Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011r. sprawy ze skargi "S" sp. z o. o. w P na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. o d d a l a s k a r g ę

W dniu [...] stycznia 2011 r. został złożony przez spółkę z o.o. A. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku usług assistance.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca (d jest przedsiębiorstwem świadczącym usługi kompleksowej pomocy drogowej ( tzw. usługi assistance). W ramach swojej działalności spółka nawiązała bliską współpracę z kilkoma towarzystwami ubezpieczeniowymi (zakładami ubezpieczeń), które w zamian za zapłatę składki oferują klientom (ubezpieczonym) usługi obejmujące zapewnienie pomocy w przypadku unieruchomienia pojazdu na skutek wypadku, awarii lub innego zdarzenia losowego. Rolą wnioskodawcy w ramach tej współpracy jest zapewnienie ubezpieczonym usług pomocy drogowej w razie wystąpienia zdarzenia wymienionego w umowie ubezpieczenia zawartej przez zakład ubezpieczeń z klientem. Z perspektywy klienta, opisana powyżej relacja pomiędzy nim a zakładem ubezpieczeń stanowi jedną usługę, tj. klient na podstawie umowy zawartej z zakładem ubezpieczeń zostaje objęty ochroną ubezpieczeniową zapewniającą wyżej wymienione świadczenia pomocy drogowej w przypadku unieruchomienia pojazdu, przy czym wykonanie tych świadczeń zakład ubezpieczeń zleca wnioskodawcy, innymi słowy, w ramach umowy ze spółką, zakłady ubezpieczeń działając zgodnie z przepisami ustawy z 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2010 r., Nr 11, poz. 66) - zlecają spółce wykonanie swoich zobowiązań wynikających z umów ubezpieczenia zawartych z klientami (ubezpieczonymi). Świadczenia wnioskodawcy ( usługi assistance) są w tym przypadku wykonywane w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń. Szczegółowe zasady świadczenia usług assistance przez wnioskodawcę są uregulowane w umowach wykonawczych zawartych przez niego z zakładami ubezpieczeń. Zakres obowiązków wnioskodawcy wynikający z tych umów obejmuje szereg czynności składających się na usługę assistance, w tym w szczególności: prowadzenie centrum zgłoszeniowego (tzn. przyjmowanie zgłoszeń i organizowanie pomocy i należnych świadczeń); holowanie (transport) pojazdów unieruchomionych na skutek wypadku, awarii lub innego zdarzenia losowego; naprawę pojazdów na drodze; zapewnienie pełnej gotowości sieci podwykonawców w Polsce i zagranicą, do świadczenia usług objętych ubezpieczeniem; organizowanie i/lub pokrycie kosztów noclegów dla osób, które podróżowały unieruchomionym pojazdem; wynajem samochodu zastępczego na czas naprawy unieruchomionego pojazdu.

Opisane powyżej świadczenia wnioskodawcy świadczone na zlecenie zakładów ubezpieczeń w związku z zaistnieniem zdarzenia objętego umową ubezpieczenia zawartą przez klienta z zakładem ubezpieczeń stanowią tzw. usługę kompleksową dla celów VAT, innymi słowy, pomimo tego, że świadczenie spółki obejmuje wiele elementów składowych, dla celów VAT stanowi ono jedną całość, tj. usługę kompleksową, której podstawowym celem jest zapewnienie usługi pomocy drogowej (assistance) dla klientów objętych ochroną ubezpieczeniową przez współpracujące z wnioskodawcą zakłady ubezpieczeń. Zostało to potwierdzone w otrzymanej przez wnioskodawcę indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z dnia [...] lipca 2010 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu (nr [...]). Wnioskodawca zaznacza, iż w odniesieniu do opisanych powyżej usług assistance świadczonych w związku z umowami zawartymi z zakładami ubezpieczeń, otrzymał interpretację indywidualną z dnia [...] maja 2008 r. wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu (nr [...]), w której organ podatkowy potwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy o objęciu wskazanych usług assistance zwolnieniem z opodatkowania VAT. Zważywszy na zmianę redakcji przepisów ustawy o VAT, wnioskodawca ponownie zwróca się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie w celu potwierdzenia prawidłowości swojego stanowiska.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: czy w przedstawionym stanie faktycznym, usługi assistance - świadczone przez wnioskodawcę na zlecenie zakładów ubezpieczeniowych, w związku z zaistnieniem zdarzenia objętego umową ubezpieczenia zawartą przez klienta z zakładem ubezpieczeń - są zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług ?

Spółka wyraziła pogląd, że w przedstawionym stanie faktycznym świadczone przez nią usługi aissistance są zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie zwolnienia określonego w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r.

Świadczone przez spółkę usługi assistance stanowią bowiem element zwolnionej z VAT usługi ubezpieczeniowej wykonywanej przez zakłady ubezpieczeń (jako, że zakłady ubezpieczeń zlecają spółce wykonanie części świadczeń składających się na usługę ubezpieczeniową), stanowiąc jednocześnie odrębną od tych usług całość (tj. kompleksową usługę pomocy drogowej, która może funkcjonować na rynku także "w oderwaniu" od usługi ubezpieczeniowej) i są właściwe oraz niezbędne do świadczenia usługi ubezpieczeniowej przez zakłady ubezpieczeń (stanowią one bowiem wykonanie zobowiązania zakładu ubezpieczeń wynikającego z umowy ubezpieczenia, tj. zapewnienie pomocy drogowej w sytuacji realizacji zdarzenia określonego w tej umowie).

W wydanej w dniu [...] kwietnia 2011 r. interpretacji indywidualnej nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu - działając w imieniu Ministra Finansów na mocy upoważnienia wynikającego z § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) - uznał stanowisko zainteresowanego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji wskazał na treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj.: art. 5 ust, 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust, 1, art. 43 ust. 1 pkt 37, art. 43 ust. 13, art. 43 ust. 14 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), a także art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WI Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 347.1 ze zm.). W oparciu o opis sprawy oraz powołane przepisy organ stwierdził, że usługi assistance polegające na zapewnieniu pomocy w przypadku unieruchomienia pojazdu na skutek wypadku, awarii lub innego zdarzenia losowego - świadczone przez wnioskodawcę na zlecenie zakładów ubezpieczeniowych, w związku z zaistnieniem zdarzenia objętego umową ubezpieczenia zawartą przez klienta z zakładem ubezpieczeń - nie są zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 13 ustawy.

W dniu [...] maja 2011 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, wpłynęło wezwanie spółki "A." do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu wezwania strona wskazała, iż naruszenie prawa w wydanej interpretacji polega na niewłaściwej interpretacji art. 43 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535) polegającej na uznaniu, że usługi assistance świadczone przez spółkę nie mieszczą się w dyspozycji tego przepisu, w związku z czym nie są one zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług,

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie.

W skardze z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżąca spółka z o.o. "A." reprezentowana przez pełnomocnika , wydanej interpretacji zarzuciła naruszenie:

- art. 43 ust. 13 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - polegające na uznaniu, że usługi tzw. pomocy drogowej (usługi assistance) świadczone przez skarzącą nie mieszczą się w dyspozycji art. 43 ust. 13 tej ustawy (tj. nie mogą być uznane za element usług ubezpieczeniowych, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do wykonywania tych usług), a w konsekwencji uznanie, że usługi świadczone przez spółkę nie korzystają zwolnienia z opodatkowania VAT;

- art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpośrednim powołaniu się na przepisy Dyrektywy 112 pod pozorem posłużenia się wykładnią prowspólnotową przepisu prawa krajowego;

- art. 2 i art. 84 Konstytucji RP poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych związanych z wykładnią art. 43 ust. 13 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT na niekorzyść podatnika:

- art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 14h w związku z art. 121 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - polegające na dokonaniu wykładni przepisów ustawy o VAT pozostającej w sprzeczności z innymi interpretacjami indywidualnymi wydanymi przez organy podatkowe w identycznych stanach faktycznych;

- art. 14c § 1 i art. 14h w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez nieustosunkowanie się do stanowiska spółki przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji i niewyjaśnienie dlaczego zdaniem organu przepis art. 43 ust. 13 ustawy o VAT nie znajdzie zastosowania w sprawie spółki.

W kontekście powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania na rzecz Spółki według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności w prawem wydanych przez jej organy aktów lub czynności. Zgodność z prawem rozpatrywana jest zarówno w aspekcie prawa materialnego, jak i prawa regulującego zasady postępowania. W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, w świetle brzmienia art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązuje zasada oficjalności. Sąd zatem nie jest związany wnioskami i zarzutami skargi, ma jednak kierować się zasadami legalności i niepogarszaniem sytuacji prawnej strony skarżącej.

W niniejszej sprawie skargę należało uznać za nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, iż wydana indywidualna interpretacja podatkowa narusza prawo powszechnie obowiązujące.

Punktem wyjścia dla uznania interpretacji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który został przedstawiony we wniosku strony skarżącej. Istotą natomiast sporu między stronami jest to, czy opisane we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji usługi świadczone przez spółkę "A." na rzecz zakładów ubezpieczeń w ramach umowy ubezpieczeniowej korzystają po dniu 1 stycznia 2011 roku ze zwolnienia przedmiotowego z podatku od towarów i usług.

Sąd niezwiązany granicami skargi zwraca przede wszystkim uwagę na to, iż ze swego założenia konstrukcję prawną każdego podatku od wartości dodanej ma cechować powszechność polegająca na tym, iż każdy dostawca towaru i usługi ma podlegać obowiązkowi podatkowemu w tymże podatku. Przyjęcie takiego rozwiązania zgodne jest również z brzmieniem art. 84 Konstytucji RP ( zasada powszechności opodatkowania, wszelkie zwolnienia naruszają nie tylko konstytucyjną zasadę powszechności opodatkowania , ale i równości wobec prawa, ) oraz mogą być sprzeczne z art. 2 Konstytucji RP – zasadą demokratycznego państwa prawnego realizującego zasadę sprawiedliwości społecznej. Wszelkie zwolnienia podatkowe ustanawiane przez poszczególnych ustawodawców krajowych pozostają w kolizji z regułami harmonizacyjnymi europejskiego prawa podatkowego, co jest szczególnie istotne w dobie powszechnego kryzysu finansów publicznych i zakłóceniami funkcjonowania europejskiego wolnego rynku. By ratować i stabilizować polskie finanse publiczne, została w dniu 7 lipca podjęta decyzja Rady w sprawie nadmiernego deficytu w Polsce ( Dz. U. UE.L. 09.2002.46). Jednym z najistotniejszych instrumentów prawnych służących naprawie polskich finansów publicznych jest weryfikacja i ograniczenie w interesie wszystkich Polaków niektórych dotychczasowych przywilejów podatkowych ( zwolnień i ulg) w najważniejszym pod względem fiskalnym polskim podatku, jakim jest podatek od towarów i usług.

W tym też kontekście ( nie tylko implementacji z wzorcami europejskimi) należało odczytywać ustawę z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 226, poz. 1476), która z dniem 1 stycznia 2011 r. uchyliła załącznik nr 4 do dotychczasowej wersji tejże ustawy, a zawierający wykaz usług zwolnionych od podatku i przeniosły uregulowania zwolnień do treści samej ustawy. Dla odpowiedzi na postawione pytanie wnioskodawcy zasadnicze znaczenie posiada dodany do art. 43 ust.1 ustawy podatkowej pkt.37, przewidujący zwolnienie od podatku usług ubezpieczeniowych, usług reasekuracyjnych i usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji. Zgodnie zaś z art. 43 ust.13 ustawy o podatku od towarów i usług, zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust.1 pkt.7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust.1 pkt.7 i 37-41.

Przy interpretacji zwolnienia przedmiotowego wynikającego z art. 43 ust.1 pkt.37 znowelizowanej ustawy podatkowej należy w pierwszej kolejności podjąć próbę określenia czynności, tzw. usług ubezpieczeniowych podlegających temu zwolnieniu. Wobec braku w samej ustawie podatkowej definicji legalnej , należy przy ustalaniu zakresu przedmiotowego o podmiotowego odwołać się w pierwszej kolejności do wewnętrznej wykładni systemowej ( w europejskim i polskim prawie podatkowej) , a dopiero później do wykładni zewnętrznej.

I tak stosownie do art. 135 ust.1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ( Dz. U. UE. L. z 2006 r., Nr 347.1 ze zm.) państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje finansowe: transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych. Dyrektywa nie podaje co prawda definicji transakcji ubezpieczeniowych ani pomocniczych usług ubezpieczeniowych , jednak zgodnie z zasadą wynikająca z art.13 owej Dyrektywy, terminy używane do określenia zwolnień podatku muszą być ściśle interpretowane, gdyż stanowią wyjątki od ogólnej zasady przewidującej, iż podatek od wartości dodanej pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Na gruncie natomiast dotychczasowej praktyki orzeczniczej " czynność ubezpieczeniowa" charakteryzuje się tym, że ubezpieczyciel w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej zobowiązuje się w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia do spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia umowy. Czynność ubezpieczeniowa w każdym jednak przypadku związana jest z istnieniem stosunku umownego pomiędzy usługodawcą ,który domaga się zwolnienia podatkowego w podatku od wartości dodanej, a osobą, której ryzyko jest objęte ubezpieczeniem ( czyli ubezpieczonym).

Z opisu zdarzenia faktycznego związanego ze świadczeniem usług w zakresie assistance realizowanych w oparciu o umowy z zakładami ubezpieczeniowymi wynika, iż wnioskodawca nie pozostaje w żadnych stosunkach prawnych z ubezpieczonym, a wyłącznie z zakładem ubezpieczeń, w imieniu i na rzecz którego wykonuje czynności wskazane we wniosku. Tym samym na gruncie przepisów Dyrektywy 2006/112/WE zwolnienie od podatku od wartości dodanej w przedmiotowej sprawie nie przysługuje.

Na gruncie natomiast polskiego prawa podatkowego pojęcie zwolnionej od opodatkowania VAT działalności ubezpieczeniowej wyjaśniane być może poprzez stosowanie zewnętrznej wykładni systemowej – uregulowanej w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej ( tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 11, poz. 66 ze zm.). I tak zgodnie z brzmieniem przepisu art. 3 ust.1 polskiej ustawy o działalności ubezpieczeniowej – przez działalność ubezpieczeniową rozumie się wykonywanie czynności ubezpieczeniowych związanych z oferowaniem i udzielaniem ochrony na wypadek wystąpienia ryzyka wystąpienia skutków zdarzeń losowych. W przepisach art. 3 ust.3-5 powyższej ustawy ubezpieczeniowej zostały wymienione poprzez enumeracyjne wyliczenie czynności ubezpieczeniowe, o których mowa w ust.1 ustawy. Z przepisu art. 3 ust.3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej wynika również, iż zakład ubezpieczeń może zlecać wykonywanie czynności o których mowa w ust.4 ust.1-6 oraz ust.5 innym podmiotom. Tylko jednak czynności wymienione w art. 3 ust.4 pkt.1-6 i ust.5 wykonywane przez te podmioty mogą być traktowane w Polsce jako czynności ubezpieczeniowe, ale wyłącznie w zakresie , w jakim są wykonywane w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń.

Z opisu sprawy wynika, iż wnioskodawca – w ramach umów zawieranych z zakładami ubezpieczeń- jest przedsiębiorstwem świadczącym usługi kompleksowej pomocy drogowej ( usługi assistance). Wnioskodawca zatem nie świadczy jako podmiot gospodarczy usług ubezpieczeniowych jako usług stricte finansowych w rozumieniu ustawy o działalności ubezpieczeniowej ( a wyliczonych w art. 3 ust.4 pkt.1-6 i ust.5 tej ustawy ). Oznacza to, iż nie może on korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust.1 pkt.37 znowelizowanej z dniem 1 stycznia 2011 r. ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż nie świadczy usług ubezpieczeniowych.

Odnośnie możliwości skorzystania przez wnioskodawcę ze zwolnienia z art.43 ust.13 ustawy o podatku od towarów i usług – Sąd zauważa, że niewątpliwie usługi assistance świadczone przez wnioskodawcę stanowią element usługi ubezpieczeniowej, której wykonanie może być zlecone przez zakład ubezpieczeń innym podmiotom. Jednak z brzmienia powyższego przepisu wynika, iż zwolnienie z tego przepisu stosuje się również do świadczenia usług stanowiących element usługi wymienionej w art. 43 ust.1 pkt.7 i 37-41, który sam w sobie stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej. Usługi assistance wykonywane przez wnioskodawcę na rzecz zakładu ubezpieczeń stanowią niewątpliwie odrębną całość i są niezbędne do wykonania usługi ubezpieczeniowej przez zakład ubezpieczeń. Jednak usługi assistance wymienione we wniosku, a wykonywane przez skarżąca spółkę na podstawie umów zawartych z zakładem ubezpieczeń nie stanowią usługi właściwej do wykonywania usługi podstawowej, tj. usługi zwolnionej od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust.13 ustawy podatkowej, bowiem nie są wymienione jako czynność ubezpieczeniowa w ustawie o działalności ubezpieczeniowej.

Zdaniem Sądu – Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów wydając indywidualną interpretację podatkową nie naruszył materialnego prawa podatkowego stwierdzając, iż usługi assistance świadczone przez spółkę na rzecz zakładów ubezpieczeń w ramach umowy ubezpieczeniowej nie korzystają od dnia 1 stycznia 2011 r. ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie znowelizowanego art. 43 ust.1 pkt.37 w związku z art. 43 ust.13 wynikających z ustawy z dnia 20 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 226, poz. 1476).

Sąd nie dopatrzył się również, by organ wydający zaskarżoną indywidualną interpretację podatkową dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych. Postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w sposób zasadniczy różni się bowiem od właściwego postępowania podatkowego zmierzającego do określenia w drodze aktu administracyjnego takich czy innych obowiązków czy praw podatnika. Na podstawie bowiem art. 14b§ 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia takiego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej stanowi natomiast, iż interpretacja indywidualna winna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ ma możliwość odstąpienia od uzasadnienia prawnego wtedy, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Powyższy przepis Ordynacji podatkowej nie nakłada na organ podatkowy obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy zawartych we wniosku. Organ podatkowy jest obowiązany jedynie do dokonania oceny stanowiska wnioskodawcy poprzez stwierdzenie , że jest ono prawidłowe bądź nieprawidłowe oraz do uzasadnienia prawnego tej oceny. Nie oznacza to jednak, że organ udzielający interpretacji ma prawny obowiązek ustosunkować się do wskazanych przez wnioskodawcę orzeczeń sądowych czy też interpretacji wydanych w innych indywidualnych sprawach. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawierać winna wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym – zgodnie z brzmieniem art. 14c§ 2 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie prawne tego stanowiska winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej z przywołaniem przepisów prawa mających zastosowanie w danej sprawie .W niniejszej sprawie – wydana interpretacja podatkowa wszystkie wymagane prawem elementy zawiera. Wydanie interpretacji na podstawie obowiązujących przepisów prawa nie może stanowić przesłanki do formułowania zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych ( art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej).

Z tych zatem względów, na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.