Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Przepis art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.) stanowi lex specialis wobec regulacji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. i M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. i M. K. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą Z. P. – H. – U. "K." s. c. M. K., M. K. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. o nałożeniu na M. K. oaz M. K. wspólników spółki cywilnej prowadzących działalności gospodarczą pod firmą Z. P. – H. – U. "K." s.c. M. K., M. K. w S. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym.

Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyła M. K. i M. K., którzy wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnili, że prowadzą niewielką rodzinną firmę, której rentowność jest znikoma. Po opłaceniu świadczeń publicznoprawnych i kosztów pracowniczych pozostaje im niewielka kwota. Nie posiadają oszczędności, zaś wszczęcie egzekucji administracyjnej spowoduje zablokowanie kont i w krótkim czasie uniemożliwi dalsze funkcjonowanie firmy. Nie będą w stanie realizować swoich zobowiązań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z powodu nieuprawdopobnienia przez Skarżących braku przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej, ale z tego powodu, że ta ochrona w tym konkretnym przypadku istnieje z mocy prawa.

Zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.) decyzja ostateczna o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 tej ustawy - staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi, lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.

Powyższe oznacza, że jeśli decyzja nakładająca karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, zostanie zaskarżona do sądu administracyjnego z zachowaniem terminu trzydziestodniowego, to do momentu odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, w której Skarżący zakwestionowali przed sądem administracyjnym decyzję nakładającą karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Skoro zatem skarga nie została odrzucona ani cofnięta, jak też nie zostało jeszcze wydane prawomocne orzeczenie o oddaleniu skargi – decyzja nakładająca tę karę nie posiada przymiotu wykonalności (vide np. postanowienie z dnia 20 stycznia 2015 r., II GZ 898/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym jest zatem lex specialis wobec regulacji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. Oznacza to, że sąd administracyjny nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną. Nie podlega ona wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem jej wykonalność jest wstrzymana z mocy prawa na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Stąd orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej wskazanego przepisu.