Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA Marta Laskowska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. R. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie niewykonania decyzji postanawia: odrzucić skargę

L. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie niewykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nakazującej usunięcie przez P. R. i K. R. odpadów z terenu działki Nr ew. [...] położonej we wsi M., gmina K.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że pomimo upływu wielomiesięcznego terminu nakaz ten nie został przez zobowiązanych zrealizowany. Skarżący złożył w dniu 20 listopada 2006 r. do Zarządu Gminy K. skargę na Wójta Gminy K. za opieszałość w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści art.3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów w przypadkach przewidzianych w pkt 1-4 tego przepisu. Skarga ta więc przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje lub postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc nie mające charakteru decyzji lub postanowień. Przyjmuje się, że chodzi o akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych, a więc w stosunku do konkretnych podmiotów.

Wskazać należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej.

Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa przyjęto, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie w sprawie, jednakże nie zakończył go wydaniem stosownego aktu.

Wszystkie w/w okoliczności nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Uwzględnienie skargi na bezczynność polega na zobowiązaniu organu do wydania stosownej decyzji, postanowienia, aktu lub dokonania czynności. Pomijając wątpliwości co do możliwości zastosowania tych przepisów do bezczynności polegającej na braku wszczęcia postępowania, czy też niepodejmowaniu czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku o charakterze administracyjnym, trzeba stwierdzić, iż jest to tryb stosowany tylko wówczas, gdy nie ma innego sposobu kwestionowania bezczynności organów administracji. W ocenie Sądu jest on wyłączony w sprawach bezczynności w aspekcie uregulowanym w art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Obowiązujące w tej ustawie przepisy w tej materii mają charakter przepisów szczególnych w stosunku do przepisów wyżej wskazanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowisko to uwzględnia także zasadę prymatu weryfikacji czynności (bezczynności) na drodze postępowania administracyjnego. Sąd będzie właściwy jedynie w sprawach skarg na postanowienia organów wyższego stopnia oddalające skargi opisane w art. 6 § 1a cytowanej ustawy egzekucyjnej (ewentualnie na bezczynność organów wyższego stopnia w tej materii). W świetle art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu egzekucyjnego pierwszej instancji, polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych do sądu administracyjnego przez podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania przez osobę trzecią obowiązku o charakterze administracyjnym. Taki sam pogląd wyraził już Naczelny Sąd Administracyjny w niepublikowanym wyroku z dnia 5 listopada 2002 r. (sygn. akt II SA/Ka 3036/00).

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w związku ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił, jak w sentencji.