II SA/Wa 1263/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-04-23	
Data wpływu	2024-08-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Wieczorek
Ewa Marcinkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Antoniuk	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 1337/25	
Skarżony organ	Główny Geodeta Kraju	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143;  art. 3 par. 1 art. 134 par. 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198;  art. 5 ust. 2 art. 16 ust. 1 i 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant starszy referent Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Geodety Kraju na rzecz skarżącego D. C. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] maja 2024 r. D.C. wystąpił do Głównego Geodety Kraju, w trybie dostępu do informacji publicznej, o udostępnienie:

1. łącznej kwoty wypłaconej doradcom Głównego Geodety Kraju w 2023 r.;

2. łącznej kwoty wypłaconej doradcom Głównego Geodety Kraju w 2024 r. - do dnia udzielenia odpowiedzi.

Główny Geodeta Kraju (zwany dalej także: organem) decyzją z dnia [...] maja

2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), zwana dalej: K.p.a. w związku z art. 5 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwana dalej: u.d.i.p., odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w orzecznictwie jednolity jest pogląd, że informacja o wysokości środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne stanowi informację publiczną. Informacja

o przysługiwaniu tak wydatkowanych środków publicznych osobie pełniącej funkcję publiczną stanowi tylko inny aspekt tego samego zjawiska ekonomicznego. Nie można odmiennie traktować obu stron tej samej czynności finansowej: wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenie i przysługiwania wynagrodzenia osobie pełniącej funkcję publiczną. Informacja o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną jest zatem informacją publiczną.

Jednak udostępnienie tej informacji w niektórych sytuacjach podlega pewnym ograniczeniom określonym w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. m. in. ze względu na prywatność osoby fizycznej. Zatem część informacji dotyczącej sfery prywatnej jest informacją publiczną, której udostępnianie podlega jednak ograniczeniu. Ograniczenie to nie obejmuje informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek

z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

W tych granicach mieści się także wynagrodzenie pracownika i jego składniki.

Organ wyjaśnił, że w Głównym Urzędzie Geodezji i Kartografii tylko jedna osoba zatrudniona jest na stanowisku doradcy Głównego Geodety Kraju, więc podanie informacji o wysokości kwoty wypłaconej doradcy jest jednoznaczne z podaniem wysokości wynagrodzenia tej osoby, co w ocenie Głównego Geodety Kraju byłoby ingerowaniem w sferę prywatności tej osoby. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok WSA w Rzeszowie z 7 października 2021 r. sygn. akt II SAB/Rz 79/21.

Zdaniem organu udostępnienie wnioskowanych danych byłoby naruszeniem prywatności osoby zatrudnionej na stanowisku doradcy, tym bardziej, że doradca nie jest funkcjonariuszem publicznym.

W skardze na powyższą decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] maja

2024 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D.C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2. art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie,

w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności

i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP;

3. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepisy te pozwalają odmówić udostępnienia informacji publicznej, poprzez błędne ich zastosowanie, polegające na odmowie udostępnienia Informacji publicznej, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy nie zachodziła żadna z przesłanek umożliwiających podjęcie takiego rozstrzygnięcia i w konsekwencji informacja powinna była zostać udostępniona.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że organ w sposób nieprawidłowy ograniczył prawo do informacji. W przypadku doradcy Głównego Geodety Kraju mamy bowiem do czynienia z osobą pełniącą funkcje publiczne, mającą wpływ na decyzje podejmowane przez organ.

Podał, że zgodnie z wyrokiem WSA w Olsztynie z 4 października 2022 r. (sygn. akt II SAB/Ol 161/22) przez pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną należy rozumieć osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne

z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów. Z kolei WSA w Warszawie w wyroku z 30 czerwca 2022 r. (sygn. akt II SA/Wa 4102/21) stwierdził, że cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Gdyby zatem doradca Głównego Geodety Kraju nie spełniał powyższych przesłanek, to jakie byłoby uzasadnienie jego zatrudnienia.

Zaznaczył jednocześnie, że w podobnej sprawie WSA w Poznaniu w wyroku 9 marca 2016 r. (sygn. akt IV SA/Po 1002/15) uznał, że doradca Prezydenta O. o jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Zatem, w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie można, powołując się na ochronę prywatności, odmówić udzielenia informacji mających związek z pełnioną przez niego funkcją, w tym również dotyczących wysokości wynagrodzenia. Tym samym także kwota wypłacona doradcy Głównego Geodety Kraju powinna podlegać udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Główny Geodeta Kraju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wnioskiem z dnia [...] listopada 2024 r. wystąpiło o dopuszczenie do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestnika postępowania oraz o uwzględnienie skargi.

Postanowieniem z dnia 18 listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Oceniając zaskarżoną decyzję Głównego Geodety Kraju w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga D.C. zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie nie jest sporne pomiędzy organem i skarżącym, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną, albowiem co do zasady informacja o wysokości zarobków osoby zatrudnionej przez organ państwowy stanowi informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, również informacja o wydatkowaniu przez podmioty publiczne środków publicznych. Z tych środków pochodzą m. in. wynagrodzenia osób zatrudnionych w tych podmiotach. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach organu państwowego na wynagrodzenia dla pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia, czy też nagrody konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej organu. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną pozostaje okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy Główny Geodeta Kraju, jako organ państwowy, zobowiązany niewątpliwie do udzielenia informacji publicznej, zasadnie odmówił udostępnienia żądanej informacji, powołując się na ochronę prawa do prywatności osoby zatrudnionej na stanowisku doradcy Głównego Geodety Kraju.

W tym kontekście wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z powyższego wynika, że dostęp do informacji publicznej może podlegać ograniczeniom ze względu na prywatność osoby fizycznej. Jeżeli natomiast informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne i ma związek z pełnieniem tych funkcji lub gdy osoba fizyczna zrezygnuje z przysługujących jej praw, dostęp do informacji nie może zostać ograniczony z powołaniem się na ochronę prywatności.

Skoro zatem wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie powoduje automatycznego jej udostępnienie, ale wymaga zweryfikowania przesłanek ograniczających dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., to głównym celem postępowania o udostępnienie informacji dotyczących osób fizycznych jest wyjaśnienie, czy osoby te pełnią funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wówczas bowiem ograniczenia dostępności informacji nie mają zastosowania i znikają przeszkody do jej udostępnienia.

W tym wypadku kluczową dla oceny charakteru pełnionej przez osobę fizyczną funkcji jest wykładnia pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne". Przepisy u.d.i.p. nie definiują tego pojęcia. Nauka prawa opowiada się natomiast za jego szerokim rozumieniem. Zaznacza się w niej, że katalog z art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 17) ma charakter jedynie podstawowy i niewyczerpujący. Poglądy doktryny wskazują przy tym, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; M. Bidziński, w M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74). W doktrynie wskazano również, że nawet osoby fizyczne niewchodzące w skład aparatu państwa, w pewnych warunkach powinny być traktowane jako osoby pełniące funkcje publiczne (E. Olejniczak-Szałowska, Prawo do informacji publicznej a prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne w świetle orzecznictwa, CASUS 2015, nr 3 (77), s. 17).

Także orzecznictwo sądów administracyjnych wyraźnie skłania się do szerokiej wykładni pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Przyjmuje się w nim generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1108/14, wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 125/11, postanowienie SN z dnia 25 czerwca 2004 r. sygn. akt V KK 74/04). Tym samym "funkcja publiczna" jest postrzegana przez pryzmat oceny społecznej, oddziaływania na sferę publiczną. Można zatem założyć, że ustawodawca pojęcie funkcji publicznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) wiąże z pojęciem "sprawy publicznej" (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), gdyż w tym kontekście funkcja publiczna oznacza oddziaływanie na sprawy publiczne. Innymi słowy, choć nie są to pojęcia tożsame to wskazać należy na ich komplementarną interpretację, a taka z kolei wykładnia pozwala zapewnić efektywny dostęp do informacji publicznej, służący transparentności działania władzy publicznej, także w warunkach jej styku ze sferą prywatną, a zatem wpisuje się w normę zawartą w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.

Odwołując się natomiast do odnoszącego się do omawianej materii wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. sygn. K17/05 (OTK 2006, seria A, nr 3, poz. 30), wskazać należy, że Trybunał wskazał w nim, iż pojęcie "osoba publiczna" nie jest równoznaczne z pojęciem "osoba pełniąca funkcje publiczne". Zdaniem Trybunału nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej, będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym, w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem, w ocenie TK, odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. W tym kontekście Trybunał zaznaczył, że nie każdy pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. TK ostrzegł, że trudno byłoby stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk.

Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przez pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną należy rozumieć osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej TK wykluczył takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny.

Pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną winno być zatem ujmowane szeroko i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych, a nawet dopiero ubiegającą się o ich wypełnianie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zaznacza się, że dana osoba może w pewnym okresie być ujmowana jako pełniąca funkcje publiczną i dla tego okresu informacja związana z pełnieniem tej funkcji będzie podlegać udostępnieniu, natomiast w późniejszym czasie może być pozbawiona tego przymiotu. Zaprzestanie pełnienia funkcji publicznej nie oznacza jednak, że informacje z okresu, gdy ta funkcja była pełniona, przestają podlegać udostępnieniu z ograniczeniem prywatności jednostki. Przeciwnie, wciąż będą one udostępniane osobom zainteresowanym, jednak tylko w tym relewantnym zakresie czasowym (zob. wyrok NSA z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 742/13).

W świetle powyższego rozumienia pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną ocena takiego statusu określonej osoby wymaga poczynienia szczegółowych ustaleń faktycznych obejmujących zakres jej uprawnień w organach administracji publicznej. Dopiero bowiem ustalenie tych okoliczności pozwala na prawidłowe zastosowanie ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy wskazać należy iż organ powołując się w zaskarżonej decyzji na ochronę prywatności osoby zatrudnionej na stanowisku doradcy Głównego Geodety Kraju oraz twierdząc, że nie pełni ona funkcji publicznej w żaden sposób nie uzasadnił tej tezy. Ani jednym zdaniem nie odniesiono się w uzasadnieniu decyzji do tego, jakie faktycznie kompetencje przysługują doradcy Głównego Geodety Kraju. Nie przywołano też, nawet przykładowo, rodzajów aktywności osoby zatrudnionej na tym stanowisku.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu do przedstawienia zakresu obowiązków osoby zatrudnionej na stanowisku doradcy Głównego Geodety Kraju pełnomocnik organu poinformował, że w aktach osobowych osoby zatrudnionej na tym stanowisku nie ma zakresu obowiązków.

Brak sporządzonego pisemnego zakresu obowiązków nie oznacza jednak, że osoba zatrudniona na stanowisku doradcy Głównego Geodety Kraju nie ma w ogóle określonego zakresu obowiązków na tym stanowisku.

Nadto analizując powyższą problematykę nie sposób w racjonalny sposób wyobrazić sobie sytuację, że Główny Geodeta Kraju zatrudnia doradcę, wobec którego nie ma sformułowanych żadnych konkretnych oczekiwań co do jego aktywności w pracy.

To zaś prowadzi do konkluzji, iż brak wykazania przez organ, jaki jest faktyczny zakres obowiązków doradcy Głównego Geodety Kraju uniemożliwia Sądowi ocenę, czy osoba zatrudniona na tym stanowisku zalicza się do osób pełniących funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., czy też nie.

W okolicznościach niniejszej sprawy, analiza wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie daje zatem możliwości dokonania przez Sąd oceny, czy zaistniały faktycznie przesłanki do wydania decyzji odmownej z uwagi na ochronę prywatności osoby zatrudnionej na stanowisku doradcy Głównego Geodety Kraju. Wobec tego uznać należy, iż doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia zaś wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkami przewidzianymi w pkt 1 - 2 (ust. 2). Z powyższego wynika, że organ wydając ww. rozstrzygnięcie ma obowiązek w sposób wyczerpujący rozpatrzyć zgromadzony materiał dowodowy (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.), a także należycie umotywować swoje stanowisko w sprawie. Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej winna zawierać elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 K.p.a., w tym prawne i faktyczne uzasadnienie. Zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu, tych wymogów nie spełnia. Organ nie wyjaśnił bowiem w sposób należyty i przekonujący, z jakich względów odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej powołując się ogólnikowo na ochronę prywatności osoby zatrudnionej na stanowisku doradcy Głównego Geodety Kraju.

Powyższe uchybienia obligowały Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając ponownie sprawę organ winien przede wszystkim zweryfikować charakter zadań wykonywanych przez osobę zatrudnioną na stanowisku doradcy Głównego Geodety Kraju w kierunku ustalenia, czy pełni ona funkcję publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Dopiero te ustalenia pozwolą na prawidłowe zastosowanie dyspozycji art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania obejmujących uiszczony wpis sądowy od skargi, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.