II SA/Po 195/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-06-11	
Data wpływu	2025-03-06	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Robert Talaga
Tomasz Świstak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6320 Zasiłki celowe i okresowe	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 1283; art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 3, art. 8 ust. 4, art. 41; Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Robert Talaga Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia 30 stycznia 2025 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego i zasiłku celowego specjalnego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 30 stycznia 2025 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania G. M. od decyzji Prezydenta Miasta P. z 14 grudnia 2024 r., nr [...], w przedmiocie zasiłki celowego i zasiłku celowego specjalnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

Prezydent Miasta P. decyzją z 14 grudnia 2024 r., nr [...], na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 7 pkt 5, 6, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 2, art. 41 pkt 1 i 2, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1283 ze zm., dalej: "u.p.s.") w zw. z § 1 uchwały Rady Miasta P. z 28 stycznia 2014 r., nr LXII/957/VI/2014, w sprawie zasad zwrotu wydatków na posiłki oraz zasiłki okresowe i zasiłki celowe, przyznane pod warunkiem zwrotu będące w zakresie zadań własnych gminy (tekst jedn. Dz. Urz. Woj. [...] z 2023 r., poz. 3590, dalej: "uchwała w sprawie zasad zwrotu"), § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 1296) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a."), odmówił stronie przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego, celowego specjalnego i celowego pod warunkiem zwrotu części lub całości zasiłku na: leki 876 zł, rehabilitacja nadgarstków i łokcia 1.800 zł, protezy stomatologiczne 4.000 zł, żywność 2.000 zł, opał (ogrzewanie) 900 zł, przedmioty niezbędnego użytku domowego tj. osuszacz 799 zł, parowar 169 zł, blender kielichowy 499 zł, robot sprzątający 1.149 zł, obuwie zimowe 250 zł, płaszcz zimowy 180 zł, drobny remont łazienki, kuchni i ogrzewania 100.000 zł

Kolegium, w decyzji przywołanej na wstępie niniejszego uzasadnienia, powołując się na art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. wskazało, że organ I instancji jak należy przeanalizował sytuację bytową i materialna strony stwierdzając, iż nie ma możliwości przyznania wnioskowanej pomocy finansowej w formie zasiłku celowego z uwagi na przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego. Ustalono bowiem, że dochód strony w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, a więc w październiku 2024 r., wyniósł 2.622,57 zł, w tym z tytuł otrzymywanej emerytury z ZUS w wysokości 1.435,93 zł oraz z tytułu pożyczki gotówkowej z banku w wysokości 1.186,65 zł (kwota pożyczki zaciągnięta w maju 2024 r. w wysokości 14.239,81 zł). Strona przekracza kryterium dochodowe wynoszące dla osoby samotnie gospodarującej 776,00 zł, o kwotę 1.846,57 zł. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo postąpił wliczając do dochodu strony 1/12 otrzymanej pożyczki z banku.

Z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo rozważył, czy wnioskowaną pomoc można przyznać na podstawie art. 41 u.p.s. Organ odwoławczy stwierdził, że potrzeby objęte wnioskiem nie są szczególnie uzasadnionymi przypadkami w rozumieniu tej regulacji. Strona takie potrzeby jak zakup żywności, leków, czy bieżącej odzieży jest w stanie zaspokoić we własnym zakresie. Otrzymuje bieżące dochody w postaci emerytury, ponadto jest w stanie polepszyć swoją sytuację bytową wynajmując częściowo pomieszczenia w posiadanym domu. Pozostałe potrzeby, w tym te o charakterze medycznym, nie wynikają z zaistnienia zdarzeń nagłych, których strona nie mogła przewidzieć i im zapobiec, a więc nie wymagają natychmiastowej realizacji, która może zostać rozłożona w czasie.

W skierowanej do tut. Sądu skardze G. M. zarzuciła naruszenie prawa materialnego z uwagi na przyjęcie, że jej roszczenia nie zasługują na uwzględnienie przy skali i okresie stwarzanych jej problemów. Skarżąca zwróciła uwagę na wieloletnie nieprawidłowości w postępowaniach. Podniosła ponadto, że kwota 1.009 zł z ZUS nie pokrywa kosztów podstawowych utrzymania.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 stycznia 2025 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Podkreślić trzeba, że sądy administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta ogranicza się do badania zgodności tejże działalności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Odnosząc się do argumentacji skarżącej tut. Sąd nie jest kompetentny do tego, by zająć stanowisko względem ogólnych uwag skarżącej wskazujących na jej niezadowolenie z działalności jak to ujęto w skardze "urzędów różnych szczebli w P.", o ile niezadowolenie to nie znajdzie odzwierciedlenia w możliwości przypisania istotnego naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonego do tut. Sądu aktu.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z perspektywy tej regulacji podstawę uwzględnienia skargi stanowić mogą wyłącznie naruszenia prawa, a nie względy słuszności, nadto muszą to być takie naruszenie, które - jak w przypadku prawa materialnego - ma bądź - jak w przypadku prawa procesowego - może mieć wpływ na rozstrzygnięcie wydane przez organy administracji publicznej.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

W związku z faktem, iż podanie skarżącej o przyznanie pomocy złożone zostało 15 listopada 2024 r. organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż do rozpoznania tegoż wniosku znajdzie zastosowanie wysokość kryterium dochodowego wynosząca dla osoby samotnie gospodarującej 776 zł, obowiązująca w dacie złożenia wniosku i orzekania w sprawie przez organ I instancji. Konieczność przyjmowania przy rozpoznawania wniosku o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej wysokości kryterium dochodowego obowiązującej w dacie jego składania wynika wprost z definicji legalnej pojęcia dochodu zawartej w art. 8 ust. 3 u.p.s., gdzie wskazano, że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku.

Przyjęta przez prawodawcę na gruncie ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej definicja dochodu wprost odnosząca się do dochodów u zyskiwanych w miejscu poprzedzającym złożenie wniosku nie pozwala na porównywanie tegoż dochodu z kryterium dochodowym obowiązującym w innych miesiącach, w tym w wysokości ustalonej w roku następującym po dacie złożenia wniosku.

Co za tym idzie stwierdzić należy, iż ustalając stan faktyczny sprawy organy prawidłowo przyjęły, iż skarżąca przekracza określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. kryterium dochodowe. Ten ostatni przepis w dacie składania wniosku i do 31 grudnia stanowił bowiem, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91 tej ustawy, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 776 zł, zwanej dalej: "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej". Dopiero od dnia 1 stycznia 2025 r. (art. 9 ust. 8a ustawy o pomocy społecznej) wysokość tego kryterium dochodowego zmieniła się i w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z·dnia·12·lipca·2024·r.·w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej wynosi 1010 zł. Jak wykazano już jednak powyżej ta wysokość kryterium dochodowego nie miała zastosowania w sprawie.

Dalej wskazać należy, iż strona niewątpliwie przekroczyła kryterium dochodowe obowiązujące zarówno w dacie składania wniosku o przyznanie pomocy, jak i w dacie orzekania przez organ II instancji i to niezależnie od tego, czy uwzględniony przy ustalania dochodu strony zostanie zaciągnięty przez nią kredyt.

W sprawie bezsporne pozostaje nadto to, że skarżącej w miesiącu maju 2024 r. wypłacono pożyczkę w kwocie 14.239,81 zł. Poczynając od tego miesiąca do dochodu skarżącej doliczyć trzeba zatem kwotę 1.186,65 zł, jak prawidłowo przyjęły organy administracji publicznej.

W orzecznictwie zwraca się uwagę, iż warunkiem uznania środków pieniężnych za dochód jest uzyskanie określonego przysporzenia finansowego. Ustawodawca definiując pojęcie dochodu nie łączy go z działalnością zarobkową, wręcz przeciwnie – traktuje go bardzo szeroko, niezależnie od źródła i tytułu jego otrzymania. Takie ujęcie pozwala zliczyć do dochodu różne przysporzenia, które na podstawie odrębnych przepisów nie są kwalifikowane jako dochód. Uzyskanie dochodu w wyniku pożyczki nie zostało wyłączone z art. 8 ust. 3 ani ust. 4 u.p.s. z oceny sytuacji dochodowej osób ubiegających się o pomoc lub z niej korzystających. Pomoc społeczna jest instytucją publiczną mającą na celu zapewnienie niezbędnych środków utrzymania osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej, które nie dysponują środkami finansowymi na poziomie ustalonego kryterium dochodowego – w dacie ubiegania się o pomoc społeczną. Z tej przyczyny nie ma znaczenia tytuł ani źródło uzyskania tych środków, a pożyczka jest dochodem mogącym stanowić źródło utrzymania. Dlatego też pożyczka, z punktu widzenia u.p.s., stanowi dochód i musi być uwzględniona przy ustalaniu sytuacji dochodowej osoby ubiegającej się o świadczenie (por. wyrok NSA z 28 października 2016 r., sygn. akt I OSK 431/15, dostępny w CBOSA na stronie: publ.).

Sąd nie znalazł wobec powyższego podstaw do tego, by pożyczka uzyskana przez skarżącą nie została uwzględniona przy określeniu wysokości jej dochodu. Kwestia przeznaczenia tak pozyskanych środków pieniężnych przez skarżącą ma charakter drugorzędny, nieistotny dla zastosowania przywołanych powyżej regulacji.

Organy dopuściły się natomiast innego błędu przy ustalania dochodu skarżącej, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych i koszty uzyskania przychodu; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Organy błędnie zastosowały powyższą regulację określają dochód miesięczny skarżącej z tytułu emerytury. Przyjęły bowiem kwotę brutto wynoszącą 1.435,92 zł. Tymczasem uwzględnić trzeba stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 2 u.p.s. potrącenia składek zdrowotnych wynoszące 129,23 zł (zob. informacja z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 16 maja 2024 r., k. [...]-[...] akt administracyjnych organu I instancji), co organy pominęły. Prawidłowo ustalony dochód skarżącej z tytułu emerytury, biorąc pod uwagę art. 8 ust. 3 pkt 2 u.p.s., wynosił wobec tego 1.306,69 zł.

Nawet zatem w najkorzystniejszym dla skarżącej wariancie – to jest przy uwzględnieniu jedynie dochodu ze świadczenia emerytalnego i po odliczeniu zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 2 u.p.s. składki zdrowotnej – dochód w gospodarstwie domowym skarżącej wynosił 1.306,69 zł, a więc i tak przekraczałby powyższe kryterium dochodowe, tak obowiązujące w dacie składania wniosku inicjującego podanie, jak i w dacie orzekania przez organ odwoławczy.

Podsumowując ta cześć rozważań stwierdzić jednakże stanowczo należy, iż dochód skarżącej w kontrolowanej sprawie powinien być ustalony na łączną kwotę 2.493,34 zł, co w oczywisty sposób przekracza kryterium dochodowe z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż mimo podniesienia w skardze, iż otrzymuje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jedynie 1009 zł, skarżąca w jakikolwiek sposób nie uprawdopodobniła tego twierdzenia, stojącego w oczywistej sprzeczności, z treścią dokumentu urzędowego w postaci informacja z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, co każe uznać to stanowisko za gołosłowne.

Nadto okoliczność ta nie ma znaczenia dla sprawy, albowiem także przy jej uwzględnieniu zgodnie z twierdzeniami skarżącej, jej dochód przekraczałby kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej.

Przekroczenie kryterium dochodowego oznacza, że do skarżącej nie mógł znaleźć zastosowania art. 39 ust. 1 u.p.s., który stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy.

Co za tym idzie odmowa przyznania skarżącej zasiłku celowego na tej podstawie nie budzi żadnych wątpliwości. Konieczne do rozważenia w okolicznościach sprawy było zaś to, czy może być przyznany skarżącej specjalny zasiłek celowy nie podlegający zwrotowi, bądź zasiłek celowy pod warunkiem zwrotu, o których mowa w art. 41 u.p.s.

Zgodnie z art. 41 u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

W judykaturze zwraca się uwagę, że kryterium odróżniającym świadczenia z art. 41 u.p.s. od innych świadczeń z tej ustawy jest okoliczność zaistnienia "szczególnie uzasadnionego przypadku", którego nie powinno się utożsamiać z niezbędną potrzebą bytową ani uzależniać od wymogu zachowania kryterium dochodowego. Ustawodawca w u.p.s. nie zdefiniował zwrotu: "szczególnie uzasadnionych przypadków", pozostawiając w tym zakresie ocenę organowi wydającemu decyzję. O uprawnieniu do świadczeń z art. 41 ustawy nie decyduje bowiem dochód strony, lecz sytuacja życiowa, w której się znalazła.

Z regulacji powyższych nie można natomiast wyprowadzić wniosku, że przyznanie tego rodzaju zasiłku jest obowiązkiem organu – tak jak czyni się to w odniesieniu do osób spełniających kryteria dochodowe. Przyznanie bądź odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego albo zasiłków okresowych i celowych pod warunkiem zwrotu uzależnione jest nie tylko od tego, w jakim stopniu podstawowe potrzeby wnioskodawcy mogą zostać zaspokojone z jego własnych środków, ale przede wszystkim od wystąpienia szczególnych okoliczności, w związku z którymi konieczne jest udzielenie wsparcia pomimo przekroczenia kryterium dochodowego.

Musi to być zatem przypadek na tyle charakterystyczny i odbiegający od sytuacji innych osób znajdujących się w trudnym położeniu, że uzasadnia przyznanie pomocy z uwagi na nadzwyczajność zdarzenia, które wystąpiło i jest na tyle dotkliwe w skutkach, że dana osoba sobie z nim nie poradzi, nawet przy uwzględnieniu możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Takie zawężenie możliwości przyznania świadczeń z art. 41 u.p.s. do przypadków o szczególnym charakterze wiąże się z właśnie z faktem, że ustawodawca nie uzależnił przyznania tego świadczenia od kryterium dochodowego (por. wyrok NSA z 13 września 2023 r., sygn. akt I OSK 1840/21, CBOSA).

W ocenie Sądu w realiach rozpatrywanego przypadku organy w przekonujący sposób wykazały, że w przypadku skarżącej nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 41 u.p.s. Odniosły się przy tym nie tylko do charakterystyki wydatków, na które skarżąca ubiega się o wsparcie, lecz także do sytuacji życiowej skarżącej. Jak wynika z zaskarżonej decyzji sytuacja skarżącej jest oceniana jako stabilna i brak w niej zdarzenia, które mogłoby być ocenione jako zaskakujące, czy - uwzględniając powyżej przywołaną wykładnię - jako szczególna okoliczność przemawiająca za skorzystaniem z art. 41 u.p.s.

Zwrócono jednocześnie uwagę, że skarżąca posiada swoje zasoby nie tylko w postaci świadczenia emerytalnego i pożyczki, lecz także majątku, jakim jest dom z nieruchomością gruntową. Są to okoliczności niekwestionowane w sprawie. Jak wskazało Kolegium skarżąca nie wykorzystuje własnych zasobów celem poprawy swojej sytuacji materialnej.

Stanowisko to w całości podziela orzekający w sprawie Sąd wskazując, iż skarżąca posiadaną nieruchomość, w sposób oczywisty znacząco przekraczającą mieszkaniowe potrzeby osoby samotnie gospodarującej, mogłaby chociażby wynająć, pozyskując w ten sposób środki w celu zaspokojenia tak swoich potrzeb, jak i w szczególności chęci sfinansowania remontu tegoż domu. Innym z rozwiązań leżących w granicach samodzielnych możliwości skarżącej byłaby także sprzedaż przedmiotowego domu i kupno mieszkania odpowiadającego potrzebom i możliwościom finansowym skarżącej.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa zmierzającą do umożliwienia osobom i rodzinom przezwyciężanie sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Celem pomocy społecznej jest wspieranie, a nie wyręczanie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych oraz umożliwienia im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc państwa ma zatem charakter subsydiarny, tj. dopuszcza się interwencję organów państwa tylko w takich przypadkach, w których osoba lub rodzina rzeczywiście nie ma możliwości samodzielnego przezwyciężania trudności życiowych. Treść tego przepisu powinna być odczytywana przez pryzmat art. 3 ust. 4 ustawy, który stanowi, że potrzeby osoby i rodziny powinny być zaspokojone jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 2012 r. o sygn. I OSK 1747/12 – dostępne na stronie internetowej: bazy CBOSA.)

Nie można za uzasadnione społecznie i prawnie dopuszczalne uznać przejęcia przez państwo na siebie wszystkich kosztów utrzymania skarżącej, w szczególności w sytuacji, gdy skarżąca może podjąć działania, które mogą poprawić jej sytuację życiową i majątkową (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 158/20).

Zadaniem pomocy społecznej, jako subsydiarnej działalności państwa oraz samorządu, nie jest bowiem sfinansowanie wszystkich potrzeb wnioskodawcy, a jedynie udzielenie wsparcia, limitowanego możliwościami finansowymi organu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 186/21).

W tym miejscu warto także przypomnieć, że w ramach korzystania z instytucji zasiłku celowego nie można żądać od organów pomocy społecznej zaspokajania w sposób ciągły i we wszelkich sferach potrzeb osób potrzebujących.\

Co do uzyskania pomocy na leczenie stomatologiczne (w kwocie 4000 zł) oraz rehabilitację (1800 zł) skarżąca winiona nadto najpierw skorzystać z dostępu do bezpłatnej opieki zdrowotnej na zasadach ogólnych dotyczących osób objętych powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym, w tym opieki stomatologicznej i rehabilitacji, a dopiero po wyczerpaniu tych możliwości prośba o sfinansowanie płatnego leczenia mogłaby podlegać rozważeniu, co do niezbędności bytowej jej zaspokojenia w konkretnym okresie.

Okoliczność, że skarżąca nie zamierza korzystać ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych w całości ze środków publicznych, lecz chciałaby korzystać z odpłatnych porad lekarskich nie uzasadnia w żadnym razie sfinansowania tego rodzaju oczekiwań strony ze środków przeznaczonych na pomoc społeczną, a więc na zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych.

Konkludując należy stwierdzić, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy organy orzekające wydały rozstrzygnięcia w granicach uznania administracyjnego, wszechstronnie wyjaśniając motywy odmówienia skarżącej przyznania pomocy, co uniemożliwiało Sądowi uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji.

W tych okolicznościach zdaniem Sądu nie można czynić organom skutecznie zarzutu naruszenia art. 41 u.p.s., a co za tym idzie przyjąć należy, skarżącej prawidłowo odmówiono także przyznania specjalnego zasiłku celowego i zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu. Skarżąca w postępowaniu przed tut. Sądem nie podniosła żadnych argumentów, które mogłyby prowadzić do odmiennej oceny tej kwestii.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalono.