Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 roku znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu zażalenia M.K. z dnia [...] lutego 2019 r. na postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...]z [...]stycznia 2019 r., nr [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy - utrzymał ww postanowienie w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

W dniu 5 marca 2018 roku Prezydent Miasta [...] zwrócił się do Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] (pismo z dnia 1 marca 2018 r.) w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego (w ramach wymiany), na działce ewid. nr [...] (obręb: [...]-[...], arkusz: [...]) położonej przy ul. [...]/ul. [...] w [...], w granicach zespołu urbanistycznego [...] i [...] wpisanego do rejestru zabytków woj. [...]pod nr [...], wydanego na wniosek inwestora – M.K. Planowana inwestycja miałaby polegać na rozbiórce ww. budynku i budowie w jego miejscu (w ramach wymiany) budynku handlowo-usługowego o powierzchni sprzedaży do 110 m2, przy czym bez zmian pozostałaby wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, zaś wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki zostanie utrzymana do 4,0 m, natomiast szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku do rozpiętości terenu inwestycji z uwzględnieniem istniejącej zabudowy i przebiegu dróg: ul. [...] i ul. [...]. Pokrycie dachu przewidziane zostało jako wielopołaciowe w układzie kalenicowym, zarówno od ul. [...]jak i od ul. [...], o odchyleniu od 12 do 35 stopni i wysokości w kalenicy nie wyżej niż wysokość przyległego budynku handlowo-usługowego.

Analizując okoliczności sprawy, organ I instancji uznał, iż przedmiotowa inwestycja będzie nowym elementem zagospodarowania przestrzeni zabytkowego zespołu urbanistycznego [...] i [...] w obrębie historycznej zabudowy ulicy [...], wpływającym na jego kształt i percepcję. Obecnie jest to budynek parterowy, niepodpiwniczony, konstrukcji murowanej, pokryty dachem wielospadowym. Z katalogu Zasobów Kulturowych miasta [...]opracowanego przez Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury UM [...]do studium ochrony wartości kulturowych krajobrazu i środowiska miasta [...] ([...], poz. [...]) wynika, iż przedmiotowy budynek powstał na przełomie XIX/XX wieku a przebudowany został w 1924 r. Udokumentowane kartograficznie ślady urbanizacji tego terenu wskazują, że w obrębie granic przedmiotowej parceli zabudowa istniała już w I ćw. XIX wieku. Wskazany do wymiany - rozbiórki budynek usytuowany jest w eksponowanym, płn.-zach. narożniku działki nr [...], opadającej z północy na południe, przy skrzyżowaniu ulic [...]i [...]. Stanowi on relikt dawnej zabudowy wnętrza architektonicznego ulicy [...]wytyczonej na pocz. XIX w. w miejscu drogi prowadzącej na [...], poszerzonej i uregulowanej w 1904 r. po rozbiórce dawnych zabudowań klasztornych sióstr [...]. Organ I instancji wskazał, iż przedmiotowy budynek nie jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków i poza wartością historyczną nie posiada wybitnych walorów architektonicznych. Uznał jednak, iż stanowi on istotny element architektury stąd też jego wymiana (rozbiórka) na nowy, z uwagi na ważny interes społeczny, nie Byłaby wskazana. Wobec powyższego w dniu [...] marca 2018 r. wydał postanowienie o odmowie ww uzgodnienia. W wyniku rozpoznania wniesionego zażalenia, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dniu [...]grudnia 2018 r. uchylił zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta [...]w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...]postanowieniem z dnia [...]stycznia 2002 r., uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na częściowej rozbudowie i modernizacji budynku na cele usługowe na działce nr [...] położonej przy ul. [...]. Zatem w 2002 r. organ ochrony zabytków zaakceptował rozbudowę i modernizację historycznej kamienicy oraz zalecił jego nadbudowę w przeciwieństwie do aktualnie wydanego rozstrzygnięcia z dnia [...] marca 2018 r. Organ odwoławczy uznał zatem za konieczne wyjaśnienie tych okoliczności z konserwatorskiego punktu widzenia, dlaczego uległo zmianie stanowisko organu ochrony zabytków w powyższym zakresie. Podniósł, iż dwojaka ocena roli historycznego budynku w zespole urbanistycznym [...] i [...] miasta [...]stoi w sprzeczności z zasadą zaufania obywateli do organów państwa, wyrażoną w przepisie art. 8 Kpa.

Rozważając ponownie przedmiotową sprawę organ I instancji wskazał, iż powołane uzgodnienie [...] Konserwatora Zabytków w [...]z dnia 17 stycznia 2002 r. oparte było głównie na przepisach obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]Zespołu Miejskiego zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w [...], Nr [...]z [...]grudnia 1986 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], zmieniony uchwałą Rady Miejskiej w [...]Nr [...] z [...]października 1993 r, Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], z [...]grudnia 1993 r.), który obowiązywał do końca 2003 roku. Orzeczenie Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...]marca 2018 r. podjęte zostało zaś w innym stanie prawnym aniżeli wyżej wskazany. Podstawą powyższego orzeczenia MKZ w [...]były w szczególności przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz przepisy ustawy o planowaniu przestrzennym. Orzeczenie to nie uwzględniało nieobowiązujących przepisów ww planu. Jak wyjaśnił organ I instancji, ówcześnie [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków, w oparciu o ww plan miejscowy wywodził, że działka objęta inwestycją posiada "potencjał rozwojowy" tzn. istnieje możliwość modernizacji i wymiany budynków istniejących (również z możliwością nadbudowy w nawiązaniu do zabudowy sąsiadującej, ale bez możliwości dogęszczania i zacieśniania podwórza). Przy czym jak wskazał, nie dopatrzył się przekonywującego związku pomiędzy treścią przepisów obowiązującego w roku 2002 planu, a treścią uzasadnienia zawartego w postanowieniu [...]Wojewódzkiego konserwatora Zabytków w [...]z dnia [...].01.2002 r. Plan bowiem przewidywał, iż podstawową wytyczną dla przekształceń programowych i przestrzennych obszaru IA (położenia przedmiotowej nieruchomości) winna być zasada poszanowania wartości kulturowych terenu i obiektów w procesie przystosowania do nowych funkcji. Plan przyjmował, że w procesie przystosowania tego obszaru do funkcji głównego elementu Śródmieścia działalność będzie polegała na rewaloryzacji, modernizacji i rozbudowie oraz przebudowie ukształtowanych zespołów urbanistycznych. Tym bardziej, iż w obowiązującym wówczas w 2002 roku, jak i w obowiązującym obecnie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]1999-2000, w Katalogu Zasobów Kulturowych miasta [...]jako składnik zasobu kulturowego miasta wskazywany był także budynek przy ul. [...]. Studium zostało uzgodnione przez [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. A nadto, w przygotowanym w 1995 roku przez ówczesny Ośrodek Dokumentacji Zabytków spisie zabytków architektury i budownictwa na stronie 227, poz. 156, wymieniony został wskazany wyżej budynek (Zabytki Architektury i Budownictwa w Polsce. Województwo [...], t. 22, Warszawa 1995). Zawarty w Studium Katalog Zasobów Kulturowych miasta [...], wymienia jako podstawę, między innymi przywołany wyżej spis.

Miejski Konserwator Zabytków w [...]ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę dokonał oceny roli historycznego budynku w kontekście powyższego jak i opierając się na przepisach ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a w szczególności na treści art. 4 i 5 oraz 3 pkt. 12) definiującego historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny jako przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg oraz pkt. 13) definiujący historyczny zespół budowlany jako powiązaną przestrzennie grupę budynków wyodrębnioną ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi. Wziął pod uwagę fakt, że nieruchomość ta zlokalizowana jest w granicach historycznego ww zespołu urbanistycznego [...] i [...], wpisanego do rejestru zabytków województwa [...] (nr rej. [...]). Zwrócił także uwagę na ustalenia obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...], w którym powyższy teren znajduje się między innymi, w obszarze Strefy Ochrony Konserwatorskiej Wyjątkowych Wartości Kulturowych Miasta - SOK 1 (Studium (...) - uchwała nr [...]Rady Miejskiej w [...]z [...]kwietnia 2000 r. z późn. zm., s. 86).

Ostatecznie, w ocenie Miejskiego Konserwatora Zabytków dopuszczenie rozbiórki przedmiotowego budynku o powierzchni ok. 190 m2 spowodowałoby załamanie istniejącego porządku urbanistyczno - architektonicznego. W przekonaniu organu uzgadniającego, dopuszczenie rozbiórki istniejącego budynku historycznego i jego wymiana na współczesny, powtarzający w przybliżeniu parametry istniejącego, nowy budynek, spowodowałoby załamanie percepcji istniejącego porządku urbanistyczno-architektonicznego w aspekcie historycznego i kulturowego krajobrazu omawianego terenu, który jest jedną z podstawowych wartości chronionego zespołu [...] i [...]. Wobec powyższego organ I instancji powołanym wyżej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 roku, odmówił uzgodnienia ww projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Nie zgadzając się ze powyższym stanowiskiem M.K. wniósł do Ministra Kultura i Dziedzictwa Narodowego zażalenie, przede wszystkim zarzucając organowi pierwszej instancji nie uwzględnienie stanu technicznego powyższego budynku, klasyfikującego się wyłącznie do rozbiórki (projekt rozbiórki sporządzony przez inż. T.C.). Skarżący zarzucił także błędne przyjęcie, że w chronionym obszarze nie jest możliwa nowa zabudowa w miejsce istniejącej, w sytuacji gdy nowy obiekt zachowa usytuowanie, formę, styl i gabaryty istniejącego budynku, a więc wartości podlegające ochronie w świetle powyższych uwarunkowań.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowy budynek jako historyczny, a przez to wartościowy element zabytkowego zespołu zabudowy miasta [...], mimo że wartości tego budynku nie zostały potwierdzone przez organy ochrony zabytków odrębnym wypisem do rejestru zabytków bądź ujęciem w gminnej ewidencji zabytków, nie może zostać wyburzony. Obiekt ten stanowi bowiem istotny element tożsamości historycznej i kulturowej miasta, świadectwo przemian architektoniczno-urbanistycznych i powinien zostać zachowany. Przeprowadzenie prac rozbiórkowych będzie miało negatywny wpływ na zespół architektoniczno-urbanistyczny stanowiący zabytek. Organ pierwszej instancji zasadnie dowiódł, że walory historyczne wzmacniają wartość budynku we wnętrzu urbanistycznym ul. [...]i pozwalają na nazywanie obiektu zabytkiem.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M.K. (inwestor), zaskarżając w całości postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia.2020 r.

Zarzucił naruszenie:

art. 3 pkt 13 , art. 6 ust. 1 pkt 1 lit.b, art. 7 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z decyzją nr [...]i [...]o wpisie do rejestru zabytków zespołu urbanistycznego [...] i [...] - poprzez: a) błędną wykładnię i przyjęcie, że w tak chronionym obszarze nie jest możliwa nowa zabudowa w miejsce istniejącej (wymiana) pomimo, iż nowe obiekty zachowają usytuowanie, formę styl i gabaryty istniejącego budynku, a więc wartości podlegające ochronie w świetle decyzji wydanej dla zespołu; b) błędne zastosowanie przy niedopuszczalnym założeniu, iż w obszarze chronionym jakakolwiek nowa zabudowa czy też rozbudowa jest wykluczona z uwagi, iż dopuszczenie rozbiórki istniejącego budynku historycznego i jego wymiana na współczesny załamałoby istniejący porządek urbanistyczno- architektoniczny w aspekcie historycznego i kulturowego ukształtowania terenu - co narusza podstawowe uprawnienie i atrybut własności jakim jest prawo zabudowy;

art. 7 i 77 i 80 K.p.a. - poprzez dokonanie istotnych ustaleń w sposób sprzeczny z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym a przede wszystkim: a) bezzasadne pominięcie stanu technicznego ww budynku i nie uzasadnione przyjęcie, że jego stan techniczny nie uzasadnia rozbiórki, podczas gdy zarówno stan tego obiektu jak i jego znikoma przydatność użytkowa w istocie wykluczają remont - co wynika z jednoznacznej oceny zawartej w projekcie rozbiórki tego budynku sporządzonej przez inż. T.C., będącej w posiadaniu urzędu konserwatorskiego; b) nienależyte przeprowadzenie postępowania i pominięcie, przy ocenie zamierzenia inwestycyjnego, postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., które dopuszczało wymianę istniejącego obiektu z założeniem jego nadbudowy, która miałaby stanowić pierzejową kontynuację istniejących w sąsiedztwie trzykondygnacyjnych kamienic;

art. 10 §1 i 8 i w zw. z art. 106 K.p.a. poprzez całkowite pominięcie strony w prowadzonym postępowaniu związanym z opiniowaniem projektu decyzji - w tym w czynnościach dowodowych prowadzonych na nieruchomości, co uniemożliwiło stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów i w efekcie uznania za udowodnione okoliczności faktycznych dotyczących stanu budynku, co do których strona pozbawiona była możliwości wypowiedzenia się jak i pozbawiona możliwości złożenia wniosków dowodowych na okoliczności przeciwne do wywodzonych w zaskarżonym postanowieniu;

art. 106 w zw. z art. 10 K.p.a. - poprzez bezpodstawne pominięcie postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] stycznia 2002r. - oceny w nim zawartej;

art. 84 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia, czy stan techniczny przedmiotowego budynku zagraża jego bezpieczeństwu i strukturze a przede wszystkim bezpieczeństwu osób potencjalnie korzystających, pomimo że w budynku znajdują się pęknięcia a sam obiekt jest narażony na wstrząsy z racji usytuowania w sąsiedztwie ruchliwej ulicy miejskiej; organ tymczasem dokonał samodzielnej oceny w tym zakresie, przekraczając zakres ochrony konserwatorskiej.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...]z dnia [...]stycznia 2019 roku.

W uzasadnieniu skargi min. podniósł, iż stanowisko organów w istocie nie odnosi się do oceny planowanej inwestycji i jej wpływu na chroniony zespół urbanistyczny. Zawiera w tym względzie bardzo ogólnikowe stwierdzenia, z których wynika, że na żadnej nieruchomości znajdującej się w obszarze zabytkowego zespołu, wpisanego do rejestru zabytków, nie będzie można zrealizować jakiejkolwiek działalności budowlanej polegającej na nowej zabudowie, gdyż zgodnie ze stanowiskiem organów, stanowiłaby niedopuszczalną z punktu widzenia konserwatorskiego ingerencję w ten zespół. Taka argumentacja pozostaje w oczywistej sprzeczności z istotą prawa zabudowy określonego w art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i ochrony konserwatorskiej. A mimo tego, Minister akceptuje stanowisko organu I instancji, mając wiedzę o stanie obiektu, który opisany został w ww projekcie jego rozbiórki. Pominięcie okoliczności związanych ze stanem budynku stanowi ewidentne naruszenie procedury. W ocenie skarżącego, wymiana czy odtworzenie obiektu jest także formą ochrony zabytków - w szeregu przypadków jedyną, pozwalającą na zachowanie wartości chronionych. Organy zaniechały przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia faktycznego stan technicznego przedmiotowego budynku i ustalenia czy jego stan faktycznie zagraża bezpieczeństwu.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w pełni aprobuje stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] , zgodnie z którym zamierzenie inwestycyjne, przewidziane projektem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, nie może zostać uzgodnione z uwagi na konieczność zachowania dotychczasowej substancji historyczno-architektonicznej całego zespołu urbanistycznego, cechującego się wartościami zabytkowymi. W interesie społecznym leży bowiem, na co kładły szczególny nacisk organy, ochrona obszaru o wartościach zabytkowych uwzględniająca tak jego substancję jak i niedopuszczenie do zniszczenia historycznego wyrazu krajobrazowo-urbanistyczno-architektonicznego zespołu urbanistycznego [...] i [...].

W pierwszej kolejności należy wskazać, co wynika z orzecznictwa i doktryny, iż organ administracyjny, w danym przypadku - organ ochrony konserwatorskiej, rozstrzyga uznaniowo w postępowaniu uzgodnieniowym. Co oczywiście nie oznacza dowolności. Uprawnienie organu administracji do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia bowiem tego organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym. Organ administracyjny jest zobowiązany zatem do wyjaśnienia czym kierował się podejmując określone rozstrzygnięcie, jakie okoliczności skłoniły go do wydania danej decyzji, w sprawie niniejszej - postanowienia. Zdaniem Sądu powyższemu obowiązkowi organ bez wątpienia sprostał.

Zgodnie z przepisem art. 4 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy, którą stosownie do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 2 i art. 60 ust. 1 tej ustawy, wojewódzki konserwator zabytków uzgadnia w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Do form ochrony konserwatorskiej należy min. wpis do rejestru zabytków. Przedmiotowa działka gruntowa zlokalizowana jest w granicach zespołu urbanistycznego [...] i [...] miasta [...] wpisanego do rejestru zabytków - pod nr [...]- decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...]z dnia [...]stycznia 1967 r., jako przykład zespołu miejskiego narastającego od czasów średniowiecznych do XX wieku, zawierającego elementy świadomej działalności urbanistycznej epoki gotyku i czasów Królestwa Polskiego, wypełnionego zabudową reprezentującą architekturę gotycką, renesansową, barokową, neoklasyczną, romantyczną, neohistoryczną, eklektyczną, secesyjną, konstrukty wis tyczną i współczesną. Trzeba wskazać, iż istniejący na przedmiotowej działce budynek, choć sam nie jest wpisany indywidualnie do rejestru zabytków woj. [...], to jednak, jak wyżej wskazano, znajduje się w obrębie ww układu urbanistycznego do takiego rejestru zabytków województwa [...]wpisanego.

Odnosząc się do meritum przede wszystkim trzeba mieć uwadze jaką rolę budynek ten odgrywa w kontekście historycznym. W takiej perspektywie niezwykle istotne jest nie tylko rozpoznanie wartości budynku jako takiego, ale przede wszystkim rozpoznanie jego roli w historycznym, chronionym zespole urbanistycznym [...] i [...]. Należy uznać za organami, że jako element kompozycyjny pełni on rolę akcentującą (odgrywa drugoplanową rolę, wyznacza rytm w ul. [...]nadając mu jako elementowi struktury zespołu charakterystyczną postać) i współtworzącą (rola statystyczna, bez tego elementu nie może istnieć część /np. wnętrze urbanistyczno-architektoniczne historycznej ulicy/ lub całość /np. historyczny zespól urbanistyczny [...] i [...]). Wpis do rejestru zabytków układu urbanistycznego ma na celu zachowanie najcenniejszych elementów historycznego rozplanowania oraz kompozycji przestrzennej zespołu. Oznacza to między innymi zachowanie w niezmienionym kształcie rozplanowania placów i ulic, ich przebiegu szerokości i przekroju a także zachowanie gabarytów zabudowy i zasadniczych proporcji wysokościowych kształtujących zespół. Zabytkowy układ urbanistyczny tworzy zarówno zespół budowli, jak i budowle posiadające indywidualne wartości zabytkowe, kwalifikujące je do wpisu do rejestru zabytków na podstawie odrębnej decyzji administracyjnej, a także obiekty nowe, pozbawione wartości zabytkowych, ale mające znaczenie dla całego układu z uwagi na historyczną kompozycję przestrzenną. Budynek przy ul. [...] w [...], w stanie autentycznym, w ocenie Sądu, stanowi o tożsamości tej części układu urbanistyczno-architektonicznego ul. [...]i [...]. Zatem, zasadne jest stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków wskazujące, iż dopuszczenie rozbiórki przedmiotowego budynku spowodowałoby załamanie istniejącego historycznego porządku architektonicznego. Podkreślić z całą mocą należy, iż ewentualne wprowadzenie w miejsce omawianego historycznego obiektu budynku współczesnego, nawet dostosowanego skalą i charakterem do zachowanej oryginalnej zabudowy, wpłynie znacznie na zubożenie zabytkowych wartości całego powyższego założenia przestrzennego.

Jednocześnie, wbrew twierdzeniu skargi a co istotne, Miejski Konserwator Zabytków w [...] odniósł się do stanu technicznego planowanego do rozbiórki budynku, do opinia inż. T.C. Wskazał, iż choć przedstawiona ocena techniczna budynku (opinia oparta na wizji lokalnej i dokumentach formalno-prawnych) jest dość ogólna to jednak poza wystąpieniem szeregu mankamentów budynku, nie wskazuje na konieczność jego rozbiórki. Są to bowiem mankamenty, które w znacznym stopniu udałoby się wyeliminować po przeprowadzeniem stosownych prac remontowych zewnętrznych i wewnętrznych, adaptując go, zgodnie z projektem, do funkcji usługowej. Z treści oceny wynika min., że takie elementy, jak: stolarka wewnętrzna, obróbki blacharskie i rynny spustowe, instalacje wewnętrzne powinny zostać wymienione, wskazano także na zawilgocenie ścian parteru - brak izolacji, odpadający tyn, brak termoizolacji a także na pęknięcia ścian i elementów konstrukcyjnych. Jednakże z powyższych ustaleń nie wynika, na ile tego typu mankamenty stanu technicznego są niebezpieczne dla struktury obiektu, czy kwalifikują się do ewentualnego zabezpieczenia i naprawy, czy też są na tyle poważne, że grożą katastrofą budowlaną. Autor oceny w żadnym jej momencie nie wskazuje na ewentualne zagrożenia bezpieczeństwa życia lub zdrowia, które miałoby wynikać z katastrofalnego stanu technicznego obiektu. Pozostawienie budynku nie oznacza natomiast braku możliwości podjęcia prac adaptacyjnych celem przystosowania istniejącego obiektu dla nowych funkcji. Jego struktura wewnętrzna może być dostosowana do nowych potrzeb.

Reasumując, zdaniem Sądu, zgodnie ze stanowiskiem organów, do czasu jednoznacznego udokumentowania, że stan techniczny budynku uniemożliwia utrzymanie jego substancji jako nośnika wartości zabytkowych (historycznych i naukowych) powinien on pozostać zachowany.

Z powyższych względów, Sąd uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Natomiast mając na uwadze treść przepisu art. 119 ust. 4 P.p.s.a. Sąd jej rozpoznanie skierował do trybu uproszczonego.

-----------------------

10