Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 1523/23 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. J. na zawiadomienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia 17 października 2023 r. znak: PIW.CHZ.ADM.1.2663.2023 o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym postanawia: odrzucić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "Sąd I instancji"), postanowieniem z 19 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 1523/23, na podstawie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę kasacyjną J. J. (dalej: "Skarżący") od postanowienia tego Sądu z 17 stycznia 2024 r. o odrzuceniu jego skargi, wskazując, że jest ono prawomocne od 16 kwietnia 2025 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie należało odrzucić.

Stosownie do treści art. 194 § 4 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.).

Ponadto w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 p.p.s.a. zażalenie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy. Niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej czyni wniesienie takiego zażalenia niedopuszczalnym z innych przyczyn w rozumieniu art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § p p.p.s.a.

Podkreślić przy tym należy, że obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny i nie może podlegać wyłączeniu z uwagi na jakiekolwiek szczególne okoliczności występujące po stronie strony skarżącej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a., stanowi brak niepodlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 169/12, z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt II OZ 832/12, z dnia 19 lipca 2019 r. sygn. akt I OZ 683/19, z dnia 22 lutego 2022 r. sygn. akt III OZ 80/22, z dnia 8 kwietnia 2022 r. sygn. akt I OZ 106/22, z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt I OZ 5/23, z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. akt I OZ 272/23 oraz z dnia 17 stycznia 2024 r. sygn. akt I OZ 645/23).

W rozpoznawanej sprawie zażalenie na postanowienie z 19 sierpnia 2025 r., zostało wniesione przez Skarżącego, który nie należy do kręgu podmiotów uprawnionych na podstawie art. 194 § 4 p.p.s.a. do sporządzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W tych okolicznościach wniesione w niniejszej sprawie zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.

Na marginesie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że rejestrowanie przez Sąd I instancji kolejnych pism Skarżącego od prawomocnie zakończonych postanowień, zamiast pozostawianie ich w aktach sprawy bez nadawania dalszego biegu (wraz ze stosowną informacją o powyższym do Skarżącego) należy uznać za nieuzasadnione. Takie załatwienie pism Skarżącego nie jest bowiem ograniczeniem jego prawa do Sądu, gdyż Skarżący tego prawa nadużywa. Nadużycie prawa jest kategorią stosowania prawa. To konkretna sytuacja, w której określony podmiot działa w sprecyzowany sposób (K. Osajda, Nadużycie prawa w procesie cywilnym, PS 2005/3/47). Ma ono miejsce w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. W doktrynie przyjmuje się, iż nadużycie praw procesowych należy uznać za samoistną instytucję prawa procesowego (por. Piotr Przybysz, Nadużycie prawa w prawie administracyjnym, (w:) H. Izdebski, A. Stępkowski, Nadużycie prawa, Warszawa 2003). W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jego sensowi, nie może zasługiwać na ochronę (M. Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym, Prokuratura i Prawo, 2007/11/49; T. Cytowski, Procesowe nadużycie prawa, PS 2005/5/81). Tak należy ocenić działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań administracyjnych lub sądowych w celu innym niż ochrona swych praw – w ten sposób wpływając na obniżenie poziomu ochrony innych podmiotów, które nie mogą w dostatecznie szybki sposób uzyskać ochrony prawnej (H. Dolecki, Nadużycie prawa do sądu, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980–2005, Warszawa 2005, s. 136).

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., odrzucił wniesione zażalenie.