II OSK 1293/08 - Wyrok

Data orzeczenia	2009-08-25	
Data wpływu	2008-08-20	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Arkadiusz Despot - Mładanowicz /sprawozdawca/
Jerzy Bujko /przewodniczący/
Małgorzata Stahl	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	VII SA/Wa 360/08	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny	
Powołane przepisy	Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118; art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 3 pkt 3; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 133 par. 1 art. 141 par. 4;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia WSA del. Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.) Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 360/08 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o. o. w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od [...] Spółka z o. o. w Warszawie na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę 430 (czterysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu skargi [...] Spółki z o.o. w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 360/08 uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2007 r. wydaną w sprawie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru instancji urządzenia reklamowego. Ponadto Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku i zasądził na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania.

Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że Prezydent m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] września 2007 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia [...] Spółki z o.o. w W. dotyczącego zamiaru instalacji urządzenia reklamowego przy ul. [...] w W..

Organ stwierdził, że zgłoszone roboty budowlane ujęte w projekcie nie mieszczą się w pojęciu "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych". Wielkość urządzenia, jego ciężar oraz sposób osadzenia w gruncie świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) – zwanej dalej również ustawą. Tym samym jest to typ budowli, do której nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, bowiem budowla wymieniona w art. 3 pkt 3 ustawy wymaga pozwolenia na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania inwestora Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji, podzielając jego stanowisko.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła, że decyzje wydane w sprawie naruszają art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że wielkość i cechy konstrukcyjne obiektu przesądzają o tym czy wymaga on pozwolenia na budowę oraz zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do budowli, a także naruszenie przepisów proceduralnych, tj.: art. 7, art. 136 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Skarżąca podkreśliła, że konstrukcja "wsporcza" nie stanowi odrębnego i samodzielnego obiektu budowlanego. Tym samym nie może być potraktowana, jako odrębny obiekt budowlany, stanowiący przedmiot wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Tylko zmontowanie w jedną całość wszystkich części składowych urządzenia reklamowego, konstrukcji wsporczej i ekranu reklamowego, mogą być uznane za urządzenie reklamowe, o określonej przydatności gospodarczej. Oddzielenie poszczególnych elementów urządzenia reklamowego w taki sposób, aby każdemu przypisać samodzielne funkcje, a tym samym nakazać wykonanie robót budowlanych w obrębie każdego z tych elementów na podstawie innych procedur, jest nieuprawnionym zabiegiem organu.

Przedmiotowe urządzenie reklamowe składa się z elementów składowych, które są ze sobą łączone i tworzą całość urządzenia, a zatem zgłoszone roboty objęte są dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. Treść tego przepisu nie pozostawia żadnej wątpliwości, że objęte nim zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obejmuje również wolno stojące nośniki reklamowe.

Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy ograniczył się do ogólnikowych stwierdzeń bez dogłębnego zbadania sprawy, a więc ponownego jej rozstrzygnięcia, przyjmując za swoje, błędne stanowisko organu pierwszej instancji.

Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że art. 28 Prawa budowlanego nakłada na inwestora zamierzenia inwestycyjnego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem art. 29 – 31 ustawy. Natomiast stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie powyższych robót obciążone zostało obowiązkiem dokonania zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Ponadto zgodnie z art. 30 ust. 7 ustawy właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować:

1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;

2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;

3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;

4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że cytowany art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, w obecnym brzmieniu obowiązuje od 24 grudnia 1997 r., kiedy to nastąpiła istotna jego zmiana przez art. 1 pkt 12 b ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726) - w późniejszym czasie zmieniono jedynie kolejność punktów. Poprzednio przepis brzmiał następująco:

"Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych, z wyjątkiem reklam świetlnych".

Porównanie poprzedniej regulacji oraz obecnie obowiązującej nie upoważnia do twierdzenia, że przepis ten dotyczy wyłącznie instalowania tablic reklamowych na istniejących obiektach.

Zdaniem Sądu wyeliminowanie przez ustawodawcę z treści przepisu słów: "wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych" oznacza, że instalacja jest możliwa nie tylko na obiektach budowlanych. Taka interpretacja art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy prowadzi do wniosku, iż instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. W konsekwencji instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Ponadto ustawodawca nie uzależnił robót budowlanych wyszczególnionych w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej.

Sąd zgodził się z poglądem skarżącej, iż każde działanie obejmujące: instalowanie, montaż, rozbiórkę czy też budowę jest wykonywaniem robót budowlanych. Wykonując budowę obiektu budowlanego podejmowane są również czynności związane z instalowaniem, czyli montowaniem elementów, w tym elementów składowych urządzenia reklamowego. W sprawie nie ma mowy o budowie budowli, skoro z projektu technicznego załączonego do zgłoszenia jednoznacznie wynika, że urządzenie reklamowe ma charakter rozbieralny i składa się z typowych elementów składowych, montowanych ze sobą w jedną całość. Nieprawidłowy jest pogląd organu, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem inwestora nie mieszczą się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych".

Błędne jest również twierdzenie organu odwoławczego, że instalowanie tablicy reklamowej - wymagało pozwolenia na budowę ze względu na jej skalę i konieczność oparcia się sile wiatru.

W ocenie Sądu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowań samej tablicy reklamowej.

Sąd zarzucił organowi odwoławczemu, że ograniczył się do powołania orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez szczegółowej analizy dokumentacji.

Sąd pierwszej instancji wskazał następnie, że jeżeli organ uzna, że realizacja planowanej tablicy reklamowej czy urządzenia reklamowego ze względu na powierzchnię, ciężar, rozmiary itp. zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia albo zwiększa ograniczenia lub uciążliwość dla sąsiadów, może na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę co do robót budowlanych objętych z zasady obowiązkiem zgłoszenia. Możliwość ta ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przyczyn zastosowania. Takiego uzasadnienia w zaskarżonej decyzji jednak brak. Niedopuszczalnym jest opieranie decyzji administracyjnej na przypuszczeniach, iż realizacja zamierzeń budowlanych może coś spowodować. Organ może nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w określonym terminie poprzez załączenie do zgłoszenia odpowiednich dokumentów i dopiero niewykonanie nakreślonego obowiązku w wyznaczonym terminie spowoduje wniesienie przez organ sprzeciwu w drodze decyzji.

Podsumowując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że instalacja przedmiotowego urządzenia reklamowego z uwagi na jego wielkość i konstrukcję niewątpliwie nie wymaga pozwolenia na budowę - natomiast zagadnieniem odrębnym jest czy nie istnieją inne podstawy do zgłoszenia sprzeciwu. Takich rozważań jednak organ nie prowadził. Analizując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego i przyjętą za podstawę zgłoszenia sprzeciwu stwierdził, że zawiera ona błędną interpretację i nieprawidłowe zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy, co stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd wydał wyrok w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a.

Wojewoda Mazowiecki, reprezentowany przez radcę prawnego Sebastiana Mroza, zaskarżył opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie - na podstawie art. 188 p.p.s.a. - uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Dodatkowo postulował o rozważenie możliwości zwrócenia się w trybie art. 187 p.p.s.a. o rozstrzygniecie zagadnienia prawnego przez skład 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, po uprzednim odroczeniu rozpoznania sprawy.

Skarżący kasacyjnie organ zarzucił wyrokowi:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:

1) naruszanie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, przyjmującą, że ma zastosowanie do wszystkich tablic reklamowych, bez względu na ich wymiary i sposób posadowienia w gruncie,

2) naruszenie art. 3 pkt 1, pkt 3, pkt 6 i pkt 7 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię, uznającą budowę budowli, jaką jest wolno stojąca tablica reklamowa, za wykonywanie robót budowlanych polegających jedynie na instalacji budowli;

3) naruszenie art. 30 ust. 7 ustawy poprzez nałożenie na organy obowiązku udowodnienia istnienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, jako przesłanki jego zastosowania, zamiast uprawdopodobnienia takiego stanu;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:

1) naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy bez oparcia się na całości akt sprawy, a wyłącznie na treści decyzji będących przedmiotem skargi;

2) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazówek nie mających pokrycia w materiale dowodowym, a tym samym sprzecznych z ustaleniami organów.

Wojewoda stwierdził, że interpretacja Sądu jest niezgodna z literalnym brzmieniem art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy jak również z powszechnym rozumieniem terminu "instalacja". Stoi też w sprzeczności z wykładnią funkcjonalną tego przepisu. Jego zdaniem funkcją zmienionego art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest zwolnienie z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę jedynie takich urządzeń reklamowych, które mogą być instalowane na istniejących obiektach (nie są wolnostojące), bądź są nietrwale związane z gruntem - przemawia za tym pozostawienie w art. 3 pkt 3 ustawy opisu wolno stojącego urządzenia reklamowego, jako budowli. Nie może być tak, że budowa każdego urządzenia reklamowego, nawet 10 czy 20 metrowego masztu trwale związanego z gruntem i montaż na nim reklamy o znacznych wymiarach jest zawsze równoznaczne z instalacją, o której mowa w tym przepisie. Względy bezpieczeństwa i wykładnia celowościowa, przemawiają za tym, aby nie stosować w tego rodzaju sprawach automatycznie zaniechania uzyskania pozwolenia, lecz uwzględniać parametry obiektu, jako przesłanki wyboru trybu postępowania.

W przedmiotowej sprawie nie można mówić o instalacji, skoro chodzi o budowę samodzielnej konstrukcji - budowli o wysokości 12 m, posadowionej na własnym fundamencie (fundament żelbetowy o wymiarach 2,3 x 3,6 m i wysokości 0,8 m) z tablicą o powierzchni reklamowej 18 m2 i ciężarze całkowitym konstrukcji wsporczej 16 kN. Opis i cechy charakterystyczne budowli wskazują jednoznacznie, iż jest to budowla wskazana w art. 3 pkt 3 ustawy, nie zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Skarżący kasacyjnie podniósł, że art. 30 ust. 7 ustawy jest oparty na uznaniu administracyjnym i obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia jest nakładany wtedy, gdy realizacja robót może spowodować zagrożenie dla ludzi i mienia - a więc co do zasady organ nie musi udowadniać w postępowaniu administracyjnym wystąpienia zagrożenia. Wystarczy, że organ wskaże na możliwość potencjalnego wystąpienia zagrożenia kierując się wiedzą swoich służb, praktyką, doświadczeniem oraz zasadą, że fakty powszechnie znane bądź oczywiste nie wymagają udowodnienia. Oczywistym jest, że tablice reklamowe o dużych rozmiarach, w razie niekorzystnych warunków atmosferycznych, mogą stanowić niebezpieczeństwo dla otoczenia. Przeprowadzenie dowodu na tę okoliczność jest zbędne. Ponadto inwestor znając stanowisko organu mógł swobodnie przedstawić dowody przeczące tej tezie i udowodnić, że nawet w ekstremalnych warunkach pogodowych tablica jest bezpieczna, bo wynika to na przykład z obliczeń konstrukcyjnych.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje również, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił całości przedłożonych akt sprawy uznając, że wykonywanie prac budowlanych określonych w zgłoszeniu można uznać za instalację czegokolwiek, a w szczególności urządzenia reklamowego. Przyjęcie za obowiązującą zasadę poglądu, że wszystkie tablice i inne urządzenia reklamowe podlegają jedynie procedurze zgłoszeniowej jest niezgodne z przepisami Prawa budowlanego i niezasługujące na uwzględnienie z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludziom oraz mieniu znajdującemu się w otoczeniu nośnika reklamowego.

Na poparcie swoich twierdzeń Wojewoda powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 754/06, wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt OSK 931/05 oraz wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05). Te orzeczenia oraz orzeczenia powołane przez Sąd pierwszej instancji wydają się świadczyć o istnieniu poważnych rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych i wskazują na potrzebę przekazania zagadnienia do rozstrzygnięcia rozszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec błędnej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 3 ustawy, a także potwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji prawidłowości wszystkich dokonanych przez organy ustaleń skarżący kasacyjnie wniósł o rozważenie uchylenia wyroku, a następnie rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie podzielając w pełni stanowisko Sądu pierwszej instancji. Wniosła także o nieuwzględnienie wniosku o przedstawienie zagadnienia prawnego poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż nie wskazano konkretnego zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości prawne. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego stwierdziła, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia przytoczonej podstawy kasacyjnej, co przesądza o jej niedopuszczalności. Co więcej przytoczone w skardze kasacyjnej orzecznictwo dotyczy spraw odmiennych przedmiotowo i podmiotowo od sprawy rozpatrywanej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Wobec oparcia skargi kasacyjnej na obu podstawach przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. w pierwszej kolejności należało ocenić zasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania.

Wskazany przez autora skargi kasacyjnej jako naruszony przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. obliguje sąd administracyjny do wydania wyroku "na podstawie akt sprawy". Oznacza to, że oceny prawnej prowadzącej do wydania konkretnego rozstrzygnięcia nie można formułować w oderwaniu od całości akt administracyjnych. Zatem sąd wydając wyrok nie powinien go opierać wyłącznie na treści zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie stwierdzenia i wnioski, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zostały oparte na całości akt sprawy, w tym w szczególności na znajdującej się w aktach administracyjnych dokumentacji projektowo - technicznej. Z dokumentacji tej nie wynika, aby urządzenie reklamowe objęte zgłoszeniem było urządzeniem reklamowym, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Organy orzekające w sprawie w oparciu o załączoną do zgłoszenia dokumentację projektowo-techniczną, dokonały prawidłowej kwalifikacji prawnej, uznając, iż nie jest to urządzenie reklamowe wymagające jedynie zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Z faktu, że przedmiotowe urządzenie reklamowe ma charakter rozbieralny i składa się z typowych elementów składowych montowanych ze sobą w jedną całość, co podkreślono w zaskarżonym wyroku, nie wynika jeszcze, że niniejszy obiekt jest urządzeniem reklamowym, do którego odnosi się art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Należy bowiem mieć na względzie, że żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania, czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany. Stwierdzenie Sądu pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "instalacja przedmiotowego urządzenia reklamowego z uwagi na jego wielkość i konstrukcję niewątpliwie nie wymaga pozwolenia na budowę" w oderwaniu od parametrów technicznych obiektu przedstawionych w dokumentacji projektowo-technicznej świadczy o braku dogłębnej analizy akt sprawy i nie może zostać zaaprobowane. Należy w tym miejscu wskazać, że o tym czy obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób w jaki zagłębiono go w gruncie ani technika w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa (wyrok NSA z 23.06.2006 r., II OSK 923/05 niepubl.). Dlatego też rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy nie mogło nastąpić z pominięciem oceny parametrów technicznych obiektu znajdujących się w dokumentacji projektowo-technicznej.

Wobec powyższego należało uznać, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a. i uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją naruszenia tego przepisu jest również naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż wynikające z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazania są oderwane od materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym.

Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 3 pkt 1, 3, 6 i 7 Prawa budowlanego należy stwierdzić, iż są one zasadne.

Sąd pierwszej instancji dokonał wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego w istocie rzeczy w oderwaniu od treści art. 3 pkt 3 tej ustawy. Tymczasem należy stwierdzić, że na gruncie przepisów Prawa budowlanego można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem, o których mowa w art. 3 pkt 3, oraz urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, wśród których można wyróżnić również wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem, które są jednak urządzeniami stosunkowo lekkimi, przenośnymi o małych gabarytach. Na takie rozumienie wskazanych przepisów nie ma wpływu akcentowana przez Sąd pierwszej instancji nowelizacja przepisów Prawa budowlanego z 1997 r. Urządzenia reklamowe wolno stojące trwale związane z gruntem, jako jedna z przykładowo wymienionych budowli niezmiennie od lat są ujęte w przepisie art. 3 pkt 3 omawianej ustawy i nowelizacja z 1997 r. w tym względzie niczego nie zmieniła.

Okoliczność, że ustawodawca wprost w przepisach Prawa budowlanego nie sklasyfikował urządzeń reklamowych w zależności od ich wielkości, masy, parametrów płaszczyzny reklamowej, trwałego związania z gruntem nie oznacza, że nie wynika ona z przepisów o warunkach techniczno-budowlanych, czy też z elementarnych zasad projektowania obiektów budowlanych, czy z zasad techniki i praw fizyki. Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy może to być obiekt wolno stojący trwale związany z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym. Przepis art. 5 Prawa budowlanego nakazuje wzięcie pod uwagę przy projektowaniu i budowie obiektu budowlanego przewidywanego okresu użytkowania obiektu, przepisów techniczno-budowlanych oraz zasad wiedzy technicznej (zob. wyrok NSA z 25.05.2007 r. II OSK 754/06, niepubl.).

Zatem zmiana w 1997 r. treści art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego skutkuje tylko tym, że przepis ten dotyczy instalowania tablic i urządzeń reklamowych na budynkach, jak też instalowanych jako samodzielne obiekty. Jednakże możliwość instalowania urządzeń reklamowych jako samodzielnych obiektów nie oznacza, że wszystkie urządzenia reklamowe objęte zostały treścią niniejszego przepisu. Jak już wyżej stwierdzono wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 3 pkt 3 omawianej ustawy są budowlami, do których nie ma zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 niniejszej ustawy.

W świetle powyższych rozważań za zasadne należało uznać zarzuty błędnej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 3 pkt 1, 3, 6, 7 Prawa budowlanego.

Natomiast zarzut naruszenia art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji nałożył na organy obowiązek "udowodnienia" istnienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia zamiast "uprawdopodobnienia" takiego stanu. Rozważania Sądu w tym zakresie odnoszą się do uzasadnienia przez organ przyczyn zastosowania niniejszego przepisu, co nie jest tożsame z nałożeniem obowiązku "udowodnienia" istnienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 187 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a.