Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na zarządzenie Wójta Gminy W. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Szkoły Podstawowej im. M. J. P. w W. postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić A. W. ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – kwotę 300 zł (trzystu złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na zarządzenie Wójta Gminy W. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Szkoły Podstawowej im. M. J. P. w W.

W piśmie z dnia [...]listopada 2020 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa skargę w niniejszej sprawie, w związku z rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody L. z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], stwierdzającym nieważność zaskarżonego zarządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej złożył stosowne oświadczenie o cofnięciu skargi. W ocenie sądu cofnięcie skargi jest dopuszczalne, gdyż sąd nie dopatrzył się żadnej z przeszkód wyłączających skuteczność cofnięcia skargi.

W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu.

O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu orzeczono na podstawie art. 231 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Jednocześnie należy zauważyć, że brak było podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego pozostałych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Poza uwzględnieniem skargi przez sąd (art. 200 p.p.s.a.) podstawę do zasądzenia na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów stanowi art. 201 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje zwrot kosztów w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. gdy wskutek skargi organ zmienił zaskarżony akt lub czynność (albo podjął działanie) w drodze samokontroli (art. 201 § 2 p.p.s.a.) lub w przypadku określonym w art. 118 p.p.s.a. – w efekcie skutecznie przeprowadzonej mediacji (art. 201 § 2 p.p.s.a.). Żadna z ww. okoliczności nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Z pewnością za uwzględnienie skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie można uznać sytuacji stwierdzenia przez wojewodę nieważności zarządzenia organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego w trybie nadzorczym. Wobec powyższego wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego nie mógł zostać uwzględniony. Ubocznie należy podnieść, że art. 208 p.p.s.a. dotyczy nagannego zachowania strony w postępowaniu sądowym, a nie administracyjnym (zob. postanowienie NSA z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 262/10).