Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie SO (del.) Tomasz Smoleń NSA Stanisław Śliwa Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku Wędkarskiego Okrąg w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia -skargę oddala-

Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: SKO / utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] kwietnia 2009 r., [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji p.n. rozbudowa istniejącego progu betonowego w km 21 + 605 o wys. 1,0 m do wysokości istniejącego progu betonowego wraz z montażem 3 sztuk przęseł z powłok piętrzących wodę oraz wybudowanie odkrytego kanału dopływowego i odpływowego dla wody z małej elektrowni wodnej "M.", budowie budynku małej elektrowni wodnej z mocy 1,5 MW, przepławki dla ryb i wykonanie przyłącza kablowego SN – 15 KV w miejscowości P. na części działek nr 707 i 1910 oraz w miejscowości M. na części działek w 931, 936/1, 306, 755, 601/2, 1832.

W podstawie prawnej decyzji SKO wskazało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./ dalej: k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że odwołanie Polskiego Związku Wędkarskiego Okręg w Rz., ul. A. 36 dalej: PZW OR, nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Wójta Gminy M. odpowiada prawu. SKO jednoznacznie stwierdziło, że inwestycja objęta skarżoną decyzją nie oddziałuje w szkodliwy sposób na środowisko, wskazany przez stronę odwołująca się w trakcie prowadzonego postępowania przed Wójtem Gminy M. wnioskodawcy wykazali, a organ potwierdził, że w świetle przepisów obowiązującego prawa w chwili wydania decyzji dopełnione zostały wszystkie działania prawem wymagane.

Z tych ustaleń wynika, że sposób realizacji inwestycji nie narusza zasad związanych z ochroną środowiska. Stanowisko takie potwierdzają opinie sporządzone w trybie i na zasadach określonych przepisami prawa. Z tego więc powodu brak jest podstaw do kwestionowania poczynionych w nich ustaleń i przyjęcia twierdzeń PZW OR.

Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodził się PZW OR, który w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił skarżonej decyzji naruszenie art. 7 § 1 k.p.a. oraz art. 106 § 1 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 pkt 3 prawa ochrony środowiska. Uzupełniając skargę w dniu 1 grudnia 2009 r. strona skarżąca dodatkowo wskazała na naruszenie przez organy art. 7 k.p.a., a także art. 156 ustawy z dnia 3 października 2009 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm./ oraz art. 52 ust. 1 pkt 2, 5, 9 i 11 ustawy prawo ochrony środowiska.

Wskazując na powyższe naruszenie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] kwietnia 2009 r., [...], orzeczenie o niewykonywaniu decyzji do chwili uprawomocnienia się wyroku, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego w wysokości 408 złotych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że decyzje organów obu instancji wydane zostały na podstawie nierzetelnych i bezkrytycznie przyjętych opinii i raportu sporządzonych na potrzeby postępowania pierwszoinstancyjnego. W trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających błędnie ustalono, że projektowana inwestycja nie będzie naruszała obszaru Natura 2000. Przyjęcie jako udowodnionych okoliczności związanych z funkcjonowaniem małej elektrowni wodnej, narusza zasady postępowania administracyjnego art. 7 i art. 77 k.p.a., bo prowadzi do nie wyjaśnienia podstawy faktycznej orzekania. Ta wada prowadzi do naruszenia przepisów prawa materialnego, zwłaszcza art. 48 ust. 2 pkt 3 oraz art. 52 ust. 1 pkt 2, 5, 9, 11 prawa ochrony środowiska. W ocenie strony skarżącej decyzja SKO i decyzja wójta Gminy M. naruszają także: art. 33 ust. 2 i art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, gdyż projektowana inwestycja narusza obszar ochrony siedlisk przyrodniczych i ryb "Dolna Wisłoka z dopływami". Wreszcie w postępowaniu organy dopuściły się naruszenia art. 106 § 1 k.p.a. przez zaniechanie uzgodnienia inwestycji z organem właściwym, jakim jest podmiot wskazany w art. 48 ust. 2 pkt 3 prawa ochrony środowiska.

Skarżąca wsparła swoje stanowisko w pismach z dnia 30 listopada 2009r., w treści których zawarła uzupełnienie żądań, zarzutów i uzasadnienia skargi, formułując jednoznacznie wniosek skargi i jego zakres. Równocześnie w uzasadnieniu podjęła polemikę z poglądami organu w zakresie poprawności prowadzonego postępowania wyjaśniającego i oceny złożonych w nim opracowań specjalistycznych. Z kolei w piśmie z 8 stycznia 2010 r., data wpłynięcia do Sądu 11.01.2010 r. skarżąca uzupełniła materiał dowodowy o dokumenty, które mają w jej ocenie istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Uczestnik postępowania Mała Elektrownia Wodna "M." H. K. i wspólnicy sp. j. w Rz. odniósł się do pisma strony skarżącej z dnia 30 listopada 2009 r., wskazując na niezasadność podnoszonych w nim zarzutów oraz brak oparcia w prawie dla prezentowanych przez skarżącą twierdzeń.

Z tych względów strona skarżąca zażądała uchylenia decyzji obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując na argumentację podniesioną w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Skarga PZW OR nie zasługuje na uwzględnienie. Stanowisko Sądu wynika z tego, że nie dopatruje się naruszeń wskazanych w skardze i nie stwierdza innych naruszeń działając w ramach treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

Główny zarzut skargi skierowany jest na wykazanie naruszenia przepisów materialnych i formalnych. W zakresie przepisów postępowania, strona skarżąca podnosi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 106 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącej naruszenie art. 7 i art. 77 ma miejsce, gdyż organy podstawą swojego orzekania uczyniły opinie i operat nie spełniające wymogów prawa. Sąd takiego stanowiska nie podziela. Postępowanie, w którym zapadły skarżone decyzje zostało wszczęte przez inwestora we wrześniu 2007 r. Wskazanie tej daty, jak słusznie zauważa SKO jest istotne dla przyjęcia stanu prawnego obowiązującego w rozpoznawanej sprawie. Na podstawie art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko /Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm./ do spraw wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed wejściem w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie, jak trafnie zauważyło SKO zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie środowiska /Dz.U. nr 25, z 2008 r., poz. 150 ze zm./. Art. 46 tej ustawy wskazuje rodzaje inwestycji, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Projektowana inwestycja prawidłowo została zaliczona do przedsięwzięć wskazanych w § 3 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm./. Z opisu inwestycji wynika, że należy ją zaliczyć do budowli piętrzących wodę lub urządzeń mających piętrzyć wodę na wysokość nie mniejszą niż 1 m. Organem właściwym do przeprowadzenia takiego postępowania jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ właściwy przeprowadził postępowanie w ramach którego uzgodniono warunki realizacji przedsięwzięcia z organami wskazanymi w art. 48 ust. 2 prawa ochrony środowiska. Podstawą prowadzenia postępowania był raport, który spełnia warunki określone w art. 52 ust. 1 prawa ochrony środowiska. Sąd zauważa, że spełnienie przez raport warunków określonych we wskazanym przepisie prowadzić musi do przyjęcia, że objęte tym dokumentem ustalenia spełniają wymogi prawa. Dla poprawności i ich zgodności z prawem nie mogą mieć wpływu stanowiska i poglądy prezentowane przez autorów opinii i analiz dołączonych przez stronę skarżącą na etapie postępowania sądowego. Raport jest czynnością sformalizowaną, której celem jest wykazanie zakresu i sposobu oddziaływania inwestycji na środowisko zatem należy przyjąć, że tylko w tej formie może być ten zakres ustalany. Dodatkowo wskazać trzeba, że na poziomie postępowania sądowego strony mają ograniczoną możliwość wyjaśniania stanu faktycznego sprawy, ze względu na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie ograniczenie tego typu wynika stąd, że raport jest dokumentem, który w postępowaniu pełni szczególną funkcję i jego treść nie może być obalana innymi dowodami, zwłaszcza w postępowaniu sądowym.

W toczącym się postępowaniu administracyjnym organy zachowały rygory wynikające z prawa, określające sposób i kolejność podejmowanych czynności procesowych. Sąd nie może uznać za zasadny poglądu skargi, który wskazuje na naruszenie art. 106 § 1 k.p.a. przez nieuzgodnienie decyzji z organem wskazanym w art. 48 ust. 2 pkt 3a prawa ochrony środowiska. W ocenie Sądu ten zarzut jest chybiony. Projektowana inwestycja nie należy do tych, które mogą znacząco oddziaływać na obszar "Natura 2000", zatem nie ma do niej zastosowania tryb uregulowany we wskazanym przepisie. Poza sporem pozostaje stwierdzenie, że wskazywany przez stronę skarżącą obszar Natura 2000 "Wisłoka z dopływami" nie funkcjonował w chwili orzekania przez organy w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. Zatem nie mógł być brany pod uwagę w ocenie oddziaływania inwestycji. Z akt sprawy wynika, że obszar ten przekazano Komisji Europejskiej dopiero w dniu 29 października 2009 r., a więc po tym jak skarżona decyzja stała się ostateczna. Sąd przyjmuje, że normatywne ustanowienie takiego obszaru ochronnego, a więc jego pojawienie się jako elementu mającego wpływ na wszelkie działania podejmowane w wyznaczonych przez obszar granicach, ma miejsce dopiero z chwilą zatwierdzenia obszaru przez Komisję Europejską. Wniosek taki wywodzi Sąd z wykładni art. 28 ust. 1 prawa ochrony przyrody, który nakłada na właściwy organ obowiązek sporządzenia planu zadań ochronnych, wskazując od jakiego momentu ten obowiązek powstaje. Skoro organy ochrony przyrody mają w sposób wiążący działać od zatwierdzenia granic obszaru Natura 2000 to brak podstaw, aby dla wszelkich ograniczeń związanych z wyznaczeniem tego obszaru przyjmować inną chwilę.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.