Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody z dnia 6 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 26 listopada 2014 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego K. D. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r., nr [...], Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na budowę dla zamierzenia polegającego na budowie linii napowietrznej elektroenergetycznej nn-0,4kV na terenie działek nr [...] i [...] w S., demontaż linii napowietrznej elektroenergetycznej nn-0,4kV na terenie działek nr [...]-[...] w S., demontaż linii napowietrznej elektroenergetycznej SN-15kV na terenie działki nr [...] w S., budowę linii kablowej elektroenergetycznej nn-0,4kV na terenie działek nr [...]-[...] w S., budowę linii kablowej elektroenergetycznej SN-15kV na terenie działek nr [...]-[...] w S., demontaż słupowej stacji transformatorowej na terenie działki nr [...] w S., budowę dwóch słupowych stacji transformatorowych na terenie działek nr [...] i [...] w S. oraz budowę zewnętrznej instalacji elektrycznej (wlz) na terenie działek nr [...] i [...] w S., gmina W.

Dnia 21 lipca 2014 r. K. D. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Starosty z dnia 25 czerwca 2013 r., domagając się jej uchylenia oraz wstrzymania realizowanych na jego podstawie prac. W uzasadnieniu wskazał, że jako właściciel objętej inwestycją i jej oddziaływaniem działki nr [...] nie został powiadomiony o toczącym się w sprawie postępowaniu, zakończonym wydaniem ww. decyzji, co pozbawiło go m.in. możliwości złożenia od niej odwołania.

Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. Starosta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją własną z dnia 25 czerwca 2013 r. W toku postępowania K. D., pismem z dnia 28 października 2014 r., wniósł zastrzeżenie odnośnie przewidzianej w projekcie budowlanym lokalizacji stacji transformatorowej na terenie działki nr [...] wskazując, że umiejscowienie stacji powoduje objęcie obszarem jej oddziaływania terenu należącej do niego sąsiedniej działki nr [...].

Decyzją z dnia 26 listopada 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", Starosta odmówił uchylenia opisanej wyżej własnej decyzji z dnia 25 czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zaprojektowana na działce nr [...] stacja transformatorowa nie ma negatywnego oddziaływania, nie stanowi zagrożenia a także nie narusza interesów osób trzecich. Ponadto stacja ta ma być zlokalizowana w zasięgu już istniejącej 15-metrowej strefy ochronnej istniejącej linii napowietrznej sn-15kV, która wyłączona jest z możliwości zabudowy. W związku z powyższym organ pierwszej instancji stwierdził, że należąca do wnioskodawcy działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Zamierzone przedsięwzięcie nie powoduje żadnych ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowania tej nieruchomości. Właściciel tej nieruchomości może bez przeszkód zagospodarować tę nieruchomość (z uwzględnieniem odległości od linii napowietrznej, która już istnieje), zaś sąsiedztwo inwestycji nie wpłynie na zakres, wyznaczony przepisami prawa, dopuszczalnego zagospodarowania. Organ wyjaśnił, że planowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...] w zakresie przesłaniania obiektów w związku z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) – dalej również w skrócie jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych". Przedmiotowa działka nie znajduje się również w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 57 i § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia, to jest dotyczącym nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz nasłonecznienia pokoi mieszkalnych. Planowane rozwiązania nie wpłyną także na ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] wynikające z treści § 271 i nast. ww. rozporządzenia dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Dokumentacja projektowa nie przewiduje również zmiany spływu wód powierzchniowych w kierunku działki nr [...], a przyjęte rozwiązania nie pozbawiają przedmiotowej działki dostępu do wody, energii elektrycznej, ciepła oraz telekomunikacji. Ponadto sporna inwestycja nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych.

Wskazując na powyższe organ pierwszej instancji uznał, że działka nr [...] znajduje się poza obszarem oddziaływania o jakim mowa w art. 3 pkt 20 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej jako "ustawa – Prawo budowlane", a tym samym jej właścicielowi w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 tej ustawy. W sytuacji, gdy inwestor buduje, zachowując odległości przewidziane w tych przepisach, wówczas – zgodnie z prawem budowlanym – nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na okoliczne nieruchomości. Wobec powyższego, zdaniem organu pierwszej instancji, wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w przedmiotowej sprawie.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. D. zarzucił wydanie jej z naruszeniem prawa. W jego ocenie organ pierwszej instancji błędnie określił strefę oddziaływania inwestycji, tj. stacji transformatorowej, zlokalizowanej przy granicy działki nr [...] oraz działki nr [...] w S. Wskazał, że 15-metrowa strefa oddziaływania stacji wykracza poza teren działki nr [...] na działkę nr [...], co narusza jego interes prawny. Dodał, że nie został poinformowany o toczącym się postępowaniu dotyczącym lokalizacji stacji transformatorowej. Ponadto wskazał, że podejmując zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji oparł się na ustaleniach nieobowiązującego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Decyzją z dnia 6 lutego 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący nie wskazał, z jakich przepisów wywodzi swój interes prawny, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż 15-metrowa strefa oddziaływania zlokalizowanej na terenie działki nr [...] stacji transformatorowej wykracza poza wskazaną nieruchomość, obejmując tym samym obszar sąsiedniej działki nr [...]. Organ stwierdził, że zatwierdzony decyzją Starosty z dnia 25 czerwca 2013 r. projekt budowlany przewiduje m.in. budowę napowietrznej linii energetycznej na działce nr [..], budowę linii kablowej SN i nn na terenie działek nr [...] i [...], demontaż linii napowietrznej SN i nn na terenie działki nr [...], demontaż słupowej stacji transformatorowej na terenie działki nr [...] oraz budowę słupowej stacji transformatorowej w innej części działki nr [...]. Działki nr [...] i [...] bezpośrednio sąsiadują ze stanowiącą własność skarżącego działką nr [...], która - zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...] stanowi grunty orne. W myśl ustaleń obowiązującego w dniu wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, teren ten przeznaczony był pod zabudowę zagrodową (04.RM) oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (05.RM) - teren ten nie sąsiaduje bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [..]. Zgodnie z ustaleniami obecnie obowiązującego planu miejscowego, teren ten przeznaczony jest pod zabudowę zagrodową wraz z niezbędnymi do jej funkcjonowania obiektami budowlanymi (15.RM - teren bezpośrednio sąsiadujący z działką inwestycyjną nr [...]), zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (24.MN) a także zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę usługową (18.MU).

Wojewoda wyjaśnił, że objęta wnioskiem inwestycja nie należy w ogóle do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie nie ma podstawy prawnej do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Inne przepisy, w oparciu o które wyznacza się obszar oddziaływania obiektu, nie mają w sprawie zastosowania.

Odnośnie zastrzeżeń skarżącego co do odległość planowanej stacji transformatorowej od granicy z działką stanowiącą jego własność, Wojewoda wskazał na art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.), zgodnie z którym projektowanie, produkcja, import, budowa oraz eksploatacja urządzeń, instalacji i sieci powinny zapewniać racjonalne i oszczędne zużycie paliw lub energii przy zachowaniu:

1. niezawodności współdziałania z siecią;

2. bezpieczeństwa obsługi i otoczenia po spełnieniu wymagań ochrony środowiska;

3. zgodności z wymaganiami odrębnych przepisów, a w szczególności przepisów: prawa budowlanego, o ochronie przeciwporażeniowej, o ochronie przeciwpożarowej, o dozorze technicznym, o ochronie dóbr kultury, o muzeach, Polskich Norm wprowadzonych do obowiązkowego stosowania lub innych przepisów wynikających z technologii wytwarzania energii i rodzaju stosowanego paliwa.

Wyjaśnił przy tym, że ta część cytowanego przepisu, która dotyczy Polskich Norm, nie została dostosowana do obowiązujących aktualnie przepisów ustawy

z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji, która w art. 5 ust. 3 wprowadziła zasadę, iż stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. Jeśli zaś chodzi o inne wskazane wyżej "odrębne przepisy", to nie ma w nich żadnych regulacji, które określałyby normy odległościowe w zakresie usytuowania urządzeń energetycznych od granicy z nieruchomością sąsiednią (jak np. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - akt ten, jak wynika z treści § 2 ust. 1, nie ma jednak w niniejszej sprawie zastosowania; ponadto w obowiązującym systemie prawa brak jest odpowiednika tego typu rozporządzenia dla inwestycji będącej przedmiotem sprawy). W szczególności, zapisów takich nie zawiera rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. Dlatego w odniesieniu do omawianego zarzutu odwołania zasadnym jest przyjęcie wniosku, że budowa stacji transformatorowej winna być przede wszystkim zlokalizowana w granicach tej działki, co do której inwestor posiada uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ten wymóg w stanie faktycznym sprawy został niewątpliwie spełniony (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach: z dnia 26 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 728/09 oraz z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 183/09).

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wykroczenia strefy oddziaływania projektowanej stacji transformatorowej poza teren działki nr [...], Wojewoda wyjaśnił, że obowiązujący w chwili wydawania pozwolenia na budowę na obszarze objętym inwestycją miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wskazywał, że dla istniejącej oznaczonej na rysunku planu linii energetycznej średniego napięcia 15 kV wyznaczono strefę ograniczeń o szerokości 14 m, (tj. po 7 m na każdą stronę od osi słupów). W wyznaczonej strefie w sąsiedztwie linii energetycznych obowiązują ograniczenia dla wysokości zagospodarowania i lokalizacji obiektów na stały pobyt ludzi do czasu jej przebudowy, tj. skablowania lub likwidacji (§ 15 ust. 3 uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi S.). Planowana inwestycja nie przewiduje na terenie działki nr [...] budowy nowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej SN, lecz jej demontaż oraz skablowanie. Zamierzenie to nie doprowadzi więc do zwiększenia wyznaczonej przez plan miejscowy istniejącej strefy ograniczeń, lecz do jej likwidacji na odcinku objętym demontażem. Wyznaczone w planie strefy ograniczeń dla zagospodarowania w sąsiedztwie linii energetycznych 15kV obowiązują bowiem do czasu ich skablowania lub likwidacji (§ 18 ust. 1). Obszar oddziaływania inwestycji nie wykroczy tym samym poza istniejącą do tej pory strefę ograniczeń.

Ustalony w obecnie obowiązującym, uchwalonym - uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 23 kwietnia 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu S. w gminie W. - planie miejscowym pas techniczny linii energetycznej, oznaczony na rysunku planu symbolem ITE, w którego granicach obowiązują ograniczenia dla wysokości obiektów i drzew oraz dla lokalizacji obiektów na stały pobyt ludzi, nie obejmuje terenu działki nr [...] i [...]. Natomiast ustalona w planie - dla oznaczonego symbolem 15.RM i bezpośrednio sąsiadującego z działką nr [...] fragmentu działki nr [...] - maksymalna nieprzekraczalna linia zabudowy usytuowana jest w odległości 4 m od granicy z działką nr [...].

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że należąca do skarżącego działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Nie istnieją bowiem powszechnie obowiązujące przepisy prawa, które - w związku z planowanym przez inwestora zamierzeniem - wprowadzałyby ograniczenia w zagospodarowaniu należącej do skarżącego nieruchomości. Tym samym skarżącemu w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Organ pierwszej instancji ustaliwszy, że K. D. nie legitymuje się przymiotem strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia 25 czerwca 2013 r., prawidłowo uznał, że w sprawie nie doszło do ziszczenia się przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co z kolei skutkowało koniecznością wydania rozstrzygnięcia odmawiającego uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze na powyższą decyzję K. D. zarzucił, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają

art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 34 i art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane oraz § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W ocenie skarżącego organ odwoławczy błędnie określił strefę oddziaływania stacji transformatorowej zlokalizowanej na działce nr [...] względem działki nr [...]. Wskazał na treść § 13 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i stwierdził, że ww. strefa wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] inne niż wynika to z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu wydania decyzji. W ocenie skarżącego lokalizacja stacji transformatorowej na działce nr [...] jest niezgodna zarówno z uchwałą Rady Gminy z dnia 29 czerwca 2011 r., nr [...], jak i z dnia 23 kwietnia 2014 r., nr [...] dotyczących uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest sprzeczna z decyzją Wojewody z dnia 28 grudnia 2012 r. uchylającą poprzednie pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do strefy oddziaływania stacji transformatorowej na działce nr [...]. Strefa ograniczenia dla istniejącej linii napowietrznej sn-15kV wynosi 14 m. Ograniczenie dotyczy wysokości zabudowy. Przebieg tej linii stanowi zagospodarowanie tymczasowe. Na całym terenie objętym planem obowiązuje zakaz lokalizacji zagospodarowania tymczasowego. Starosta nie przeprowadził analizy strefy oddziaływania na działkę nr [...] obiektów budowlanych, których dotyczy pozwolenie na budowę. Lokalizacja obiektów [..]-[..] wykracza poza linię zabudowy, czym ogranicza możliwość zagospodarowania działki przez obszar oddziaływania zamierzenia budowlanego, co powoduje, że skarżący powinien być uznany za stronę postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 12 maja 2015 r. skarżący dodał, że budowa słupa

nr [...] na terenie działki nr [...] zmienia położenie linii napowietrznej

nn-0,4kV na terenie działki nr [...] i na terenie działki nr [..], której jest on właścicielem.

Na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. skarżący oświadczył, że inwestycja przebiega w granicy pasa technicznego drogi tuż przy granicy z jego nieruchomością, przy czym linia napowietrzna faktycznie znajduje się nad jego nieruchomością. Słupy ustawiono w pasie technicznym drogi, a na wysięgnikach umieszczono przewody, które wiszą nad działką skarżącego. Wyjaśnił, że zgodnie z aktualnie obowiązującym planem mógł wybudować budynek mieszkalny w odległości 4 metrów od granicy działki nr [...] z inną działką. Przy granicy jego działki ustawiono stację transformatorową [...] o wysokości około 7-9 metrów, to z kolei powoduje, że linia zabudowy 4 metrów – ustalona w planie – jest przestawiona o 10 metrów. Skarżący wyjaśnia, że podnoszona przez niego argumentacja oparta na uchylonym planie miejscowym, w tej chwili już nie ma znaczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) stanowi, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie

z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności decyzji Wojewody z dnia 6 lutego 2015 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Starosty z dnia 25 czerwca 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. pozwolenia na budowę linii napowietrznej elektroenergetycznej nn-0,4kV na terenie działek nr [...] i [...] w S., demontaż linii napowietrznej elektroenergetycznej nn-0,4kV na terenie działek nr [...]-[...] w S., demontaż linii napowietrznej elektroenergetycznej SN-15kV na terenie działki nr [...] w S., budowę linii kablowej elektroenergetycznej nn-0,4kV na terenie działek nr [...]-[...] w S., budowę linii kablowej elektroenergetycznej SN-15kV na terenie działek nr [...]-[..] w S., demontaż słupowej stacji transformatorowej na terenie działki nr [...] w S., budowę dwóch słupowych stacji transformatorowych na terenie działek nr [..] i [...] w S. oraz budowę zewnętrznej instalacji elektrycznej (wlz) na terenie działek nr [..] i [..] w S., gmina W. Decyzje powyższe zapadły na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. na skutek ustalenia przez organy obu instancji, że żądającemu wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją K. D. nie przysługuje status strony w tymże postępowaniu.

Zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznych wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych kodeksie lub w ustawach szczególnych. Są to sytuacje nadzwyczajne, enumeratywnie wymienione w przepisach prawnych. Zasada trwałości decyzji ostatecznych, jako jedna z fundamentalnych zasad całego systemu postępowania administracyjnego, ma na celu zapewnienie pewności i stabilności obrotu prawnego. Instytucją procesową stwarzająca możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jest wznowienie postępowania, jeżeli postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a.

W myśl tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

We wszystkich wymienionych wyżej ustawowych przesłankach wznowienia, kontrola decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania następuje z urzędu lub na wniosek, z wyjątkiem przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wówczas bowiem, postępowanie inicjowane jest wyłącznie na wniosek. Podmiot, który żąda wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną na tej właśnie podstawie, musi wykazać, że posiadał przymiot strony postępowania i bez własnej winy w postępowaniu tym nie brał udziału.

Z kolei przepis art. 151 § 1 k.p.a. przesądza, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego

w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Zasadą jest więc, że organ administracji w postępowaniu wznowieniowym uchyla decyzję będącą przedmiotem tego postępowania - jeżeli postępowanie przed tym organem potwierdzi, iż podstawy wznowienia istniały.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności wydanej w wyniku wznowienia postępowania decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji z powodu uznania, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, pogląd ten jest co najmniej przedwczesnym.

Kwestię bycia stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę reguluje przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu.

W myśl art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu tego przepisu, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne, prawo lotnicze i przepisów wykonawczych do ustaw. Z całą pewnością takimi przepisami odrębnymi są przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, w tym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt

II OSK 1296/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl), oraz przepisy z zakresu prawa cywilnego o ochronie prawa własności. Jak bowiem słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku

z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1899/13 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl), przymiot strony właściciela sąsiedniej nieruchomości w stosunku do działki inwestora może wynikać z ochrony przysługującego mu prawa własności.

Określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Jeżeli nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu, wówczas właścicielowi tej nieruchomości, jej użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich - pkt 9.

Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa.

Z normy art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane wynika, że w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno - budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych.

A zatem, jeśli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10, ONSAiWSA 2012/4/69; z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 282/12, LEX nr 1292702; z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2508/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).

Ostateczną decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na budowę obejmującego między innymi wykonanie linii napowietrznej elektroenergetycznej na terenie działki nr [...] oraz budowę słupowej stacji transformatorowej na terenie działki nr [...] w S. K. D. jest właścicielem nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji i ma interes prawny w żądaniu m.in., aby inwestycja została zrealizowana z zachowaniem przewidzianych przepisami prawa odległości od granicy jego działki, i ma prawo uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym, aby móc sprawdzić, czy uczyniono zadość określonym wymogom przewidzianym w przepisach prawa.

Mieć należy na uwadze, że przy ocenie czy dany podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki nie zostaną wprowadzone wbrew przepisom prawa. Jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością, użytkowaniu wieczystym lub w stosunku do której przysługują mu uprawnienia zarządcy nieruchomości. Z uprawnienia strony do czynnego udziału w postępowaniu wynika konieczność zapewnienia jej możliwości składania wyjaśnień i wniosków a w przypadku niezadowolenia z wydanej decyzji - odwołania. Słusznie przy tym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1698/2011 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl) wyjaśnił, że przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie czy interes taki osobie przysługuje. O ile więc istnieje możliwość spowodowania negatywnego oddziaływania projektowanego obiektu na teren sąsiednich nieruchomości, uwzględniając wyniki analizy wyznaczonego obszaru oddziaływania, właściciele nieruchomości położonych na tym obszarze są stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Oddzielnym natomiast zagadnieniem jest to, czy podnoszone przez te osoby zarzuty w stosunku do projektowanej inwestycji są uzasadnione z punktu widzenia obowiązujących przepisów. Jednakże weryfikacja tych zarzutów może odbywać się wyłącznie w toku postępowania, w którym osoby te mają zapewniony udział.

Analiza i określenie obszaru oddziaływania obiektu są kluczowe dla ustalenia kręgu osób, które winny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę. Aby właściwie ocenić, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 25 czerwca 2013 r. organy winny były ustalić usytuowanie jego nieruchomości względem projektowanych obiektów budowlanych, jej przeznaczenie według przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zbadać jak nieruchomość skarżącego może być zabudowana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami szczególnymi. Następnie winny były ustalić, czy planowana inwestycja wpłynie na zgodny z przepisami sposób zagospodarowania działki skarżącej, przy czym miały obowiązek wziąć pod uwagę nie tylko obecnie ustalone zagospodarowanie działki skarżącego, lecz również dopuszczalną w świetle przepisów zmianę tego zagospodarowania, a więc zbadać również w jaki sposób sporna inwestycja będzie wpływała w przyszłości na zagospodarowanie działki skarżącego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1252/04, Baza Orzeczeń LEX nr 207953). Nie tylko bowiem aktualny stan nieruchomości skarżącego jest istotny, lecz także fakt, że skarżący może w przyszłości, zgodnie z obowiązującymi przepisami, chcieć zagospodarować swoją nieruchomość. Jeżeli bowiem planowana inwestycja powoduje ograniczenia w możliwości zmiany sposobu zagospodarowaniu terenu należącego do skarżącego, wynikające z przepisów szczególnych, to również powinien on być stroną przedmiotowego postępowania.

Zatem konieczne i wymagane, w świetle powyższych rozważań, było szczegółowe ustalenie i zweryfikowanie przez organy rzeczywistego oddziaływania poszczególnych elementów planowanej inwestycji z uwzględnieniem konkretyzacji ich położenia i wielkości emisji na etapie projektu budowlanego. Analiza uzasadnienia decyzji organów obu instancji wskazuje, że organy zaniedbały obowiązki w tym zakresie, dowolnie uznając, że skarżącemu nie przysługuje na tym etapie postępowania przymiot strony. Organ pierwszej instancji w żaden sposób nie wyjaśnia nowego sposobu usytuowania stacji transformatorowej na działce nr [...] względem działki skarżącego o numerze [...]. Nie wyjaśnił zatem, z jakich przyczyn twierdzi, że sąsiedztwo przedmiotowej inwestycji nie wpłynie na wyznaczony przepisami prawa zakres dopuszczalnego zagospodarowania działki skarżącego. Z kolei organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących usytuowania stacji transformatorowej na działce nr [...], nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący, jakie będzie położenie tej stacji oraz jakie będą jej parametry, a w konsekwencji nie wyjaśnił w sposób przekonujący, czy jej wybudowanie spowoduje ograniczenia w sposobie dopuszczalnego zagospodarowania działki skarżącego. Podkreślić w tym miejscu należy, że z twierdzeń skarżącego wynikało, że stację transformatorową usytuowano przy granicy z jego działką nr [...], przy czym wysokość stacji wynosi 7-9 metrów. Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r. wynika, że istotnie projektowana stacja ma być usytuowana bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Organy obu instancji nie przeanalizowały takiego usytuowania oraz parametrów nowej stacji transformatorowej i zakresu jej oddziaływania na działkę skarżącego. Odnosząc się do ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy wyjaśnił jedynie, że planowana inwestycja na terenie działki nr [...] nie przewiduje budowy nowej napowietrznej linii elektroenergetycznej, lecz jej demontaż i skablowanie. Brak oddziaływania uzasadnił jedynie tym, że na skutek skablowania linii ulegnie likwidacji strefa ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości pozostających w sąsiedztwie linii energetycznych. Nie uzasadnił natomiast w żaden sposób, czy stacja transformatorowa na działce nr [...], usytuowana na granicy z działką nr [...], wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu tejże działki. Rzeczą organów było precyzyjne ustalenie miejsca usytuowania projektowanej stacji i jej parametrów, a następnie odniesienie tych danych do obowiązujących przepisów, z których mogłyby wynikać ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie tego typu obiektów, przy czym do tego rodzaju przepisów należy zaliczyć również przepisy planowania i zagospodarowania przestrzennego, w tym zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jak również przepisy z zakresu prawa cywilnego wyznaczające granice korzystania z prawa własności przysługującego inwestorowi oraz właścicielom nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością objętą inwestycją. Ma to szczególne znaczenie w okolicznościach niniejszej sprawy, z której wynika, że zarówno na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę, jak również w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nieruchomość skarżącego była przeznaczona pod określonego rodzaju zabudowę.

Skarżący powinien w okolicznościach niniejszej sprawy mieć prawo wypowiedzenia się, co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Organ nie może z góry założyć, że skoro inwestycja, w jego ocenie, spełnia normy wynikające z przepisów to sąsiednie nieruchomości, w tym skarżącego, nie znajdują się w jej obszarze oddziaływania. Właściciele nieruchomości sąsiadujących z obiektem, który poprzez swoje gabaryty i położenie względem granicy może oddziaływać na ich nieruchomości mają prawo do tego, by w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jako strona postępowania, zapoznać się z materiałem dowodowym, i ewentualnie wnieść swoje uwagi czy też zastrzeżenia. Czynności tych mogą zaś dokonać tylko jako strony postępowania administracyjnego. Organ administracji nie może natomiast w żadnym wypadku dążyć do ograniczania kręgu stron postępowania administracyjnego, utrudniając właścicielom nieruchomości dochodzenia swoich praw właścicielskich (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 131/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).

Należy w tym miejscu wskazać, że przyjęta przez organy obu instancji interpretacja art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane spowodowałaby, że jedynie podmiot, który wykazałby, na podstawie analizy planowanej inwestycji i aktualnej zabudowy jego działki, że planowana inwestycja narusza przepisy szczególne, zostałby uznany za stronę postępowania. Taka ocena powinna zostać natomiast dokonana dopiero w toku postępowania mającego na celu zbadanie wniosku o pozwolenie na budowę, a nie wniosku o wznowienie postępowania. Z tych względów orzekające w sprawie organy administracji, odmawiając skarżącemu przymiotu strony postępowania, naruszyły przepisy prawa materialnego art. 28 ust. 2 w związku

z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, przez jego błędną wykładnię. Skutkiem zaś tego decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Ponadto – w ocenie Sądu - zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu pierwszej instancji, nie spełniają wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralny element decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego jej dyspozytywną część. Zasadniczym celem uzasadnienia prawnego jest natomiast wykazanie, że przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie jest wynikiem poprawnego logicznie procesu stosowania normy materialnej przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych. Dodać nadto trzeba, że obowiązek uzasadniania decyzji powiązany jest z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji winno też spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który - sprawując kontrolę w oparciu o powołane na wstępie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści.

Postulat prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego dotyczy decyzji organów obu instancji w równym stopniu. Wydanie decyzji z naruszeniem powyższych przepisów godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony, a nadto dotknięta tego rodzaju wadliwością decyzja wymyka się spod jakiejkolwiek kontroli, stąd uchybienie to musi być oceniane jako naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzje organów obu instancji nie zawierają bowiem uzasadnienia, które w sposób wyczerpujący pozwalałoby stwierdzić, że skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia 25 czerwca 2013 r.

Ponadto wskazać należało, że opisane powyżej zasady postępowania wyjaśniającego, zostały naruszone również z tego względu, że organy obu instancji nie wyjaśniły prawidłowo, czy żądanie wznowienia postępowania zostało przez skarżącego wniesione w terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a.

Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega w dwóch kolejnych etapach. Pierwszy z nich inicjuje złożenie podania o wznowienie postępowania i w jego ramach organ dokonuje wstępnej oceny wniosku, badając czy jest on oparty na wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. przesłankach wznowienia postępowania, jak również czy został wniesiony z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 148 k.p.a.

Art. 148 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

W przypadku ustalenia przez organ, że wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na przesłankach wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. oraz, że został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. organ wznawia postępowania w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Takie postępowanie kończy się wydaniem jednej z decyzji określonych w art. 151 k.p.a.

W sytuacji, gdy po dokonaniu wstępnej kontroli wniosku organ pierwszej instancji stwierdzi, że został on złożony z uchybieniem terminów, o których mowa

w art. 148 k.p.a., wydaje na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Nie dochodzi wówczas do wznowienia postępowania, a w konsekwencji nie ma podstaw do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Również organ drugiej instancji - jako organ ponownie rozpoznający sprawę, musi najpierw zbadać czy wniosek został złożony w terminie.

W przedmiotowej sprawie niewystarczające były ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie zachowania przez skarżącego terminu do złożenia żądania wznowienia postępowania. Podkreślić należy, że podanie w tym przedmiocie skarżący wniósł w dniu 26 czerwca 2014 r. w sytuacji, gdy postępowanie objęte jego żądaniem zostało zakończone decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r., która stała się ostateczna w dniu 20 lipca 2013 r., co budzi wątpliwości w zakresie zachowania opisanego wyżej terminu przez skarżącego. Organ ten poprzestał wyłącznie na stwierdzeniu w postanowieniu z dnia 20 października 2014 r. o wznowieniu postępowania, jak również w decyzji z dnia 26 listopada 2014 r., że został dochowany termin do złożenia wniosku, jednak nie wyjaśnił, w jakiej dacie skarżący dowiedział się o decyzji z dnia 25 czerwca 2013 r. Organ pierwszej instancji nie dokonał zatem żadnych ustaleń co do zachowania przez skarżącego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że w przypadku stwierdzenia przez organ pierwszej instancji, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., organ ten jest obowiązany do wydania postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania. Wydanie w takich okolicznościach błędnego postanowienia o wznowieniu postępowania, powoduje zamknięcie możliwości wydania postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania, co nie oznacza, że zamyka organom drogę do badania tej kwestii. W przypadku bowiem stwierdzenia uchybienia terminu z art. 148 k.p.a. już po wydaniu postanowienia o wznowieniu, organ ma obowiązek umorzyć postępowanie w sprawie (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, str. 881 i 900; tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2008 roku, sygn. akt I OSK 1978/06, Baza Orzeczeń LEX nr 453469 oraz w wyroku z dnia 6 października 2000 roku, sygn. akt I SA 855/99, Baza Orzeczeń LEX nr 54136; a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 28 maja 2008 roku, sygn. akt II SA/Gd 18/08, Baza Orzeczeń LEX nr 400689). Również organ odwoławczy - rozpatrując odwołanie od decyzji wydanej po wznowieniu postępowania, w sprawie, w której doszło do wydania błędnego postanowienia o wznowieniu postępowania, w przypadku ustalenia, że wniosek jest spóźniony, winien decyzję organu pierwszej instancji uchylić i umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji. Ustalenie czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie jest zatem obowiązkiem organów obu instancji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy powyższej kwestii w ogóle nie zbadał. W konsekwencji - zdaniem Sądu - organy obu instancji nie wyjaśniły należycie kwestii zachowania przez skarżącego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Dokonanie prawidłowych ustaleń dotyczących powyższej kwestii jest niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ponieważ przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez skarżącego ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09, Baza Orzeczeń LEX nr 597851 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. II SA/Kr 1502/10, Baza Orzeczeń LEX nr 993253). Stwierdzenie zaś, że nie ma jednoznacznego dowodu, czy termin został zachowany oznacza, że organ I instancji uchylił się od obowiązku ustalenia stanu faktycznego - okoliczności faktycznej istotnej z punktu widzenia hipotezy art. 148 § 2 k.p.a. Jeżeli w sprawie nie został jednoznacznie ustalony bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, to nie można jednoznacznie przesądzić, czy postępowanie to powinno zostać wznowione czy też nie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 555/12, Lex nr 1559813 oraz z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2721/13, Lex nr 1394988)

Organy powinny były - zdaniem Sądu - uznać, że w kwestii zachowania przez skarżącego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. istnieją uzasadnione wątpliwości, które wymagają wnikliwego wyjaśnienia, zgodzie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., czego nie uczyniły, naruszając ww. przepisy w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mieć bowiem należy na uwadze, że skarżący brał udział w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla niemal analogicznej inwestycji, gdyż częściowo zaprojektowanej na innych działkach gruntu, które to postępowanie zakończyło się decyzją kasacyjną Wojewody z dnia 28 grudnia 2012 r.,

nr [..]. Okoliczność ta ma znaczenia dla oceny, czy skarżący wiedział o aktualnie planowanej inwestycji oraz o wydanej w tym przedmiocie decyzji. Organy nie ustaliły zatem w sposób nie budzący wątpliwości, czy wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony w terminie określonym

w art. 148 § 2 k.p.a., a ich stanowisko, zgodnie z którym wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie, było co najmniej przedwczesne. Ustalenie to zostało poczynione z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c i art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił decyzje organów obu instancji, jako że wydano je z naruszeniem przepisów postępowania, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy.

Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ pierwszej instancji, który będzie zobowiązany w pierwszej kolejności dokonać dokładnych i wyczerpujących ustaleń faktycznych w przedmiocie zachowania przez skarżącego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., a jeśli dojdzie do wniosku, że termin ten został zachowany, w sposób wyczerpujący zbada, czy działka skarżącego pozostaje w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.