Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.L. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w sprawie rozpatrzenia wniosku M.L. z dnia [...] kwietnia 2006 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej postanawia -umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie-

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie stało

się bezprzedmiotowe, z innych przyczyn niż wskazane w pkt. 1-2. Stosownie do § 2 powołanego artykułu postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotem skargi M.L. jest bezczynność Ministra Obrony Narodowej w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2006 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. We wniosku do Ministra Obrony Narodowej M.L. wskazał, że na skutek niewłaściwej pracy urzędników Sztabu Generalnego WP oraz bałaganu organizacyjnego nie brał czynnego udziału we własnej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, wskazując, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, na podstawie art. 149 § 1 i art. 150 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] lutego 2006 r. Jednocześnie organ wyznaczył Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2006 r. Postanowienie niniejsze doręczone zostało skarżącemu w dniu 14 lipca 2006 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy).

Zarówno w doktryna, jak i orzecznictwo wyodrębnia dwa etapy postępowania wznowieniowego. Ich wyodrębnienie ma szczególne znaczenie w przypadku postępowania toczącego się na żądanie strony. W etapie pierwszym, wstępnym, który rozpoczyna wniosek strony zgłoszony organowi, organ ten bada, czy wniosek pochodzi od strony, czy złożony został w terminie ustanowionym art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego i czy wskazana przyczyna wznowienia mieści się w katalogu podstaw wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego. Etap ten w zależności od poczynionych przez organ ustaleń może zakończyć się wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania, bądź postanowienia o jego wznowieniu.

Podkreślenia wymaga, że wydanie któregokolwiek z tych rozstrzygnięć przed rozpoznaniem skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku

o wznowienie postępowania powoduje, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.