II SA/Kr 273/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-05-22	
Data wpływu	2023-03-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Anna Kopeć /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Piotr Fronc	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Nadzór budowlany	
Sygn. powiązane	II OSK 2269/23	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	uchylono decyzję organu II i I instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art 145 par 1 pkt 1lit c;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414; art 48; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168; art 7 , art 77; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2023 r. sprawy ze skargi [...] Klubu Narciarskiego na decyzję nr 536/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2022 r. znak: WOB.7721.299.2020.JKUT w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz [...] Klubu Narciarskiego kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Decyzją nr 176/16 z dnia 30 sierpnia 2016 r. znak: NB.5160.5.19.2016.KZ, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał [...] Klubowi [...] z siedzibą w W., jako właścicielowi działki nr [...] obr. [...] w Z., "rozbiórkę żwirowej nawierzchni placu postojowego dla samochodów osobowych na działce ewid. nr [...] obr. [...] położonej w miejscowości Z. w rejonie ul. [...] o wym. ok 68 m x 67,70 m".

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Klubu [...] z siedzibą w W. od ww. decyzji PINB, organ odwoławczy decyzją nr 493/2018 z dnia 24 września 2018 r. znak: WOB.7721.676.2016.AJAN uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Ponownie prowadząc postępowanie, organ I instancji w dniu 25 maja 2020 r. wydał decyzję nr 118/20 znak: NB.5160.5.44.2019.ABM, którą na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał właścicielowi działki nr [...] obr. [...] położonej w Z. [...] Klubowi [...] z siedzibą w W. rozbiórkę utwardzonego placu postojowego dla pojazdów mechanicznych (parkingu dla samochodów osobowych i innych samochodów) na działce nr ewid.[...] obr. [...] w Z. o wymiarach około 68 m x 67,70 m oraz elementów dodatkowych: - 7 słupów oświetleniowych, - obiektu budowlanego pełniącego funkcję obsługi parkingu o wymiarach 1,53 x 1,52 oraz wysokości 2,6 m wykonanego na punktowych fundamentach betonowych.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr 536/2022 z dnia 29 grudnia 2022 r., znak WOB.7721.299.2020.JKUT - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez [...] Klub [...] w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późń zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej: upb) - uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł:

na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego

nakazał właścicielowi działki nr [...] obr. [...] w [...] Klubowi [...] w W.

rozbiórkę zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę utwardzonego placu postojowego dla pojazdów mechanicznych zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] w Z., o wymiarach oznaczonych na szkicu sytuacyjnym stanowiącym załącznik graficzny do niniejszej decyzji, wraz z elementami dodatkowymi tj. 7 słupami oświetleniowymi oraz obiektem pełniącym funkcję obsługi parkingu o wymiarach 1,53 m x 1,52 m i wysokości 2,6 m wykonanego na punktowych fundamentach betonowych.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał na dodatkowe postępowanie wyjaśniające, które zlecono organowi I instancji na etapie postępowania odwoławczego - postanowieniem nr 750/2022 z dnia 23 września 2022 r. znak: WOB.7721.299.2020.JKUT na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. zlecono PINB "uzupełnienie materiału dowodowego w ww. sprawie poprzez:

• Przeprowadzenie w trybie art. 85 w zw. z art. 79 k.p.a. oględzin na terenie działki nr [...] obr. [...] w Z. zabudowanej utwardzonym placem postojowym, którego dotyczy zaskarżona decyzja, mających na celu w szczególności:

a) ustalenie aktualnego stanu faktycznego na terenie ww. działki, precyzyjne określenie lokalizacji oraz wymiarów spornego obiektu (tj. utwardzonego placu postojowego z obiektami towarzyszącymi), a także ustalenie powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej dla przedmiotowej inwestycji;

b) udokumentowanie poczynionych spostrzeżeń poprzez wykonanie dokumentacji fotograficznej, popartej czytelnym szkicem sytuacyjnym sporządzonym na mapie ewidencyjnej bądź mapie zasadniczej wraz z dokładnym opisem dokonanym w protokole z oględzin;

• Włączenie do akt sprawy dokumentów, na podstawie których ustalony został krąg stron postępowania (np. wypis z rejestru gruntów/wydruki treści elektronicznej księgi wieczystej)".

Za pismem z dnia 7 grudnia 2022 r. znak: NB.5160.5.44.2019.ABM organ I instancji przesłał do MWINB materiał dowodowy uzupełniony w powyższym zakresie.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że w sprawie ma zastosowanie ustawa Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 471) - na mocy art. 25 tej ustawy.

Dalej stwierdzono, że organ I instancji prawidłowo dokonał oceny materiału zgromadzonego w sprawie i dokonał właściwej kwalifikacji przedmiotu postępowania. Niewątpliwie w stanie faktycznym niniejszej sprawy na działce nr [...] obr. [...] w Z. miała miejsce budowa placu postojowego wraz z urządzeniami towarzyszącymi. W wyniku zrealizowanych robót budowlanych polegających na niwelacji terenu oraz utwardzeniu go materiałem sypkim (1-K30 mm) oraz częściowo kostką brukową, a także wykonaniu szlabanów elektrycznych, urządzenia do poboru opłat, 7 słupów oświetleniowych z kamerami monitoringu i obiektu pełniącego funkcję obsługi parkingu, powstał obiekt budowlany - budowla tj. utwardzony plac postojowy.

Utworzenie placu postojowego należy zakwalifikować jako realizację samodzielnego obiektu budowlanego - budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 upb.

Jednocześnie MWINB podkreślił, że wbrew stanowisku skarżącej ww. robót budowlanych nie można zakwalifikować jako realizowanych w ramach inwestycji zatwierdzonej decyzją Starosty Tatrzańskiego nr 19/09 z dnia 23 stycznia 2009 r. znak: AB.III.7351/ZAK-672/07 obejmującej budowę ośrodka szkolenia narciarskiego WKN na działce nr [...] obr. [...] w Z. po rozbiórce istniejącego budynku. W realiach rozpatrywanej sprawy ma bowiem miejsce budowa zupełnie innego obiektu budowlanego (należącego do innej kategorii obiektów budowlanych niż obiekt projektowany), nieobjętego ww. pozwoleniem na budowę.

Zdaniem organu odwoławczego wykonanie przedmiotowego utwardzonego placu postojowego na działce nr [...] obr. [...] w Z. wymagało uzyskania pozwolenia na budowę od organu administracji architektoniczno-budowlanej. Skoro zatem inwestor nie dopełnił obowiązku uzyskania wymaganej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej, to przedmiotowy obiekt stanowi tzw. samowolę budowlaną, pociągającą za sobą określone sankcje prawno-administracyjne, wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane (art. 48 upb).

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie podkreślił, że wdrożenie postępowania legalizującego samowolę budowlaną winno być poprzedzone wstępną oceną organu nadzoru budowlanego dotyczącą tego, czy budowa stanowiąca przedmiot postępowania zgodna jest z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, wykluczając możliwość doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

Oceniając zgodność przedmiotowej inwestycji z obowiązującym na tym terenie "Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Skocznia" (dalej: mpzp) zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Zakopane nr LI/678/2014 z dnia 27 lutego 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 17 marca 2014 r., poz. 1557) wskazano, że przedmiotowa działka, w zakresie zabudowanym placem postojowym, znajduje się na terenach oznaczonych na rysunkach mpzp symbolem 19.U - tereny zabudowy usługowej.

Zgodnie z § 9 ust. 5 pkt 5 mpzp Powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 50% pow. terenu inwestycji, natomiast § 9 ust. 5 pkt 8 mpzp przewiduje obowiązek zachowania terenów biologicznie czynnych na powierzchni nie mniejszej niż 25% powierzchni terenu inwestycji.

W ocenie organu odwoławczego utwardzony plac postojowy, będący przedmiotem postępowania, narusza te przepisy, co uniemożliwia jego legalizację.

Analizując powierzchnię zabudowaną spornym placem nie budzi wątpliwości MWINB, że przekracza ona 50% powierzchni działki (terenu inwestycji). Ponadto zauważyć należy, że przedmiotowy obiekt nie zapewnia również zachowania na powierzchni działki minimum 25% terenów biologicznie czynnych. Z informacji z rejestru gruntów wynika, że działka zabudowana placem ma powierzchnię 3569 m2, a więc w celu zapewnienia 25% terenów biologicznie czynnych utwardzenie działki może wynosić maksymalnie 2676,75 m2 (75% z 3569 m2). Przyjmując więc nawet średnie wymiary placu postojowego 61,90 m + 54,30 m x 49,90 m + 42,80 m jako 57,95 m x 46,35 m (

2685,98 m2), należy uznać, że powierzchnia utwardzona przekracza 75% terenu inwestycji.

MWINB stanął na stanowisku, że PINB miał uzasadnione podstawy do wydania skarżonej decyzji. Jednak z uwagi na fakt, iż w trakcie oględzin przeprowadzonych przez PINB w dniu 21 listopada 2022 r. precyzyjnie ustalono wymiary spornego obiektu (posiadającego nieregularny kształt), które różniły się z wymiarami wskazanymi w wyrzeczeniu kontrolowanej decyzji (tj. ok. 68,00 m x 67,70 m), MWINB korzystając z przysługującego mu prawa, wynikającego z treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił skarżoną decyzję PINB nr 118/20 z dnia 25 maja 2020 r. znak: NB.5160.5.44.2019.ABM w całości i zreformował jej sentencję, precyzując zakres rozbiórki. W ocenie organu odwoławczego niniejsze rozstrzygnięcie mieści się w normie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] Klub [...] w W., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego tj.;

1. art. 28 k.p.a. poprzez bezpodstawne wykluczenie z kręgu stron postępowania właściciela i użytkownika instalacji wodnej, której elementy stanowią utwardzenie części terenu działki nr [...] obr. [...] w Z.;

2. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów;

3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozważenie wszystkich okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji, a to w szczególności poprzez:

- brak ustaleń w przedmiocie określenia aktualnego stanu nawierzchni terenu działki nr [...] obr. [...] w Z., w tym pochodzenia i funkcji płyt betonowych widocznych na powierzchni działki;

- brak zapoznania się z aktualną treścią dziennika budowy dla robót budowlanych objętych decyzją pozwolenia na budowę nr 019/09 Starosty Tatrzańskiego z dnia 23 stycznia 2009 r., znak: AB.7351/ZAK-672/07, mimo że umożliwiłoby to precyzyjne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy;

- nieuwzględnienie okoliczności, jakie roboty budowlane zostały wykonane na działce nr [...] obr. [...] w Z. w ramach pozwolenia na budowę nr 019/09 Starosty Tatrzańskiego z dnia 23 stycznia 2009 r., znak: AB.7351/ZAK-672/07,

- odstąpienie od ustalenia jak gruba jest warstwa "materiału sypkiego" na działce nr [...] obr[...] w Z. i stopnia jego "zagęszczenia", pomimo tego, że organ opiera swoją decyzję na zakwalifikowaniu wykonanych robót budowlanych jako "utwardzony plac postojowy",

4. art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) poprzez nakazanie rozbiórki w sytuacji, gdy istniały przesłanki faktyczne i prawne (gdyby wpierw uznać, że sposób zagospodarowania działki nr [...] obr. [...] w Z. uzasadnia stanowisko, iż powstał na nim samodzielny obiekt budowlany - "utwardzony plac postojowy") do jego legalizacji.

Strona skarżąca wniosła o dopuszczenie na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów z:

- pisma Centralnego Ośrodka Sportu - Ośrodka Przygotowań Olimpijskich w Z. z dnia 2 grudnia 2020 r.,

- decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 3 grudnia 2020 r., znak: WI1.7840.15.87.2020.MB,

Ponadto wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 22 maja 2023 r. strona skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze, a Sąd dopuścił dowody z dokumentów wskazanych w skardze.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że została ona wydana przedwcześnie, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że inwestor - obecnie występujący jako strona skarżąca - nie neguje faktu wykonania placu postojowego na przedmiotowym terenie. Zaprzecza jednak, by doszło do utwardzenia powierzchni – twierdząc, że jedynie została ona zniwelowana drobnym kruszywem, które w dużej części jest rozjechane i powbijane w grunt. Nie powstała zatem żadna nowa konstrukcja. Na potrzeby placu postojowego wykorzystano teren działki już istniejący, a zrealizowany w ramach rozpoczętej inwestycji budowlanej, w oparciu o ostateczną decyzję pozwolenia na budowę.

Po drugie: skarżący twierdzi, że wydany nakaz rozbiórki obejmuje bloki betonowe stanowiące zabezpieczenie instalacji wodnej należącej do Centralnego Ośrodka Sportowego. Biorąc pod uwagę, że instalacja wodna jest prawnie chroniona, decyzja jest niewykonalna.

Po trzecie: podnosi, że podany w wyrzeczeniu decyzji zakres prac rozbiórkowych wkracza w zakres robót wykonanych w ramach ostatecznego pozwolenia na budowę i potwierdzonych w dzienniku budowy.

Wreszcie skarżący zarzuca, że organy nadzoru budowlanego nie dokonały wiarygodnych obliczeń powierzchni dostosowanej do zatrzymywania pojazdów oraz terenu biologicznie czynnego. Bez takich danych wyjściowych nie można przystąpić do weryfikowania szczegółowych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Pierwszy z powołanych zarzutów jest chybiony. Skarżący niejako umniejszając znaczenie wykonanych przez siebie robót budowlanych zaprzecza, by doszło do utwardzenia gruntu, natomiast twierdzi, że "powierzchnia działki została zniwelowana niewielką warstwą drobnego kruszywa (dziś to w zasadzie głównie rozjechany miał, w niektórych częściach nieruchomości kruszywo zostało już całkowicie rozjechane, w innych jego warstwa ma max. 1-2 cm, a większa głębokość kamyków znajduje się tylko w pojedynczych zasypanych dziurach), które po kilku latach jest już rozkruszone, powbijane w glebę i przerośnięte trawą". Niezależnie od "sypkości" czy też "zużycia" materiału wykorzystanego do utwardzenia powierzchni terenu niewątpliwie doszło do wykonania robót budowlanych, a ich wynik należy oceniać – jak słusznie zauważył MWINB – uwzględniając zamierzoną i zrealizowaną przez inwestora funkcję obiektu. Z kolei sam skarżący w odwołaniu przyznaje: "Z uwagi na okoliczność, że inwestor - z powodów finansowych - nie mógł prowadzić budowy w sposób ciągły, postanowił przeznaczyć jego część pod komercyjny plac postojowy. [...]i Klub [...] rozważa również odstąpienie od swoich pierwotnych planów inwestycyjnych na tym obszarze i zalegalizowania placu postojowego". Sąd całkowicie zgadza się z organami nadzoru budowlanego obu instancji co do stwierdzenia, że w sprawie doszło do samowolnego wykonania budowli w postaci placu postojowego, co uzasadniało wszczęcie i prowadzenie postępowania w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że nie budzi jego wątpliwości, że zabudowa przekracza 50% powierzchni działki (terenu inwestycji) oraz że przedmiotowy obiekt nie zapewnia zachowania na powierzchni działki minimum 25% terenów biologicznie czynnych. Następnie dokonał wyliczeń, z których wynika, że przy powierzchni działki 3569 m2 w celu zapewnienia 25% terenów biologicznie czynnych utwardzenie działki może wynosić maksymalnie 2676,75 m2. Dalej stwierdził: "Przyjmując więc nawet średnie wymiary placu postojowego 61,90 m + 54,30 m x 49,90 m + 42,80 m jako 57,95 m x 46,35 m (

2685,98 m2), należy uznać, że powierzchnia utwardzona przekracza 75% terenu inwestycji".

Jak wynika z tych obliczeń – przyjęta przez organ odwoławczy powierzchnia utwardzenia przekracza dopuszczalną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jedynie o niecałe 10 m2. Jest to niewiele, biorąc pod uwagę powierzchnię działki (3569 m2). Strona skarżąca zwraca przy tym uwagę, że pracownicy organu I instancji nie uwzględnili w swych obliczeniach nawet drzewa rosnącego pośrodku nieruchomości.

W sytuacji, gdy o niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mają przesądzać tak niewielkie liczby określające powierzchnię zabudowy czy też powierzchnię biologicznie czynną, pomiary tych parametrów muszą być poczynione szczególnie uważnie. Tymczasem już z samego protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 21 listopada 2022 r. wynika, że większość terenu była wówczas pokryta śniegiem. Nie sposób przyjąć, że w takich warunkach możliwe było precyzyjne ustalenie obszaru powierzchni biologicznie czynnej.

W świetle powyższego dowód z oględzin należy powtórzyć, a dokonane pomiary zweryfikować w takim okresie, w którym będzie możliwe szczegółowe ustalenie obszaru zabudowy oraz obszaru powierzchni biologicznie czynnej.

Strona skarżąca wskazuje dalej, że podczas oględzin zwracała uwagę na znajdujące się w terenie płyty betonowe, wchodzące w skład instalacji wodnej należącej do Centralnego Ośrodka Sportu. Twierdzenia te nie znajdują odzwierciedlenia ani w treści protokołu, ani w zaskarżonej decyzji. Jednakże Centralny Ośrodek Sportu - Ośrodek Przygotowań Olimpijskich w Z. w piśmie z dnia 2 grudnia 2020 r., adresowanym do strony skarżącej, przedstawił swoje stanowisko w sprawie ewentualnej rozbiórki na działce nr [...] obr. [...] w Z.. Pismo to dołączono do skargi, a Sąd na rozprawie dopuścił dowód z tego pisma. Wskazano w nim m. in.: "znajdująca się na działce [...] obr. [...] w Z. część instalacji wodnej wraz z znajdującymi się tam urządzeniami stanowi własność COS i jest elementem linii przesyłowej wody, jako elementu składowego majątku OOS. W w/w zakresie obejmuje zbiornik wodny służący zaopatrzeniu w wodę całe instalacji wodociągowej z potoku, który służy COS-OPO w Z., jako niezbędny element tj. źródło wody zasilającej dwa zbiorniki wodne znajdujące się:

1) przy kortach tenisowych służących do naśnieżania tras biegowych i

2) przy średnich skoczniach służących do naśnieżania średnich skoczni narciarskich i skoczni Wielka Krokiew.

COS-OPO w Zakopanem stanowczo sprzeciwia się podejmowaniu jakichkolwiek działań rozbiórkowych elementów składowych w/w instalacji wodociągowej.

(...) instalacja wodna, będąca elementem składowym majątku COS, została wybudowana legalnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Została ona wykonana i oddana do użytku 31.12.1962 r. i od tego czasu jest wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczeniem".

Nie jest jasne dlaczego dokument ten (podobnie jak drugi dowód dopuszczony na rozprawie tj. decyzja Wojewody Małopolskiego w przedmiocie wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę) nie został przedłożony przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego, lecz dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego. Niemniej jednak zawarto w nim istotne informacje, które winny zostać wzięte pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Jeżeli faktycznie przedmiotowa instalacja została wybudowana legalnie i funkcjonuje od 1962 r. to w sposób oczywisty nie może zostać objęta nakazem rozbiórki. Jeżeli jednak jest widoczna (podobnie jak wskazywane przez skarżącą pozostałości fundamentów po rozbiórce starego budynku), to elementy te winny zostać zaznaczone podczas oględzin w terenie, zaś sentencję decyzji należy sformułować w taki sposób, aby nie było wątpliwości co zakresu ewentualnych prac rozbiórkowych. Organy prowadzące postępowanie winny również rozważyć celowość uznania COS za stronę postępowania.

Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi trzeba przypomnieć, że MWINB podkreślił, że ww. robót budowlanych nie można zakwalifikować jako realizowanych w ramach inwestycji zatwierdzonej decyzją Starosty Tatrzańskiego nr 19/09 z dnia 23 stycznia 2009 r. znak: AB.III.7351/ZAK-672/07 obejmującej budowę ośrodka szkolenia narciarskiego WKN na działce nr [...] obr. [...] w Z. po rozbiórce istniejącego budynku. W realiach rozpatrywanej sprawy ma bowiem miejsce budowa zupełnie innego obiektu budowlanego (należącego do innej kategorii obiektów budowlanych niż obiekt projektowany), nieobjętego ww. pozwoleniem na budowę.

Wywody skarżącego w sposób skuteczny poddały w wątpliwość tę argumentację. Skarżący do skargi dołączył bowiem decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 3 grudnia 2020 r. znak sprawy: WI-I.7840.15.87.2020.MB, wydaną w przedmiocie wygaszenia decyzji nr 19/09 z 23 stycznia 2009 r., znak: AB.1II.7351/ZAK-672/07, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla [...] Klubu [...], dla zamierzenia pn.: Budowa ośrodka szkolenia narciarskiego WKN z przyłączami: energetycznym, wodociągowym, kanalizacją sanitarną, kanalizacją deszczową, teletechniką oraz obiektami towarzyszącymi: stacją transformatorową, zbiornikiem ppoż. po rozbiórce istniejącego budynku na działce nr ewid.[...], Obr[...] w Z..

Organ I instancji stwierdził, że budowa została przerwana na okres dłuższy niż 3 lata. Decyzja Starosty Tatrzańskiego z dnia 28 lipca 2020 r. o wygaszeniu pozwolenia znajduje się w aktach administracyjnych II instancji (k. 26), a stwierdza się w niej: "Teren inwestycji jest użytkowany jako parking (...) zatem trudno przyjąć że teren inwestycji jest placem budowy i terenem prowadzenia działalności gospodarczej w postaci parkingu".

Tego rodzaju stwierdzenia mogły stanowić podstawę do przyjęcia przez MWINB stanowiska zacytowanego powyżej.

Jednakże organ odwoławczy doszedł do wniosków całkowicie odmiennych: "Stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że Inwestor budując przyłącze energetyczne, oświetlenie terenu i wjazd na działce, które to elementy zagospodarowania terenu były przedmiotem uprzednio zatwierdzonego projektu budowlanego, nie wykonywał ich w celu realizacji pozwolenia na budowę oraz, że Inwestor nie jest zainteresowany realizacją pozwolenia na budowę, wbrew oświadczeniom Inwestora, jest ewidentnym działaniem na szkodę wnioskodawcy". Odmawiając wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę ośrodka szkolenia narciarskiego Wojewoda Małopolski przyjął, że wskazane wyżej roboty zostały wydane w ramach tego właśnie pozwolenia na budowę.

Okoliczność ta może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i powinna również zostać przeanalizowana przez organy obu instancji.

Biorąc pod uwagę, że nakaz rozbiórki jest najdalej posuniętą sankcją dla inwestora za podjęcie samowoli budowlanej, ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia powinny być precyzyjne i jednoznaczne. Tymczasem w skardze wskazano na liczne wątpliwości, zarówno co do parametrów zabudowy i ewentualnej możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu, wykonania robót budowlanych w ramach udzielonego wcześniej pozwolenia, jak i przysługujących osobom trzecim praw do instalacji przebiegającej przez działkę nr [...] obr. [...] w Z.. Wątpliwości te są na tyle istotne, że wymagają przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, co uzasadniało również uchylenie decyzji organu I instancji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy administracji podejmą czynności zmierzające do wyjaśnienia wszystkich wskazanych wyżej wątpliwości co do stanu faktycznego.

W świetle powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane przedwcześnie, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a.

Z tych względów obie te decyzje uchylono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).