II SAB/Wa 721/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-12-01	
Data wpływu	2025-08-06	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Arkadiusz Koziarski
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Antoniuk	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Naczelnik Urzędu Skarbowego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 119 pkt. 4, art. 120, art. 3 § 2 pkt. 8, art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 4 ust.1 pkt.1, art. 6 ust. 2, art. 13 ust.1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2025 r. Pan J. J. (dalej: "Skarżący") zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: "Organ") z wnioskiem o udostepnienie informacji publicznej. Jako podstawę swego wniosku powołał art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U.2022 poz. 902, dalej: "u.d.i.p"). Domagał się udostępnienie następujących informacji:

1. pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2024 roku znak: [...];

2. pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 roku znak: [...];

3. pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2024 roku znak: [...];

4. komunikatów wydanych w latach 2023-2025 przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] na podstawie § 16 Zarządzenia Ministra Finansów z dnia 5 lutego 2019 roku w sprawie organizacji Krajowej Informacji Skarbowej, izby administracji skarbowej, urzędu skarbowego, urzędu celno-skarbowego i Krajowej Szkoły Skarbowości oraz nadania im statutów (tekst jednolity: Dz. Urz. MF z 2023 r. poz. 61 z późn. zm.}.

Na zasadzie art. 14 ust. 1 u.d.i.p. wnosił o udostępnienie wnioskowanych informacji w formie skanów dokumentów przesłanych na dres e-mailowy, tj.: [...].

W dniu 27 czerwca 2025 r. Organ wystosował odpowiedź na wniosek informując, że zarówno pisma, o które prosi Skarżący, jak i komunikaty wydane w latach 2023-2025 przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], o które prosi Skarżący nie są nośnikiem informacji publicznej i zostały zakwalifikowane jako dokumenty mające charakter wewnętrzny. W związku z powyższym przedmiotowa korespondencja - pisma Dyrektora Izby Skarbowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.01.2025 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 67/24) oraz komunikaty wydane przez Naczelnika Urzędu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6.03.2025 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 3/25) nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają powszechnemu udostępnieniu.

W dniu 10 lipca 2025 r. Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia jogo wniosku z dnia [...] czerwca 2025 r.

W skardze Skarżący zarzucił naruszenie:

1) Art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP - naruszenie prawa obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, co ogranicza zasadę jawności transparentności działania administracji publicznej;

2) Art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. - błędną wykładnię polegającą na uznaniu, wbrew przepisom ustawy, że treść i postać dokumentów urzędowych (jakimi są żądane informacje) nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępu do informacji publicznej;

3) Art. 5 u.d.i.p. - błędne zastosowanie, polegające na arbitralnym uznaniu, że dokumenty te, ze względu na swój "wewnętrzny" charakter, są wyłączone z obowiązku udostępnienia, pomimo że przepis nie przewiduje takiego wyjątku;

4) Art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - przez nieudzielenie informacji publicznej w terminie;

5) Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - brak wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej;

6) Art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. - przez naruszenie prawa do wglądu do dokumentów urzędowych, poprzez nieuzasadnione i niezgodne z procedurą ograniczenie tego prawa;

Wobec powyższego Skarżący wnosił o:

1) Zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] czerwca 2025 roku;

2) Stwierdzenie bezczynności Organu w rozpoznaniu powyższego wniosku;

3) Orzeczenie o charakterze bezczynności w kontekście rażącego naruszenia prawa;

4) Zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych;

W uzasadnieniu skargi wskazał na definicję dokumentu urzędowego zawartą w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z nią dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez organ władzy publicznej lub funkcjonariusza publicznego w związku z wykonywaniem jego zadań publicznych, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Wszystkie trzy pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wymienione we wniosku spełniają tę definicję: są to pisma urzędowe wytworzone przez organ administracji skarbowej (Dyrektora IAS w [...]), skierowane do innego podmiotu (Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]), w ramach realizacji zadań publicznych Krajowej Administracji Skarbowej. Zawierają one zapewne określone stanowiska, polecenia służbowe lub informacje merytoryczne związane z funkcjonowaniem organów skarbowych - a więc dotyczą spraw publicznych. Tym samym treść tych pism jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Jak słusznie podaje nawet oficjalna strona KAS, informacją publiczną jest "treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej (...), niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą" (https://www.[...]). Innymi słowy - dokument urzędowy wytworzony przez organ władzy publicznej nie traci charakteru informacji publicznej tylko dlatego, że jest adresowany do innego organu lub ma charakter pisma wewnętrznego.

Podobnie, "komunikaty" Naczelnika Urzędu Skarbowego wydawane na podstawie zarządzenia Ministra Finansów z 2019 r. również dotyczą funkcjonowania organu administracji publicznej. Skoro zostały formalnie wydane przez Naczelnika (a nie np. sporządzone prywatnie), to stanowią przejaw działalności organu w ramach jego ustawowych kompetencji. Najprawdopodobniej są to wewnętrzne zarządzenia, obwieszczenia czy instrukcje wiążące pracowników urzędu w zakresie wykonywania zadań (np. organizacji pracy, procedur wewnętrznych itp ). Informacje o organizacji i trybie działania organów władzy publicznej również stanowią informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, d u.d.i.p.- informacje o zasadach funkcjonowania organów, w tym trybie ich działania oraz sposobach załatwiania spraw). Zatem treść komunikatów dotyczących funkcjonowania Urzędu Skarbowego (nawet jeśli skierowane wewnętrznie do pracowników) zawiera informacje o sprawach publicznych - bo dotyczy wykonywania zadań publicznych przez ten urząd. Nie są to prywatne sprawy ani czysto robocze notatki oderwane od realizacji zadań urzędowych, lecz elementy oficjalnej działalności organu. W konsekwencji komunikaty te również mieszczą się w zakresie informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu na wniosek.

Bezzasadność powołania się na "dokument wewnętrzny". Zdaniem organu, żądane pisma i komunikaty to "dokumenty wewnętrzne" rzekomo niebędące nośnikiem informacji publicznej. Należy jednak zaznaczyć, że pojęcie "dokumentu wewnętrznego" nie występuje wprost w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazano miedzy innymi, że jakkolwiek, w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, co oznacza iż niewątpliwe pojęcie to jest pojęciem szerokim, jednakże zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem sądów administracyjnych dokumenty, które służą jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związane są z jego działalnością nie są informacją publiczną i nie podlegają ujawnieniu (tzw. dokumenty wewnętrzne). "Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne". Dokumenty takie służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów. Nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią informacji publicznej. Dokumenty wewnętrzne, służące realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu, nie mają jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawierają propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej mieszczą się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia. Procesowi podejmowania decyzji nie jest zaś konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie (wyroki NSA z dnia: 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11; 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 707/10). Zasadne jest więc twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg." -Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Go 77/21.

Również analiza dotychczas poczynionych rozważań w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwala przyjąć, iż dokumenty o charakterze wewnętrznym, to dokumenty, które: (1) służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk; (2) mogą określać zasady działania w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu, np. analizy, opinie, sprawozdania; (3) służą wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu i nie są w związku z tym wiążącym wyrazem stanowiska organu; (4) mają jedynie charakter organizacyjny i porządkowy (zob. wyroki NSA: z dnia 15 lipca 2010 r. o sygn. akt I OSK 707/10; z dnia 18 sierpnia 2010 r. o sygn. akt I OSK 851/10; z dnia 27 stycznia 2012 r. o sygn. akt I OSK 2130/11; z dnia 21 czerwca 2012 r. o sygn. akt I OSK 666/12; z dnia 7 października 2015 r. o sygn. akt I OSK 1883/14; z dnia 20 września 2016 r. o sygn. akt I OSK 2649/15; z dnia 6 września 2022 r., sygn. akt III OSK 1588/21; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy niewątpliwie stwierdzić należy, że we wniosku o udostępnieniu informacji mowa jest o dokumentach wewnętrznych. Zarówno trzy pisma Dyrektora Izby, jak i komunikaty wydane w latach 2023-2025 przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] mają jedynie charakter organizacyjny, wspomagający pracę organu i stworzone zostały na potrzeby usprawnienia jego działania, jednakże nie są stanowiskiem organu na zewnątrz.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 16 Zarządzenia Ministra Finansów z dnia 5 lutego 2019 r. (tj. - Dz. Urz. MF z 2O23r., poz. 61 ze zm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego może regulować sposób realizacji należących do niego zadań oraz związany z tym obieg dokumentów w urzędzie.

Istotną kwestią jest fakt, że § 16 Zarządzenia Ministra Finansów z dnia 5 lutego 2019r. stanowi uprawnienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, a nie obowiązek. Żaden inny przepis prawa powszechnie obowiązującego nie nakłada na Naczelnika obowiązku dookreślanie realizacji poszczególnych procesów w urzędzie. W związku z brakiem obowiązku stanowienia aktów wewnętrznych jest to kolejny argument, że komunikaty Naczelnika Urzędu Skarbowego są dokumentem wewnętrznym i mają jedynie charakter organizacyjno-porządkowy.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3335/21 - "Dokument wewnętrzny charakteryzuje się dwoma jednocześnie występującymi elementami: 1) jest dokumentem urzędowym, a więc posiada cechy, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej; 2) został wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz." Obie te przesłanki występują w powyższej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe nie można zgodzić się ze Skarżącym, że żądane przez niego pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] jak i komunikaty wydane w latach 2022 - 2025 przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] stanowią informację publiczną. Pragnę również poinformować, że to organ samodzielnie musi ocenić o tym, czy dokumenty mają wpływ na sferę publiczną i czy mają walor informacji publicznej w chwili odpowiedzi na wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.; dalej: "p.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Na gruncie u.d.i.p. przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ prawnie zobowiązany do podjęcia czynności w przedmiocie informacji publicznej - jej nie podejmuje. Ustawa ta zawiera przykładowe kategorie informacji o sprawach publicznych podlegających udostępnieniu, przy wykładni omawianego pojęcia stosować należy art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13).

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1203/12, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera ograniczeń prawa do informacji mających na celu ochronę procesu decyzyjnego przed zakłóceniami mogącymi powstać wskutek ujawnienia jego przebiegu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany był pogląd, że organom władzy publicznej niezbędna jest możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11, niepubl., wyrok z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 707/10, niepubl.).

Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, czy jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji i czy dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p.

Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] jest niewątpliwie podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co oznacza, że spełniony został warunek podmiotowy.

W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W przypadku, gdy wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p., może kwestionować stanowisko tego podmiotu wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

Przechodząc do oceny żądanych informacji, o których mowa we wniosku z 16 czerwca 2025 r. w kontekście u.d.i.p. należy wskazać, że Sąd przychyla się do stanowiska organu, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy, gdyż dotyczy ona dokumentów wewnętrznych.

Jeśli podmiot zobowiązany uznaje, że żądane informacje nie są "informacjami publicznymi" lub ich nie posiada, to – w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p - powinien odmówić ich udostępnienia "zwykłym" pismem wyjaśniając przyczynę odmowy, co w niniejszej sprawie nastąpiło wskazano bowiem, że wiosek dotyczy dokumentów wewnętrznych.

Jeśli natomiast organ uznaje, że żądana informacja ma charakter publiczny, ale zachodzą ustawowe przesłanki do odmowy jej udostępnienia, stanowisko organu powinno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej: "K.p.a.).

Z wyjaśnień Organu wynika, że przedmiotowe informacje nie odnoszą się do sprawy publicznej, a więc nie dotyczą działalności organów władzy publicznej skierowanych na zewnątrz lub osoby pełniącej funkcję publiczną. Nie są to informacje, które można sklasyfikować w szeroko rozumianej grupie faktów odnoszących się do działalności podejmowanej w ramach realizacji zadań publicznych. Owszem są to informacje o działaniach podejmowanych przez organ administracji publicznej, ale działania te mają charakter wyłącznie techniczny, biurowy, wewnętrzny oraz indywidualny i przez to pozostający bez jakiegokolwiek wpływu na sferę spraw publicznych - realizację zadań publicznych i wydatkowanie środków publicznych.

Komunikaty wytwarzane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego doprecyzowują sposób realizacji zadań nałożonych na organ podatkowy, wskazują komórki osoby/komórki organizacyjne odpowiedzialne za realizację danych procesów. Komunikaty wytwarzane są tylko i wyłącznie na potrzeby działalności organu, służą jedynie poprawie jego funkcjonowania poprzez dookreślenie zadań, terminów, odpowiedzialności, nie są upubliczniane, nie przedstawiają stanowiska organu na zewnątrz, w żaden sposób nie przesądzają o kierunkach działania organu w konkretnej sprawie. Część z nich stanowi skonkretyzowaną procedurę postępowania dla pracowników urzędu skarbowego mającą zapobiegać sprzecznym z przepisami prawa działaniom podatników, a ujawnienie ich mogłoby to zapobieganie czynić nieskutecznym. Wydanie komunikatu to jeszcze etap wcześniej niż sam ewentualny proces decyzyjny, czy realizacja danego zadania. Komunikaty w szczególności dookreślają zadania, terminy, odpowiedzialność, ustanawiają pewne gremia pracowników do przedłożenia opinii nt. danej sprawy.

Również pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] stanowią dokument o charakterze wewnętrznym maja jedynie charakter organizacyjny, wspomagają prace organu i stworzone zostały na potrzeby usprawiedliwienia jego działania. Korespondencja ta ma jedynie charakter organizacyjny, wspomagający pracę organu i stworzona została na potrzeby usprawnienia jego działania, jednakże nie jest stanowiskiem organu na zewnątrz (por. wyrok NSA z 15 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3335/21).

Mając na uwadze, że w ocenie organu informacja, której żąda strona nie stanowi informacji publicznej, to zarzuty naruszenia przepisów dotyczących właśnie tej informacji uznać należy za bezpodstawne tak jak zarzut pozostawania organu w bezczynności.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.