Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz E. G. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania E. G., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] w sprawie odmowy przyznania odwołującej się świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem W. G..

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r. (k. 26-28 akt administracyjnych), do którego załączono także urzędowy formularz (k. 12-19 akt administracyjnych), E. G. wystąpiła o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem W. G.. Do wniosku dołączyła między innymi orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] września 2017 r., [...], w którym W. G. zaliczono do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, a stopień niepełnosprawności datowano od [...] czerwca 2015 r. (k. 11 akt administracyjnych). Można w tym miejscu także dodać, iż E. G. przy wniosku złożyła rozpisany schemat relacji rodzinnych niepełnosprawnego W. G., z którego wynika, iż ma on małżonkę G. G. (posiadającą emeryturę i urodzoną [...] marca 1959 r.) (k. 14 akt administracyjnych).

We wniosku z dnia [...] listopada 2019 r. E. G. wyjaśniła, że w jej ocenie spełnia wszystkie przesłanki wymagane do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Jest wobec ojca obciążona obowiązkiem alimentacyjnym na podstawie art. 87 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (ustawa z dnia 25 lutego 1964 r., tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1395 – uw. Sądu). Gdy chodzi natomiast o przesłankę momentu powstania niepełnosprawności z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 111 z późn. zm., dalej "u.ś.r.") podkreśliła, że została ona uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji (Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm. – uw. Sądu) wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., K 38/13, OTK-A 2014/9/104.

E. G. nadmieniła nadto, że pobiera specjalny zasiłek opiekuńczy, który został jej przyznany decyzją Burmistrza z dnia [...] października 2019 r., [...] Zaznaczyła jednak, że jak wynika z art. 27 ust. 5 u.ś.r., w przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń pielęgnacyjnego i świadczenia, którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną (Sąd w tym miejscu dla porządku sygnalizuje, że na zasiłek dla opiekuna według ustawy z 2014 r. wskazano zapewne omyłkowo, gdyż zbieg w okolicznościach sprawy dotyczy nie tego zasiłku, a specjalnego zasiłku opiekuńczego z art. 16a u.ś.r. – uw. Sądu). Wnioskodawczyni podkreśliła, że opiekuje się niepełnosprawnym ojcem, przy czym pobiera świadczenie w dwukrotnie niższej kwocie (to jest konkretnie – specjalny zasiłek opiekuńczy – uw. Sądu). Spełnia ona natomiast przesłanki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego.

Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., [...] Burmistrz pouczył E. G., że w przypadku ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne należy złożyć bezwarunkową rezygnację z pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego (k. 29 akt administracyjnych).

W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. E. G. oświadczyła, że w momencie przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje z przyznanego specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego "decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., [...]" (k. 30 akt administracyjnych).

Dnia [...] stycznia 2020 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania W. G.. Ustalono, że niepełnosprawnym opiekuje się córka E. G.. Nie dokonano żadnych ustaleń dotyczących G. G., poza odnotowaniem faktu, że małżonka W. G. zamieszkuje z nim i córką (k. 31-32 akt administracyjnych).

Następnie do akt włączono odpis decyzji z dnia [...] maja 2019 r., [...], z którego wynika, że G. G. z dniem [...] kwietnia 2019 r. uchylono prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdyż uzyskała ona prawo do emerytury.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] Burmistrz, działając z powołaniem między innymi na art. 17 u.ś.r., odmówił E. G. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazał, że po pierwsze wnioskodawczyni na datę złożenia wniosku pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy przyznany decyzją z dnia [...] października 2019 r., [...] na okres do [...] marca 2020 r. Zachodzi więc przesłanka negatywna z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Po drugie, Burmistrz odnotował, że niepełnosprawność W. G. datuje się od osiągnięcia przez niego wieku 58 lat, a to oznacza, że nie jest spełniona także przesłanka z art. 17 ust. 1b u.ś.r. (k. 37-37 akt administracyjnych).

Odwołanie od decyzji złożyła E. G. zarzucając organowi naruszenie art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez odmowę – w oparciu o ten przepis – wnioskowanego świadczenia, podczas gdy zawarta w nim regulacja została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku K 38/13.

Zwróciła też uwagę na błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. i przyjęcie, że pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego "przyznanego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r., poz. 162 ze zm.)" (ustawę tą przywołano zapewne przez omyłkę, gdyż specjalny zasiłek opiekuńczy ustala się na podstawie art. 16a u.ś.r. – uw. Sądu) stanowi negatywną przesłankę dla ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (k. 41-48 akt administracyjnych).

W piśmie przewodnim o przekazaniu odwołania Burmistrz nadmienił, że poza okolicznościami ustalonymi w sprawie uwzględnić należało, że W. G. pozostaje w związku małżeńskim z G. G., która nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Oznacza to, że istnieje także kolejna negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. (k. 49-50 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. dalej "K.p.a."), utrzymało rozstrzygnięcie Burmistrza w mocy. Organ odwoławczy przyjął jednak częściowo inne stanowisko, aniżeli wyraził to organ pierwszej instancji w swej decyzji. Kolegium zgodziło się bowiem z E. G., że z uwagi na wyroku Trybunału Konstytucyjnego K [...] przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r. – jako, że została uznana za niekonstytucyjną – nie można czynić podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Organ odwoławczy zdecydował jednak się podtrzymać rozstrzygnięcie odmowne Burmistrza, gdyż uznał, że przeszkodą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad W. G. nadal pozostawał fakt pobierania przez E. G. specjalnego zasiłku opiekuńczego (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r.). Wnioskodawczyni powinna była wcześniej definitywnie zrezygnować z tego świadczenia, czego nie uczyniła.

Niezależnie Kolegium zwróciło uwagę, że W. G. jest w związku małżeńskim z G. G., która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. To oznacza, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest możliwe z uwagi na przesłankę negatywną z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.

W skardze E. G. zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. poprzez uznanie, że sam fakt pozostawania osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim z osobą nie legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności eliminuje osoby bliskie w prawie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem skarżącej niewłaściwie rozpatrzono także materiał dowodowy (naruszając art. 7, 77 i 80 K.p.a.), a także niewłaściwie przyjęto, że pobieranie przez opiekuna specjalnego zasiłku celowego ma przesądzające znaczenie dla dochodzonego uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego. E. G. dodała, że w przypadku zbiegu świadczeń to jej wybór powinien rozstrzygać, co wynika z art. 27 ust. 5 u.ś.r. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji.

W motywach skargi podkreślono między innymi, że Kolegium w ogóle nie podjęło się jakiegokolwiek ustalenia, czy G. G. jest w stanie opiekować się W. G.. W orzecznictwie dopuszcza się tymczasem możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie w rodzinie innej aniżeli małżonek niepełnosprawnego, jeżeli małżonek ten ze względów obiektywnych (wiek, stan zdrowia) nie jest w stanie świadczyć opieki.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zawiera usprawiedliwione podstawy z uwagi na fakt, że w istotnym zakresie (patrz niżej punkt 3) okoliczności sprawy w ogóle nie rozpatrzono, a w takim przypadku Sąd – ustanowiony do li tylko kontroli administracji – nie jest władny zastępować organów i uzupełniać postępowania administracyjnego.

Nim jednak Sąd wyjaśni, co jest powodem uchylenia wydanych w sprawie decyzji, powinien odnieść się do pierwszych dwóch z analizowanych przez Kolegium przesłanek negatywnych przyznania świadczenia pielęgnacyjnego E. G.. Objaśnienie ich pozwoli przejść do kwestii trzeciej, a więc kwestii znaczenia pozostawania W. G. w związku małżeńskim z G. G..

1. Przesłanka dotycząca momentu powstania niepełnosprawności u W. G..

Rację ma Kolegium, że przesłanka dotycząca momentu powstania niepełnosprawności u W. G., wbrew temu jak to przyjął organ pierwszej instancji, nie może być przeszkodą przyznania E. G. świadczenia pielęgnacyjnego. Art. 17 ust. 1b u.ś.r., który taką negatywną przesłankę ustanawia, utracił moc z dniem [...] października 2014 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., K 38/13 (OTK-A 2014/9/104) w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Kolegium uwarunkowania prawne z tym związane obszernie wyłożyło, z korzyścią dla skarżącej. Zagadnienie to nie było przeto sporne. Sąd ograniczy się więc w tym miejscu do stwierdzenia, że stanowisko Kolegium odnośnie przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r. jest prawidłowe i nie rodzi zastrzeżeń.

2. Pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego a prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

Druga kwestia, do której należy się odnieść, dotyczy tego, czy w realiach rozpoznawanej sprawy pobieranie przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi – jak uznało Kolegium – bezwzględną przeszkodę do przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

W ocenie Sądu, przyjęte przez organ odwoławczy stanowisko nie uwzględniało w sposób prawidłowy okoliczności, że w ślad za wnioskiem E. G. złożyła oświadczenie, iż jest gotowa zrezygnować ze specjalnego zasiłku opiekuńczego. Oznacza to, że mając świadomość występującego zbiegu uprawnień, jednoznacznie dokonała wyboru świadczenia dla niej korzystniejszego – świadczenia pielęgnacyjnego. Jej oświadczenie z dnia [...] grudnia 2019 r. (k. 30 akt administracyjnych) należy więc poczytywać jako wniosek o uchylenie funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji przyznającej jej specjalny zasiłek opiekuńczy (w tym miejscu można zasygnalizować jedynie, że w swym oświadczeniu E. G., zapewne omyłkowo, podała datę i numerację nieaktualnej decyzji; jest to kwestia, którą można doprecyzować).

Dalej należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 u.ś.r., w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. Zdaniem Sądu intencje skarżącej są jasne i zrozumiałe, ponieważ skarżąca dokonała wyboru świadczenia korzystniejszego i zrezygnowała z decyzji przyznającej jej specjalny zasiłek opiekuńczy w przypadku przyznania świadczenia korzystniejszego. Skarżąca nie zamierzała więc pobierać jednocześnie dwóch świadczeń.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ukształtowanym na tle przepisów dotyczących zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych, przyjmuje się, że aby zagwarantować stronie wybór, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., nie można wymagać od niej uprzedniej rezygnacji z przyznanego już świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie z tych świadczeń rzeczywiście zostanie przyznane. Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, a wręcz przeciwnie powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2018 r., I OSK 1676/18, z dnia 12 grudnia 2018 r., I OSK 1175/18 i z dnia 13 lipca 2018 r., I OSK 235/18 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 marca 2019 r., IV SA/Gl 985/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zatem podzielić w całej rozciągłości pogląd reprezentowany w podanych powyżej orzeczeniach sądów administracyjnych, że to na organie spoczywał główny ciężar znalezienia takiego rozwiązania procesowego, który gwarantowałby skarżącej realizację jej żądania nie tylko w zakresie ustalenia samego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ale również przyznania go na taki okres, jaki wynikał z momentu złożenia stosownego wniosku. Cytowane już orzecznictwo sądowe jako przykład takiego rozwiązania podaje m.in. jednoczesne (tego samego dnia) przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i uchylenie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, czy też nawet rozstrzygnięcie o tych uprawnieniach w ramach jednej, dwuaspektowej decyzji.

Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że gdy chodzi o problem zbiegu uprawnień do pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego i potencjalnego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego istniała – przeciwnie do stanowiska organów obu instancji – możliwość takiego ukształtowania sytuacji prawnej E. G., która pozwalałaby na bezkolizyjne uzyskanie przez nią uprawnienia do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego.

3. Kwestia pozostawania W. G. w związku małżeńskim z G. G..

Skoro przeanalizowane wyżej okoliczności nie są wystarczającą przesłanką do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, to oznacza, że przesądzające znaczenie dla sprawy może mieć przesłanka negatywna zauważona przez Burmistrza w piśmie przekazującym odwołanie (k. 50 akt administracyjnych) i którą następnie zaakceptowało w całej rozciągłości Kolegium. Dotyczy to okoliczności pozostawania przez wymagającego opieki niepełnosprawnego W. G. w związku małżeńskim z G. G..

W ocenie Sądu powyższa kwestia – już chociażby ze względu na potrzebę zachowania należytych standardów procedury administracyjnej – powinna być rozpatrzona przez organy z obu instancjach z zachowaniem prawa E. G. do udziału w postępowaniu.

Sąd przypomina, że w niniejszej sprawie pracownicy Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w toku wywiadu środowiskowego w ogóle nie badali sytuacji G. G. i jej zdolności do podjęcia się opieki nad niepełnosprawnym mężem. Odnotowano jedynie, że mieszka ona z córką i mężem, ale nie zebrano żadnych dalszych danych, zwłaszcza nie wysłuchano G. G. jako domownika i nie poproszono o oświadczenie, czy legitymuje się jakimkolwiek stopniem niepełnosprawności.

Odnosząc się natomiast do materialnoprawnej strony powyższego problemu Sąd przyznaje, że rzeczywiście zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,

W aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. interpretuje się w sposób restrykcyjny. Niemiej nawet wyrażając stanowisko odrzucające możliwość rozszerzającej interpretacji wskazanego przepisu Sąd drugiej instancji dopuszcza na zasadzie wyjątku przyznanie – w szczególnych przypadkach – świadczenia pielęgnacyjnego opiekunowi innemu niż małżonek niepełnosprawnego, gdy małżonek ten opieki z ważnych powodów obiektywnych świadczyć nie może (zob. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2021 r., I OSK 2031/20, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd rozpoznający niniejszą skargę z jednej strony nie znajduje w oparciu o materiał zebrany w aktach danych, które mogłyby świadczyć o tym, że G. G. nie może świadczyć opieki nad mężem. Zarazem jednak – i trzeba to podkreślić przede wszystkim – w odniesieniu do sytuacji G. G. nie poczyniono zupełnie żadnych ustaleń, które pozwalałyby rozstrzygnąć, czy w sprawie należało zastosować przesłankę odmowną z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., czy też na zasadzie dopuszczonego w orzecznictwie wyjątku od niej odstąpić.

Podsumowując wywód przedstawiony w niniejszym uzasadnieniu Sąd stwierdza, że w okolicznościach sprawy ani przesłanka daty powstania niepełnosprawności W. G. (z uwagi na niekonstytucyjność art. 17 ust. 1b u.ś.r.), ani kwestia pobiegania przez E. G. specjalnego zasiłku opiekuńczego (z uwagi na złożone przez zainteresowaną oświadczenie o rezygnacji z tego świadczenia na zasadzie wykluczającej zbieg praw) nie dawały podstaw do odmowy przyznania skazanej świadczenia pielęgnacyjnego.

Otwarta pozostaje natomiast do oceny kwestia przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. Faktem obiektywnym i ustalonym jest tylko to, że wymagający opieki niepełnosprawny pozostaje w związku małżeńskim z G. G.. Poza tym organy nie dokonały żadnych ustaleń w tym zakresie i nie odebrały jakichkolwiek oświadczeń zarówno od skarżącej jak i małżonki W. G., co do tego jaka jest sytuacja tej ostatniej. Organy powinny uzupełnić w tym zakresie postępowanie i dopiero po pozyskaniu wystarczających danych wypowiedzieć się o przyjętej na potrzeby sprawy wykładni i sposobie zastosowania art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.

Końcowo Sądu zaznacza, że za potrzebą powtórzenia postępowania w zakresie opisanym wyżej przemawiają nie tylko względy materialne związane z ustaleniem praw wynikających z u.ś.r., ale także względy proceduralne.

W ocenie Sądu z zasad procedury administracyjnej takich jak: zasada prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), zasada zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.), zasada czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.), czy zasada dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.) wynika, że ważne dla sprawy okoliczności powinny być dla zainteresowanych stron jawne, a strony te powinny mieć możliwość wypowiedzenia się co do nich, w tym także polemizowania ze stanowiskiem organu w dwóch instancjach administracyjnych.

Jak zaznaczono, w niniejszej sprawie przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. została podniesiona przez Burmistrza nie w decyzji, a w piśmie przekazującym odwołanie do Kolegium. Z kolei krótko po przekazaniu odwołania Kolegium wydało już decyzję. Postępowanie przeprowadzono zatem tak, że E. G. niejako zaskoczono argumentacją odwołującą się do art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., pozostawiając jej margines do polemiki jedynie na etapie sądowoadministracyjnym. W taki sposób, zdaniem Sądu, organy nie powinny prowadzić postępowania, gdyż naraża to na uszczerbek prawa procesowe stron wynikające chociażby z wyżej wymienionych zasad.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), uchylił decyzje obu instancji, albowiem wydano je z naruszeniem przepisów dotyczących postępowania wyjaśniającego w procedurze administracyjnej, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.