III OSK 218/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-08-26	
Data wpływu	2025-02-03	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Kazimierz Bandarzewski
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	II SAB/Wa 303/24	
Skarżony organ	Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 303/24 w sprawie ze skargi M.G. na bezczynność Rektora [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 303/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi M.G. (dalej także jako: "skarżący") na bezczynność Rektora [...] (dalej także jako: "Rektor", "skarżący kasacyjnie", "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej: w punkcie pierwszym – zobowiązał Rektora [...] do rozpoznania punktów: 1, 2, 3, 4, 7, 8 i 9 wniosku skarżącego M.G. z dnia 3 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w punkcie drugim – stwierdził, że Rektor [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktów: 5, 6 i 10 wniosku skarżącego M.G. z dnia 3 kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; w punkcie trzecim – stwierdził, że bezczynność organu, o której mowa w punktach 1 i 2 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie czwartym – oddalił skargę w pozostałym zakresie; w punkcie piątym – zasądził od Rektora [...] na rzecz skarżącego M.G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

W dniu 3 kwietnia 2024 r. skarżący wystąpił do organu z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej wnosząc o:

1. informacje od kogo władze [...] dowiedziały się o kradzieżach w [...] w [...] (dalej: [...]) dokonanych w latach 2022-2023,

2. dostarczenie listy ukradzionych druków,

3. dostarczenie treści komunikatu z ostrzeżeniem od policji, jaki [...] miał otrzymać w grudniu 2022 roku, a także dostarczenie całej korespondencji w tej sprawie, między [...], [...] a policją,

4. dostarczenie pełnej wersji raportu komisji powołanej do sprawy zbadania kradzieży w [...] i wszelkiej dokumentacji związanej z pracą tej komisji,

5. dostarczenie listy imion, nazwisk i tytułów naukowych członków ww. komisji oraz zaproszonych do niej ekspertów,

6. informację ile razy zebrała się komisja, kiedy, w jakich godzinach, ile trwały spotkania i proszę o dostarczenie list obecności tej komisji,

7. dostarczenie wszelkich protokołów z zebrań tej komisji,

8. dostarczenie wszelkich uchwał tej komisji,

9. informacje o tym, jakie inne działania podjęło [...] w związku z ww. kradzieżą ze wskazaniem dat tych działań,

10. informacje o tym, jakie działania podjęło [...] w związku z bezpieczeństwem zbiorów [...], ze wskazaniem dat tych działań,

11. dostarczenie wszelkiej dokumentacji dotyczącej kradzieży w [...] i bezpieczeństwa zbiorów tej [...] - jaka stanowi informację publiczną i jaka może zgodnie z prawem zostać dostarczona,

12. dostarczenie dokumentu określającego kompetencje Rady [...] w [...]: zarządzenie, regulamin, statut,

13. dostarczenie regulaminu i statutu [...],

Pismem z dnia 17 kwietnia 2024 r. organ podał skarżącemu linki do stron, na których znajdują się dokumenty wskazane w pkt 12 i 13, a także komunikaty dotyczące prac komisji i informacji o stanie faktycznym sprawy. W odniesieniu do pozostałych żądanych informacji wnioskodawcy wyjaśniono, że nie mogą one zostać udostępnione ze względu na toczące się postępowanie karne. Rektor wyjaśnił, że w świetle art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej, jako: u.d.i.p.) w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą nie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, art.156 Kodeksu postepowania karnego (dalej jako: "k.p.k.").

W dniu 29 kwietnia 2024 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Skarżący zażądał stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej z pkt 1 do 11 wniosku z dnia 3 kwietnia 2024 r., wymierzenie organowi grzywny, zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej oraz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawiał szeroką argumentację przemawiającą, jego zdaniem, za zasadnością skargi na bezczynność i zawartych w niej wniosków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że organ w dniu 23 maja 2024 r. udzielił skarżącemu informacji w zakresie pkt 5 i 6, a w dniu 24 maja 2024 r. wydał decyzję odmawiającą udostępniania informacji publicznej żądanej w pkt 10, tj. działań podjętych przez [...] w związku z bezpieczeństwem zbiorów [...]. Organ uznał, że w pozostałym zakresie skarga na bezczynność jest niezasadna. Organ podkreślił, że w sprawie będącej przedmiotem zapytania skarżącego toczy się postępowanie karne, a żądane przez niego informacje są przedmiotem badania i oceny Policji i Prokuratury. Rektor wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów u.d.i.p. nie stosuje się wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Takimi przepisami są m.in. przepisy art. 156 § 1, § 5 i § 5b K.p.k. Kwestia relacji pomiędzy przepisami u.d.i.p. i K.p.k. była wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. (sygn. akt I OPS 7/13) wskazał, że przepis art. 156 § 1 K.p.k. adresowany jest do każdego, a więc nie tylko do stron postępowania karnego, o czym przesądza jego treść, z której wynika, że akta, za zgodą prezesa sądu, mogą być w wyjątkowych sytuacjach udostępnione innym niż stronom (obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym) osobom. Po drugie, przepis ten zawiera zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego (wykroczeniowego) i znajdujących się w nich informacji publicznych na każdym etapie postępowania (a wraz z innymi przepisami także do akt postępowania już zakończonego). Po trzecie w końcu, wskazana regulacja K.p.k. mieści się w pojęciu "przepisy innych ustaw", o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., określającym odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, które w całości wyłączają zastosowanie przepisów u.d.i.p. do informacji publicznych znajdujących się w aktach sprawy karnej. Przy czym w powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na jeszcze jedną istotną okoliczność, a mianowicie na wysoki stopień formalizacji postępowania i dostępu do akt postępowania karnego (wykroczeniowego) dla stron i daleko idące odformalizowanie postępowania regulowanego u.d.i.p. Uznał w związku z tym, że przyjęcie, że strona postępowania karnego (wykroczeniowego), której żywotnych interesów dotyczy sprawa, uzyskuje dostęp do akt na zasadach określonych w K.p.k., bardziej sformalizowanych, niż osoby działające w oparciu o art. 10 u.d.i.p., byłoby naruszeniem zasady równości zapisanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Skoro art. 156 § 1 K.p.k. adresowany jest do każdego, a więc nie tylko do stron postępowania karnego, to u.d.i.p. nie może być wykorzystywany przez osoby zainteresowane do pozyskiwania informacji objętych postępowaniem karnym od innych niż Policja/Prokuratura podmiotów.

W ocenie organu niedopuszczalne jest stosowanie przepisów u.d.i.p., gdy żądane informacje są udostępniane w innym trybie, w szczególności na podstawie K.p.k. Przepisy u.d.i.p. nie wyłączają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji. Wręcz przeciwnie - pierwszeństwo ma ustawa szczególna – tu: K.p.k. Jeśli przepisy innych niż u.d.i.p. ustaw określają tryb i zasady dostępu do informacji, to nieracjonalne byłoby twierdzenie, że obok nich funkcjonują przepisy u.d.i.p., które stanowią ich "obejście" lub podstawę do niezastosowania.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Rektor zaskarżając go w części, tj. w zakresie pkt 1 i 5 wyroku. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

A. naruszenie prawa procesowego, tj. zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do jej oddalenia, gdyż dostęp do żądanych przez wnioskodawcę informacji regulują przepisy szczególne, to jest art.156 k.p.k.;

B. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a. art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na uzależnieniu zastosowania przepis art. 156 k.p.k. od stanu faktycznego sprawy i od zakresu żądanej informacji publicznej,

b. art. 1 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że Uczelnia winna udostępnić żądane przez wnioskodawcę informacje i kopie dokumentów, które zostały przekazane do organów ścigania w związku z prowadzonym postępowaniem karnym, podczas, gdy w ocenie organu tego rodzaju żądanie stanowi nadużycie prawa.

Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Ponadto Rektor oświadczył, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).

W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną, wskazując obie podstawy – naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

Na wstępie, z uwagi na sposób zredagowania przez skarżącego zarzutów kasacyjnych, wskazać należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, gdyż sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Z tego też względu sporządzenie tego środka odwoławczego zostało obarczone przez ustawodawcę obowiązkiem sporządzenia go przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Przede wszystkim nieskuteczny jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. O nieskuteczności zarzutu przesądza jego konstrukcja. Wskazany przepis zawiera normę o charakterze procesowym i może być powołany wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, norma te nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym, a tak został sformułowany przedmiotowy zarzut kasacyjny w tym zakresie.

Dodać również należy, że dokonując oceny zarzutów o charakterze procesowym Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd I instancji nie stosował i nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Przy dokonywaniu kontroli działania podmiotu zobowiązanego do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z punktu widzenia jego bezczynności, przepis ten nie znajduje zastosowania.

Dlatego przedmiotowy zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Nieskuteczne okazały się również zarzuty naruszenia prawa materialnego, które koncentrują się wokół dyspozycji art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.

Za punkt wyjścia formułowania ocen dotyczących merytorycznej zasadności skargi kasacyjnej należy obrać zagadnienie odnoszące się do zakresu stosowania art. 1 ust. 2 u.d.i.p.. Powołany przepis stanowi, że przepisy u.d.i.p. nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza stosowanie u.d.i.p., wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w u.d.i.p., a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić – pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Natomiast tam, gdzie dana sprawa uregulowana jest tylko częściowo albo w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy u.d.i.p., przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie – uchwała 7 sędziów NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13, wyrok NSA z 30 kwietnia 2024 r., III OSK 942/22.

Wskazać również należy, że wyłączenie, o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., ma miejsce tylko wówczas, gdy inny akt prawny w sposób całościowy reguluje problematykę dostępu do informacji publicznej. W sytuacji, gdy akt prawny na podstawie, którego działa podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, nie przewiduje żadnego, odrębnego rodzaju tajemnicy lub trybu udostępniania informacji, wówczas nie można tak go interpretować, aby faktycznie tworzyć rodzaj tajemnicy, który uniemożliwi otrzymanie informacji (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 780/23, Legalis).

Skarżący kasacyjnie organ wywodzi, że żądanie udostępnienia – zgodnie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej – informacji i kopii dokumentów, które zostały przekazane do organów ścigania w związku z prowadzonym postępowaniem karnym stanowi nadużycie prawa, zaś zastosowanie art. 156 k.p.k. nie powinno być uzależnione od stanu faktycznego sprawy i od zakresu żądanej informacji publicznej.

Zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 k.p.k., stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Informacje o aktach sprawy mogą być udostępnione także za pomocą systemu teleinformatycznego, jeżeli względy techniczne nie stoją temu na przeszkodzie.

Należy poczynić uwagę, że w świetle art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w u.d.i.p. Stąd prawo do informacji jest zasadą i dlatego wyjątki od niej powinny być ściśle interpretowane. Z tego względu art. 156 K.p.k. nie może być stosowany rozszerzająco. Jednocześnie należy nadmienić, że dostęp do akt, reglamentowany przepisami komentowanej ustawy, jest czym innym niż wniosek osoby o udzielenie określonej informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem dostęp do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji, nie zaś o niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeniach podejmowania określonych działań (wyr. NSA w Warszawie z 20.6.2002 r., II SAB 70/02, Wok. 2002, Nr 11, poz. 31; patrz: Art. 156 KPK red. Sakowicz 2025, wyd. 11/Andrzej Sakowicz).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości argumentację Sądu pierwszej instancji, iż wniosek skarżącego z dnia 3 kwietnia 2024 r. nie dotyczył dostępu do akt sprawy ani nawet żądania konkretnie oznaczonego dokumentu z takich akt. Wniosek skarżącego został skonkretyzowany, zawierał precyzyjne wskazanie żądanej informacji odnoszącej się do działań i czynności Rektora w związku z określonymi zdarzeniami tj. kradzieżami z lat 2022 – 2023. Wobec powyższego, nie znajduje zatem uzasadnienia twierdzenie organu, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Innymi słowy, przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi wniosku o dostęp do akt sprawy ani dostępu do dokumentów zawartych w aktach sprawy. Wniosek dotyczy wyłącznie udzielenia informacji w rozumieniu podjętych działań przez organ, w tym m.in. w formie protokołów i uchwał komisji powołanej do sprawy zbadania kradzieży.

Zwrócić uwagę należy również na niekonsekwencję stanowiska organu, który twierdził, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej w związku z art. 156 k.p.k., a jednocześnie podnosząc, że żądanie zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Ponadto, w razie uznania, że żądanie danej informacji publicznej stanowi nadużycie prawa, odmowa udzielenia takiej informacji publicznej winna nastąpić w drodze decyzji wydanej w oparciu o art. 16 u.d.i.p.

Nadmienić również należy, że strona skarżąca kasacyjnie zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 1 ust. 2 u.d.i.p. (zarzut "B. a." petitum skargi kasacyjnej), poprzez wadliwe uznanie, że zastosowanie art. 156 k.p.k. uzależnione jest od stanu faktycznego sprawy i od zakresu żądanej informacji publicznej, koncentruje się nie na przyjętym przez Sąd rozumieniu tego przepisu, lecz na nietrafności stanowiska. W istocie zatem podniesiony zarzut błędnej wykładni art. 1 ust. 2 u.d.i.p. odnosi się do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy i sposobu jego odniesienia do treści zrekonstruowanej na podstawie tego przepisu normy prawnej. Także i z tej przyczyny podniesiony zarzut nie mógł osiągnąć oczekiwanego skutku procesowego, bowiem zarzut błędnej wykładni, w którym nie jest kwestionowana treść normy prawnej, lecz sposób jej zastosowania jest konstrukcyjnie wadliwy.

Dlatego przedmiotowe zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Na marginesie, jeśli żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela jej w sposób nieadekwatny do treści wniosku, udziela informacji niepełnej lub wymijającej albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia w oparciu o przepis art. 16 lub art. 17 u.d.i.p.

W świetle znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, skarga kasacyjna nie mogła być więc uznana za usprawiedliwioną, a co za tym idzie i skuteczną. Brak zaangażowania autora skargi kasacyjnej w rzeczowe zakwestionowanie naruszenia przepisu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a) oraz brak wykazania, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) przekonały Naczelny Sąd Administracyjny o niezasadności skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i orzekł o jej oddaleniu, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 199 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. nie uwzględnił wniosku skarżącego kasacyjnie o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych z uwagi na oddalenie w całości skargi kasacyjnej.

Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.