt. "(...) Podmiot prowadzący ww. stronę internetową nie posiada w szczególności podstaw prawnych

z art. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych, albowiem nie jest biurem informacji gospodarczej, a jednak na swojej stronie internetowej prowadzi działalność nazwaną "[...]". "W tym miejscu wskazuję, że w CEIDIG znajduje się podmiot o danych B.H., Numer NIP [...], Numer REGON [...] FIRMA H.. Podmiot ten wskazuje w rejestrze CEIDIG, iż prowadzi stronę internetową pod adresem: [...]". Następnie w tej samej skardze skarżący wskazali na to, że cyt. "(...) w CEIDIG znajduje się podmiot o danych B.H., Numer NIP [...], Numer REGON [...]. Podmiot ten wskazuje w rejestrze CEIDIG, iż prowadzi stronę internetową pod adresem: [...]". Organ podniósł, że mając na uwadze powyższe nie miał żadnych wątpliwości co do tego, że żądanie wyrażone w skardze przez skarżących, reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika dotyczy przedsiębiorcy.

Dodatkowo organ podniósł, że ani art. 9, ani też 79a k.p.a. nie nakłada na organ obowiązku udzielania stronom porad prawnych w związku z toczącym się postępowaniem. Żaden z tych przepisów nie pozwala tym bardziej na sugerowanie stronom zmiany treści żądania, które zainicjowało to postępowanie. Postępowanie organu, zgodne z oczekiwaniami skarżących, groziłoby złamaniem zasady zaufania do organu wynikającej z art. 8 k.p.a., stosownie do której organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś żadna z pozostałych stron nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją organ umorzył postępowanie w sprawie skargi skarżących na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez B.H. prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą H. z siedzibą w W., polegające na przetwarzaniu danych osobowych na stronie internetowej [...], bez podstawy prawnej.

Zaznaczyć należy, że na skutek skargi skarżących skierowanej do PUODO organ pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. poinformował B.H. prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą H., dalej "przedsiębiorca", o wszczęciu postępowania, którego jest stroną. Niezależnie zatem od zarzutów skargi koncentrujących się na konieczności prowadzenia przez organ postępowania w stosunku do innego niż przedsiębiorca podmiotu, organ zobowiązany był zakończyć w sposób przewidziany w k.p.a. postępowanie administracyjne, którego jako stronę określił przedsiębiorcę, biorąc pod uwagę treść skargi skarżących. Organ zakończył to postępowanie poprzez jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Ocenie Sądu podlegać zatem winno to, czy organ zasadnie zastosował ten przepis w postępowaniu i prawidłowo umorzył postępowanie prowadzone w stosunku do przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowań administracyjnych przed Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych, o których mowa w rozdziałach 4-7 i 11, stosuje się ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Postępowaniami, o których mowa w rozdziale 7 ustawy są postępowania w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, do których zalicza się postępowania prowadzone w ramach realizacji przez PUODO zadań i uprawnień organu nadzorczego określonych w art. 57 i art. 58 RODO. Obowiązek stosowania przepisów k.p.a. oznacza, że organ nadzorczy w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej zobowiązany jest kierować się, określonymi w k.p.a., ogólnymi zasadami postępowania oraz przepisami określającymi jego obowiązki w postępowaniu dowodowym. Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z kolei z godnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Organ ustalił w niniejszej sprawie, że przedsiębiorca nie jest administratorem danych osobowych skarżących i w związku z tym umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Zdaniem Sądu ocena taka była przedwczesna.

Organ swoje rozstrzygnięcie oparł na dwóch pismach, jakie przedsiębiorca skierował do PUODO oraz na polityce prywatności i regulaminie strony internetowej [...].

Zauważyć jednak należy, że treść pism przedsiębiorcy jest niejednoznaczna.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2022 r. przedsiębiorca oświadczył, że dane osobowe skarżących nigdy nie były i nie są przez niego przetwarzane. Wskazał również, że "pomimo ujawnionych danych w CEIDG, adres w okresie relewantnym nie był przeze mnie wykorzystywany." Wyjaśnienia te organ uznał za niewystarczające i ponownie pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. wezwał go do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Organ wezwał przedsiębiorcę do wskazania, czy jest właścicielem domeny [...], a w szczególności strony internetowej [...], a jeśli tak to czy publikował dane osobowe skarżących na wskazanej wyżej stronie internetowej.

W odpowiedzi na to wezwanie przedsiębiorca w piśmie z [...] czerwca 2022 r. udzielił identycznych wyjaśnień jak w piśmie z [...] kwietnia 2022 r. Dodatkowo wskazał, że nie podejmował żadnych kroków w zakresie przetwarzania przedmiotowych danych osobowych oraz że nie jest właścicielem domeny [...].

Ze złożonych przez przedsiębiorcę wyjaśnień nie wynika jednoznacznie, że nie był on właścicielem strony internetowej [...] na dzień [...] grudnia 2021 r., tj. na dzień zamieszczenia na niej danych osobowych skarżących. Zauważyć bowiem należy, że przedsiębiorca w dniu [...] czerwca 2022 r. oświadczył, że nie jest właścicielem domeny [...]. Sposób sformułowania oświadczenia przedsiębiorcy zawartego w piśmie z [...] czerwca 2022 r. nie wyklucza jednak sytuacji, w której mógł on być właścicielem strony internetowej [...] w dniu [...] grudnia 2021 r. Podnieść przy tym należy, biorąc pod uwagę powyższe, że błędne jest stwierdzenie organu znajdujące się na stronie drugiej uzasadnienia decyzji (pkt 2) wskazujące, że przedsiębiorca w toku postępowania oświadczył, iż nie był właścicielem przedmiotowej strony internetowej. Przedsiębiorca oświadczenia o takiej treści nie złożył. Nie jest też jasne jaki "okres relewantny" ma przedsiębiorca na myśli oraz co rozumie on przez "wykorzystywanie" adresu [...].

Zauważyć też należy, że wyjaśnienia przedsiębiorcy zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r. również były niewystarczające dla organu. PUODO w dniu [...] października 2022 r. skierował do przedsiębiorcy kolejne wezwanie. Przesyłka zwierająca to wezwanie została jednak zwrócona do organu z adnotacją o jej dwukrotnym awizowaniu i zwrocie z uwagi na niepodjęcie w terminie. Z wpisów w CEIDG wynika jednak, że przedsiębiorca w dniu [...] sierpnia 2022 r. dokonał zmiany adresu do doręczeń oraz adresu miejsca wykonywania działalności na adres: [...]. Przesyłka organu z dnia [...] października

2022 r. skierowana została zaś na stary adres, tj. ul. [...]. Podobnie zwrócona została do organu skierowana do przedsiębiorcy przesyłka z dnia [...] października 2023 r. zawierająca zawiadomienie o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji oraz o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Na zwróconej do organu kopercie zawierającej to zawiadomienie znajduje się adnotacja o zmianie adresu przedsiębiorcy. Mimo tego organ nie ponowił wezwania z dnia [...] października 2022 r. na prawidłowy adres. Wprawdzie organ pouczył przedsiębiorcę o treści art. 41 k.p.a., jednakże nie można uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy pozostawienie

w aktach skierowanego do niego pisma ze skutkiem doręczenia było działaniem sprzyjającym wyjaśnieniu wszystkich istotnych w sprawie okoliczności.

Zdaniem Sądu opisanych wyżej wątpliwości związanych z treścią oświadczeń przedsiębiorcy nie rozwiała pozyskana przez organ polityka prywatności oraz regulamin strony internetowej [...]. Z pozyskanych danych nie wynika bowiem, kto był właścicielem tej strony na dzień [...] grudnia 2021 r. Zauważyć przy tym należy, że przedmiotowa strona internetowa opatrzona jest firmą przedsiębiorcy, tj. "H.".

Wobec powyższych uchybień trudno uznać, że organ wyczerpał możliwości dokonania niezbędnych dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych.

Organ naruszył zatem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy nie został bowiem należycie wyjaśniony co jest wynikiem nierozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i nie przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego. W konsekwencji PUODO przedwcześnie umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe.

Wyjaśnić należy, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego

w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden

z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi (J. Borkowski [w:] Komentarz, 1996, s. 462). Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok NSA w Łodzi z 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, ONSA 1996/2, poz. 80).

W niniejszej sprawie, w świetle powyższych uwaga, nie można uznać, że zachodzi oczywisty brak podstaw do prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Konieczne zatem było uchylenia zaskarżonej decyzji.

Niezasadny jest natomiast zarzut skarżących dotyczący naruszenia przepisów postępowania poprzez wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem zasady domniemania prawdziwości danych wpisanych do CEIDG, wyrażonej w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2022 r. poz. 541, z późn. zm.). Jak słusznie zauważa organ w odpowiedzi na skargę wpisanie w CEIDG przedsiębiorcy strony internetowej [...] nie wprowadzało domniemania, iż jest on administratorem danych osobowych umieszczonych na tej stronie internetowej.

Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem powyższych uwag. Organ przed wszystkim winien ustalić w sposób jednoznaczny, czy przedsiębiorca był właścicielem strony internetowej [...] na dzień [...] grudnia 2021 r. Konieczne w tym zakresie będzie uzupełnienie materiału dowodowego, w tym przed wszystkim uzyskanie jednoznacznych wyjaśnień przedsiębiorcy. Istotne przy tym jest wyjaśnienie, w jaki sposób przedsiębiorca jest lub był związany z przedmiotową stroną internetową, aby ustalić, czy to nie on ustalał cele i sposoby przetwarzania danych osobowych skarżących na tej stronie internetowej dniu [...] grudnia 2021 r.

Wyjaśnić też należy, że stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd nie miał zatem podstaw prawnych do tego, aby w postępowaniu w niniejszej sprawie zobowiązać S.H. - przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą G., będącego, jak wskazują skarżący w skardze, rejestratorem domeny hadynski.pl, do ujawnienia czy w dacie rozpoczęcia przetwarzania danych osobowych skarżących, tj. w dniu [...] grudnia 2021 r. przedsiębiorca w jakimkolwiek zakresie miał prawo do korzystania z domeny [...].

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi w wysokości 200 zł, postanowiono stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.