Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 22 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu części dofinansowania przyznanego na realizację projektu oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej przez firmę A Sp. z o.o z siedzibą w [...], ul. [...], zwanej dalej Spółką, była decyzja nr [...], z dnia 22 września 2014 r., Zarządu Województwa Opolskiego - Instytucji Zarządzającej RPO WO na lata 2007-2013, utrzymująca w mocy decyzję nr [...], z dnia 4 października 2013 r., Dyrektora Opolskiego Centrum Rozwoju Gospodarki (dalej OCRG), jako Instytucji Pośredniczącej II stopnia, zobowiązującą Spółkę do zwrotu części dofinansowania w kwocie 75.600 zł przyznanego na realizację projektu pn. "Nabycie nowoczesnego wyposażenia prowadzenia robót budowlanych".

Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:

W wyniku złożonego przez Spółkę wniosku nr [...], na realizację projektu pn. "Nabycie nowoczesnego wyposażenia prowadzenia robót budowlanych" - Oś Priorytetowa: 1. Wzmocnienie atrakcyjności gospodarczej regionu; Działanie: 1.1 Rozwój przedsiębiorczości; Poddziałanie: 1.1.2 Innowacje w mikroprzedsiębiorstwach - została zawarta umowa w dniu 31 sierpnia 2009 r., nr [...], o dofinansowanie ww. projektu, zwana dalej także umową. Umowa ta była zmieniana aneksami, kolejno w dniach: 18 czerwca 2010 r.; 31 marca 2011 r.; 19 listopada 2012 r.; 22 maja 2013 r.; 3 października 2014 r.

W dniu 7 czerwca 2010 r. Spółka zwróciła się do OCRG z zapytaniem o możliwość dokonania zmian w umowie, przy czym wskazała na zmianę zakupionej w ramach umowy koparki na koparko-ładowarkę.

Pismem z dnia 6 lipca 2010 r. Instytucja Pośrednicząca II stopnia wyraziła zgodę, pod pewnymi warunkami, a to m.in.:

"Po dokonaniu zakupu koparko-ładowarki wymagane jest niezwłoczne przedłożenie następujących dokumentów:

- kserokopii faktury opisanej zgodnie z zasadami określonymi w Vademecum dla Beneficjentów RPO WO 2007-2013, Tom III;

- kserokopii dokumentów potwierdzających odbiór urządzenia;

- kserokopii dokumentów potwierdzających dokonanie płatności na rzecz sprzedawcy;

-kserokopii dokumentów OT potwierdzających przyjęcie środka trwałego do użytkowania;

- Beneficjent zobowiązany jest do przedstawienia pisemnych ofert firm konkurencyjnych (tzw. kontrofert) dla wydatku jednostkowego na zakup towaru, którego cena netto przekracza 25.000 zł; należy przedłożyć kserokopię ww. dokumentów;

- należy złożyć oświadczenie czy zakupywane w ramach projektu wyposażenie jest fabrycznie nowe czy używane, jeśli zakupione wyposażenie jest używane, należy złożyć Oświadczenie sprzedającego, iż nie było ono współfinansowane ze środków wspólnotowych ani dotacji krajowych w okresie 7 lat poprzedzających datę nabycia. W przypadku używanych środków trwałych wymagane jest przedłożenie wyceny rzeczoznawcy dot. zakupywanego środka trwałego - kwota wydatków kwalifikowanych nie może przewyższać wartości rynkowej ustalonej przez niezależnego rzeczoznawcę;

- oświadczenia Beneficjenta informującego, iż całkowita kwota pozyskana ze sprzedaży koparki zakupionej w ramach projektu zostanie w całości przeznaczona na zakup koparko-ładowarki dla potrzeb realizacji celu projektu ;

- zdjęcia zakupionego środka trwałego, który winien zostać właściwie oznaczony zgodnie z wytycznymi z zakresu informacji i promocji;

2. Po dokonaniu sprzedaży koparki, która została objęta dofinansowaniem wymagane jest przedłożenie kserokopii dokumentów. (.....).

4. W przypadku jeżeli cena zakupu koparko-ładowarki lub wartość rynkowa tego urządzenia określona przez rzeczoznawcę będą niższe od ceny koparki, która podlegała dofinansowaniu wymagany będzie zwrot odpowiednio wyliczonej kwoty dofinansowania (różnica pomiędzy dofinansowaniem wyliczonym dla koparki, a dofinansowaniem wyliczonym dla nowo zakupionej koparko - ładowarki) wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych zgodnie z § 8 ust. 1 umowy nr [...]."

W dniu 1 sierpnia 2011 r. Spółka dokonała sprzedaży - dofinansowanej za kwotę 330.000 zł - koparki kołowej HYUNDAI model [...], za kwotę netto 200.000 zł, co zostało potwierdzone fakturą Vat nr [...]. Następnie, w dniu 31 sierpnia 2011 r. Spółka dokonała zakupu koparko-ładowarki MECALAC 714 MW, za kwotę 216.000 zł netto, udokumentowanego fakturą Vat nr [...].

Następnie, w dniu 11 października 2012 r. Zarząd Województwa Opolskiego postanowił - nawiązując do pisma z dnia 26 września 2012 r., w którym Spółka zawarła prośbę o wydanie zgody na dokonanie zakupu środka trwałego o wartości niższej od wartości środka trwałego zrefundowanego w ramach projektu [...] - dochodzić (zażądać w stosownym trybie) zwrotu od Spółki, różnicy pomiędzy dofinansowaniem wyliczonym dla koparki kołowej, a dofinansowaniem wyliczonym dla zakupionej koparko-ładowarki wraz z odsetkami. Z uwagi na brak dokonania zwrotu żądanych środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia Spółce wezwania (pisma o sygn. [...], z dnia 22 października 2013 r.), zostało wszczęte postępowanie administracyjne, o czym zawiadomiono Spółkę pismem z dnia 22 listopada 2012 r.

Decyzją z dnia 1 grudnia 2012 r., nr [...], Dyrektor OCRG w Opolu zobowiązał Spółkę do zwrotu dofinansowania w kwocie 75.600 zł. W wyniku uwzględnienia odwołania złożonego przez Spółkę, Zarząd Województwa Opolskiego decyzję nr [...], z dnia 16 kwietnia 2013 r., uchylił (ze względów proceduralnych) zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po ponownym przeanalizowaniu sprawy, Dyrektor OCRG w Opolu decyzją z dnia 4 października 2013 r., nr [...], zobowiązał Spółkę do zwrotu części dofinansowania w kwocie 75.600 zł przyznanego na realizację projektu pn. "Nabycie nowoczesnego wyposażenia prowadzenia robót budowlanych" wraz z należnymi odsetkami. Decyzja została wydana na podstawie art. 221 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 249, poz. 2104, z późn. zm) w związku z art. 113 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1241, z późn. zm.) oraz § 7 ust. 1 i § 8 ust. 1 umowy o dofinansowanie ww. projektu. W uzasadnieniu organ zrelacjonował przebieg postępowania oraz podniósł, że gdyby w tej sprawie nie doszło do zamiany urządzeń (koparki na koparko-ładowarkę) nie powstałby obowiązek zwrotu części dofinansowania. W sprawie zatem mają zastosowanie postanowienia § 7 ust. 1 pkt. 3 (pobranie dofinansowania w nadmiernej wysokości) oraz § 8 ust. 1 umowy o dofinansowanie, w kwestii domagania się zapłaty odsetek. Organ stwierdził, iż dofinansowanie nie może być dochodem dla beneficjenta, a tak by było, gdyby nie nastąpił zwrot różnicy pomiędzy pierwotną kwotą dofinansowania koparki, a kwotą dofinansowania koparko-ładowarki. Ponieważ, pomimo wezwania beneficjenta do zwrot części dofinansowania, nie dokonał on żądanej czynności w terminie określonym w wezwaniu, stąd powstała konieczność wszczęcia procedury i wydania decyzji w przedmiocie zwrotu środków. Żądanie zwrotu środków w kwocie 75.600 zł, uznane zostało za niekwalifikowalne w ramach realizowanego projektu. Organ wyjaśnił, że faktura Vat nr [...] z dnia 27 marca 2009 r. na zakup koparki HYUNDAI [...], na kwotę netto 330.000 zł (kwota wydatków kwalifikowanych w ramach projektu 330.000 zł) została przedstawiona przez beneficjenta do rozliczenia wnioskiem o płatność nr [...] i zrefundowana w dniu 6 listopada 2009 r. przez Instytucję Pośredniczącą II stopnia. Dostrzeżono, iż beneficjent dokonał również rozliczenia faktury Vat nr [...], skorygowanej fakturą Vat nr [...], przedkładając do rozliczenia wydatki na kwotę 12.000 zł związanych z zakupem "Łyżki skarpowej 1800 mm" do ww. koparki. Powyższy wydatek także został beneficjentowi zrefundowany w dniu 6 listopada 2009 r. Natomiast wyrażona zgoda na sprzedaż lub zamianę zakupionej i wcześniej zrefundowanej w ramach projektu koparki HYUNDAI [...] na koparko-ładowarkę, została udzielona pod warunkami, które zostały zawarte w piśmie z dnia 6 lipca 2010 r. Jednym z wymogów koniecznych dla uznania kwalifikowalności wydatków, w ramach realizowanego projektu poniesionych na zakup nowej maszyny, był zwrot odpowiednio wyliczonej kwoty dofinansowania, tj. różnicy pomiędzy dofinansowaniem wyliczonym dla koparki a dofinansowaniem wyliczonym dla nowo zakupionej koparko-ładowarki wraz z odsetkami (jak dla zaległości podatkowych), zgodnie z § 8 ust. 1 umowy nr [...], w przypadku, gdy cena zakupu koparko-ładowarki lub wartość rynkowa tego urządzenia określona przez rzeczoznawcę będą niższe od ceny koparki, która podlegała dofinansowaniu (pkt 4 ww. pisma). Beneficjent dokonał sprzedaży dofinansowanej koparki za kwotę netto 200.000 zł (wg. faktury Vat nr [...]), której zakup został wcześniej zrefundowany - kwota wydatków kwalifikowalnych w ramach projektu wyniosła 330.000 zł. Z kolei, zakupu beneficjent dokonał (koparko-ładowarki MECALAC 714 MW) za kwotę 216.000 zł, wg fakturą Vat nr [...].

Uwzględniając powyższe, organ przeprowadził wyliczenie i wskazał, iż różnica pomiędzy kwotą wydatków przedstawionych przez beneficjenta do rozliczenia (w związku z zakupem koparki), a zakupem koparko-ładowarki stanowi 126.000 zł netto. Natomiast zgodnie z umową o dofinansowanie, poziom dofinansowania stanowi 60% wydatków kwalifikowalnych projektu, w związku z czym kwota podlegająca zwrotowi wynosi 75.600 zł, czyli 60% z kwoty 126.000 zł. Organ wyjaśnił również, że nie ma istotnego znaczenia dowodowego w tej sprawie przedłożona przez beneficjenta wraz z wnioskiem dowodowym z dnia 14 sierpnia 2013 r. opinia biegłego M. N. z dnia 5 sierpnia 2013 r., na okoliczność wyceny wartości rynkowej koparki. Warunek bowiem wymieniony w pkt 4 pisma (zgody) z dnia 6 lipca 2010 r. dotyczył różnicy pomiędzy wartością fakturową koparki kołowej, a ceną zakupu koparko-ładowarki. Zatem wymóg postawiony przez organ nie dotyczył wyceny przez rzeczoznawcę aktualnej wartości rynkowej koparki kołowej. Natomiast, domaganie się przez beneficjenta uwzględnienia przez organ amortyzacji koparki kołowej marki Hyundai jest bezzasadne. Kwestie podatkowo-księgowe prowadzonej przez beneficjenta działalności gospodarczej nie są przedmiotem umowy o dofinansowanie. Przedmiotem rozliczeń stron jest wyłącznie kwota dofinansowania przekazanego beneficjentowi. Organ wywiódł, iż beneficjent dokonał zakupu środka trwałego koparko-ładowarki za kwotę 216.000 zł netto i na taką kwotę przedstawił fakturę z dnia 31 sierpnia 2011 r. potwierdzającą poniesiony wydatek, jak również dostarczył opinię ww. rzeczoznawcy z dnia 30 sierpnia 2011 r. na okoliczność wyceny wartości rynkowej koparki, wyliczonej (określonej) również na dzień 30 sierpnia 2011 r., tj. na kwotę 230.000 zł. W tym stanie rzeczy organ uznał, iż w sprawie mają zastosowanie postanowienia umowy o dofinansowanie, tj. § 7 ust. 1 pkt. 3 (pobranie dofinansowania w nadmiernej wysokości) oraz § 8 ust. 1 (prawo do domagania się zapłaty odsetek).

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka, kwestionując jej prawidłowość zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego, jak i stanu prawnego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła:

- naruszenie art. 211 ust. 4 ustawy w związku z art. 113 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych oraz § 7 ust. 1 pkt 3 umowy poprzez błędne uznanie, że koparko-ładowarka miała niższą cenę zakupu niż koparka kołowa, w sytuacji, gdy z posiadanych dowodów wynika, że cena zakupu koparko-ładowarki była wyższa od koparki kołowej o kwotę 16.000 zł, co doprowadziło do spełnienia warunku wyższej ceny zakupu, określonego w pkt 4 pisma (zgody);

- naruszenie art. 211 ust. 4 ustawy w zw. § 7 ust. 1 pkt 3 umowy poprzez błędne uznanie, że koparko-ładowarka przedstawia wartość rynkową niższą od wartości rynkowej maszyny uprzednio zakupionej i objętej dofinansowaniem, tj. koparki kołowej, w sytuacji, gdy wyceny ww. środków technicznych, sporządzone przez biegłych (M. N. oraz Z. N. w miesiącu sierpniu 2011 r.) stwierdzały, że koparko-ładowarka przedstawia wartość rynkową wyższą od koparki kołowej o kwotę 3.100 zł netto, zatem spełniony jest warunek z pkt 4.

W uzasadnieniu odwołania Spółka powtórzyła zarzuty i stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie, podkreślając, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, bowiem Spółka spełniła dwa warunki określone w spornym pkt 4 ww. pisma.

Po rozpoznaniu odwołania, Zarząd Województwa Opolskiego decyzją z dnia 22 września 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji (Dyrektora OCRG w Opolu). W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania, uznał za prawidłowe i wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego, przywołał przepisy mające zastosowanie w sprawie i stwierdził, że brak jest podstaw do uznania zarzutów Spółki za zasadne. Podkreślono, iż Instytucja Zarządzająca RPO WO na lata 2007-2013, w załączniku nr 6 Lista wydatków kwalifikowanych w ramach działań i poddziałań RPO WO 2007-2013 - wytyczne do Szczegółowego opisu osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2007-2013 (przyjętego przez Zarząd Województwa Opolskiego w dniu 4 lutego 2008 r., uchwałą nr 1419/2008, wersja nr 2) określiła zasady kwalifikowalności, a dodatkowo, załącznikiem do umowy jest Vademecum dla beneficjentów RPO WO 2007-2013, Tom III - Realizacja i rozliczanie projektów w ramach RPO WO 2007-2013, który zawiera szczegółowe zasady rozliczania projektów. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż na wniosek Spółki, Instytucja Pośrednicząca II stopnia (IP II) wyraziła zgodę na zastąpienie nie w pełni wykorzystywanej koparki kołowej, zakupionej z udziałem dofinansowania, na koparko-ładowarkę, ale pod wskazanymi warunkami - pismem z dnia 6 lipca 2010 r., nr [...]. Spółka natomiast decydując się na dokonanie zamiany maszyn, przyjęła tym samym warunki przedstawione przez IP II stopnia. Przy czym Spółka została także poinformowana o skutkach niezachowania ww. warunków. Organ podniósł również, że wydatki kwalifikowalne w ramach projektu stanowią kwoty netto, podatek VAT jest niekwalifikowalny. Przedstawił także kwoty do stosownego wyliczenia w ramach projektu. W związku z pierwotnym zakupem koparki kołowej marki HYUNDAI [...] (kwotę wydatków kwalifikowanych - 330.000 zł oraz 12. 000 zł), na którą Spółka otrzymała w formie refundacji kwotę dofinansowania w wysokości 205.200 zł [342.000 zł x 60% (poziom dofinansowania wynikający z umowy o dofinansowanie) = 205.200 zł]. Natomiast zakupiono koparko-ładowarkę MECALAC 714 MW za 216.000 zł netto (kwota brutto 265.680 zł). Organ wyjaśnił, że w sytuacji, gdyby beneficjent rozliczał pierwotnie koparko-ładowarkę o wartości 216.000 zł netto, otrzymałby kwotę dofinansowania w wysokości 129.600 zł. Różnica pomiędzy kwotą uznaną za wydatek kwalifikowalny dotyczący pierwotnie zakupionej koparki kołowej, a kwotą netto uznaną za kwalifikowaną dotyczącą koparko-ładowarki wynosi 126.000 zł (342.000 zł - 216.000 zł = 126.000 zł). Z powyższego wynika, że Spółka otrzymała kwotę dofinansowania w nadmiernej wysokości 75.600 zł (kwota 126.000 zł x 60% = 75 600 zł), czyli w trakcie realizacji projektu uzyskałaby dochód w wysokości 75.600 PLN. Stąd zastosowanie w sprawie mają zapisy § 7 ust. 1 pkt. 3 oraz § 8 ust. 1 umowy o dofinansowanie. Spółka zatem zobowiązana jest zwrócić Instytucji Pośredniczącej II stopnia RPO WO 2007-2013: część dofinansowania w kwocie 75.600 zł, przyznanego na realizację projektu pn. "Nabycie nowoczesnego wyposażenia prowadzenia robót budowlanych" na podstawie umowy o dofinansowanie wraz z należnymi odsetkami, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczonymi od dnia wypłaty środków beneficjentowi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższą decyzję Spółka, domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa:

- art. 205 ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. § 7 ust. 1 pkt 3 umowy o dofinansowanie oraz art. 80 K.p.a.;

- art. 205 ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. z art. 113 ust 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1241 z późn. zm.) oraz w zw. § 7 ust. 1 pkt 3 umowy o dofinansowanie i art. 80 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi Spółka powieliła zarzuty oraz argumentację zawartą w odwołaniu, uznając, iż brak jest podstaw do żądania zwrotu części dofinansowania przyznanego na realizację projektu pn. "Nabycie nowoczesnego wyposażenia prowadzenia robót budowlanych" - na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...], z dnia 31 sierpnia 2009 r., w wysokości 75.600 zł. Podkreśliła, że gdyby z pkt 4 pisma z dnia 6 lipca 2010 r. wynikało, że Spółka "może tylko zamienić sprzęt za kwotę wyższą niż 330.000 zł", to z pewnością nie podjęłaby się takiej transakcji, ponieważ nie byłaby w stanie ponieść takiego ciężaru finansowego. Akcentowała, że zakupu koparki kołowej dokonała w 2009 r., natomiast jej zamiany na koparko-ładowarkę w roku 2011 i to przy uwzględnieniu cen rynkowych, ale z 2011 r. Na tę okoliczność Spółka przywołała opinię biegłego M. N. z dnia 5 sierpnia 2013 r. Dodała, że z własnych środków wyłożyła na zakup koparko-ładowarki brakujące 16.000 zł netto, które nie zostały uznane za kwalifikowalne. Stwierdziła, że spełniła oba warunki zamiany, pomimo, iż - jej zdaniem - wystarczyło spełnić tylko jeden, a to z uwagi na użycie w piśmie spójnika "lub" (alternatywa nierozłączna). W ocenie Spółki, zamianę sprzętu przeprowadzonego w sierpniu 2011 r. należy traktować jako kontynuację projektu, poprzez zastąpienie koparki kołowej na koparko-ładowarkę, która przedstawia "nawet na dzień składania niniejszej skargi wartość rynkową wyższą od koparki kołowej".

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Opolskiego wniósł o oddalenie skargi, uznając, iż jest ona bezzasadna. Organ powtórzył motywy rozstrzygnięcia, podkreślając kolejny raz, że warunek wymieniony w punkcie 4 pisma (zgody) dotyczył różnicy pomiędzy wartością fakturową koparki kołowej, a ceną zakupu koparko-ładowarki. Jak wynika z faktur zakupu, różnica ta wynosi 126.000 zł, a poziom dofinansowania stanowi 60% wydatków kawalifikowalnych projektu.

Na rozprawie sądowej Spółka podtrzymała skargę oraz wnioski w niej zawarte, przy czym sprostowała wskazaną podstawę naruszenia prawa, tj. z art. 205 na art. 211 ustawy.

Pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga A Sp. z o.o z siedzibą w [...], jest niezasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona.

W rozpatrywanej sprawie, analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji publicznej ani naruszenia norm prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była ocena legalności decyzji zobowiązującej Spółkę do zwrotu części dofinansowania w kwocie 75.600 zł, przyznanego na realizację projektu pn. "Nabycie nowoczesnego wyposażenia prowadzenia robót budowlanych".

Wskazać też należy, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 25 pkt 1 oraz art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712,z późn. zm.) - zwanej dalej u.z.p.p.r., art. 211 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 249, poz. 2104, z późn. zm. - zwanej dalej u.f.p. z 2005 r.), w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1241, z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Zgodnie z przepisem art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r., za prawidłową realizację programu odpowiada - w przypadku programu operacyjnego - instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa. Stosownie do art. 26 ust. 1 powołanej ustawy, do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności: odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych (pkt 15). Przy czym, przepis art. 211 ust. 1 u.f.p. z 2005 r. stanowił, że w przypadku gdy środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, 3a i 4, a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji, o których mowa w art. 202, są:

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208,

3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 4. Przepisy art. 145 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio. Natomiast wg. ust. 4 tego przepisu, w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Z kolei, art. 113 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych stanowi, iż dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, tj ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r., podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów.

Dodatkowo odnotować też trzeba, że podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzająca albo działająca w jej imieniu instytucję pośrednicząca lub instytucję wdrażającą. Umowa ta określa warunki dofinansowania projektu projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane. Umowa o dofinansowanie projektu zawierana jest zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego (art. 30 i art. 30a u.z.p.p.r.).

Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest fakt, iż w dniu 31 sierpnia 2009 r. została zawarta - pomiędzy Opolskim Centrum Rozwoju Gospodarki (OCRG), jako Instytucją Pośredniczącą II stopnia (IP II), a firmę A Sp. z o.o z siedzibą w [...], ul. [...], zwaną dalej Spółką (beneficjentem) - umowa o dofinansowanie nr [...], na realizację projektu pn. "Nabycie nowoczesnego wyposażenia prowadzenia robót budowlanych". W umowie tej nawiązano do przywołanych wyżej przepisów. Ponadto, załącznikiem do umowy jest także Vademecum dla beneficjentów RPO WO 2007-2013, Tom III - Realizacja i rozliczanie projektów w ramach RPO WO 2007-2013, który zawiera szczegółowe zasady rozliczania projektów. Natomiast zasady kwalifikowalności określone zostały w załączniku nr 6 Lista wydatków kwalifikowanych w ramach działań i poddziałań RPO WO 2007-2013 - wytyczne do Szczegółowego opisu osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2007-2013 (wersja nr 2). Ponadto, dodatkowo zauważyć przyjdzie, że przedmiotowa umowa szczegółowo określa - nawiązując do obowiązujących przepisów i dokumentów - procedury, zasady, warunki i tryb, na jaki Spółce zostało przyznane dofinansowanie, czyli pomoc publiczna. W § 7 ust. 1 pkt 3 tej umowy określono, iż "Jeżeli zastanie stwierdzone, że beneficjent pobrał całość lub część otrzymanego dofinansowania w sposób nienależny, lub w nadmiernej wysokości, beneficjent zobowiązuje się do zwrotu tych środków, odpowiednio w całości lub w części, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych." Z kolei w § 8 postanowiono o sposobie naliczania odsetek, dokonania ich zwrotu (formy i terminu).

W tym miejscu dostrzec również trzeba, przywołany przepis art. 211 ust. 1 pkt 3 u.f.p. z 2005 r., który zawiera ww. podstawę faktyczną, przy zaistnieniu której środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich "podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych" stanowi podstawę prawną do wydania decyzji administracyjnej wraz z ww. postanowieniami umowy oraz art. 113 ust. 1ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych.

Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest również fakt, iż po otrzymaniu dofinansowania Spółka wystąpiła do IP II stopnia o zamianę zakupionej w ramach umowy koparki kołowej, na koparko-ładowarkę. W piśmie z dnia 6 lipca 2010 r., IP II stopnia wyraziła zgodę, ale pod wskazanymi warunkami. W warunkach tych określono m.in. także dokumenty wymagane po dokonaniu zakupu koparko-ładowarki, które winny być przedłożone niezwłocznie przez beneficjenta. Zaznaczono również w punkcie 4, że "W przypadku jeżeli cena zakupu koparko-ładowarki lub wartość rynkowa tego urządzenia określona przez rzeczoznawcę będą niższe od ceny koparki, która podlegała dofinansowaniu wymagany będzie zwrot odpowiednio wyliczonej kwoty dofinansowania (różnica pomiędzy dofinansowaniem wyliczonym dla koparki, a dofinansowaniem wyliczonym dla nowo zakupionej koparko - ładowarki) wraz z odsetkami, jak dla zaległości podatkowych zgodnie z § 8 ust. 1 umowy nr [...]."

W przedmiotowej sprawie, spór pomiędzy stronami sprowadzał się natomiast do kwestii, czy Spółka dochowała warunków zamiany urządzeń w ramach projektu pn. "Nabycie nowoczesnego wyposażenia prowadzenia robót budowlanych", a w szczególności ww. punktu 4.

Dlatego też, w świetle powyższych zapisów przypomnieć należy, że Spółka dokonała wczesniejszego zakupu koparki kołowej, której cena wynosiła 330.000 zł netto (faktura z dnia 27 marca 2009 r.) oraz urządzenia do tej koparki, tj. łyżki skarpowej - za kwotę 12.000 zł netto (faktura z dnia 31 lipca 2009 r.). Łączna kwota wydatków kwalifikowanych (wg. ceny netto) wyniosła zatem 342.000 zł, czyli przy poziomie 60% dofinansowania (wynikającego z umowy o dofinansowanie), Spółka otrzymała w dniu 6 listopada 2009 r., w formie refundacji - kwotę dofinansowania w wysokości 205.200 zł.

W przedstawionym stanie faktycznym, w ramach realizowanego projektu, organ uwzględniając prośbę Spółki (beneficjenta) z dnia 7 czerwca 2010 r. oraz wyrażając zgodę na zamianę ww. koparki kołowej na koparko-ładowarkę, wskazał na przywołane wyżej warunki, jakie należy zachować przy wnioskowanej zamianie, przy czym - co należy podkreślić - w spornym punkcie 4 jest mowa o cenie koparki, jak i cenie zakupu koparko-ładowarki.

W związku z wyrażoną zgodą Spółka zakupiła koparko-ładowarkę za kwotę 216.000 zł (cena netto wg. faktury z dnia 31 sierpnia 2011 r.), co przy poziomie 60% dofinansowania (wynikającego z umowy o dofinansowanie), dofinansowanie do tego urządzenia stanowi kwotę 129.600 zł.

W realiach niniejszej sprawy podzielić zatem należy stanowisko organu, że warunek wymieniony w punkcie 4 dotyczył różnicy cen pomiędzy koparką kołową, a koparko-ładowarką. Wymóg z tego punktu nie dotyczył bowiem wyceny przez rzeczoznawcę aktualnej wartości rynkowej koparki kołowej, jak twierdzi skarżąca Spółka, gdyż wartość tej koparki - jej cena - była znana (bezsprzeczna), a wynikała ona z faktury zakupu z 2009 r. Zatem zbędne było dokonanie przez biegłego wyceny tej koparki, zakupionej i dofinansowanej w 2009 r., jak i zakupionej koparko-ładowarki w 2011 r., dla której także sporządzono wycenę na dzień 27 marca 2009 r., na kwotę 342.500 zł. Przy czym słusznie organ zwrócił uwagę, że Spółka nie dokonała zakupu przedmiotowej koparko-ładowarki w dniu 27 marca 2009 r. Ceny zakupu obu koparek wynikały bowiem z faktur zakupu i nie były kwestionowane przez strony.

W tym miejscu również zgodzić należy się z organem, że domaganie się przez Spółkę uwzględnienia przez organ amortyzacji koparki kołowej jest bezzasadne, w przypadku, gdy Spółka sprzedała tę koparkę za kwotę 200.000 zł. W tej materii prawidłowo organ stwierdził, że kwestie podatkowo-księgowe prowadzonej przez beneficjenta działalności gospodarczej nie są przedmiotem umowy o dofinansowanie. Przedmiotem rozliczeń stron umowy jest wyłącznie kwota dofinansowania przekazanego beneficjentowi.

Zasadnie też organ zwrócił uwagę, wyjaśniając dodatkowo, że wydatki kwalifikowane w ramach projektu stanowią kwoty (ceny) netto, a podatek VAT jest niekwalifikowalny.

Niewątpliwie, jak stwierdził organ w niniejszej sprawie, różnica pomiędzy kwotą uznaną za wydatek kwalifikowalny dotyczący pierwotnie zakupionej koparki kołowej, a kwotą uznaną za kwalifikowalną dotyczącą koparko-ładowarki wynosi 126.000 zł (342.000 zł - 216.000 zł). Stąd przy poziomie 60% dofinansowania (określonego w umowie o dofinansowanie) wynika, że Spółka otrzymała kwotę dofinansowania w nadmiernej wysokości, tj. 75.600 zł, czyli w trakcie realizacji projektu uzyskałaby dochód w wysokości 75.600 zł. Dlatego też, zasadnie organ przyjął, iż kwota ta powinna być zwrócona. Jak wskazywano wyżej, brak byłoby podstaw do żądania zwrotu części dofinansowania przyznanego Spółce na realizację projektu, gdyby został zachowany warunek, o którym mowa w punkcie 4. W sprawie zatem mają zastosowanie zapisy art. 211 u.f.p. z 2005 r. oraz § 7 ust. 1 pkt. 3 oraz § 8 ust. 1 umowy o dofinansowanie.

Sąd nie stwierdził również naruszenia przez oba organy orzekające przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze, tj. 80 K.p.a. W sprawie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy istotny z punktu widzenia ustalenia stanu faktycznego. Organ przeprowadził logiczną analizę zapisów umowy z dnia 31 sierpnia 2009 r. oraz Zasad kwalifikowalności wydatków, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Wobec braku podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.