Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Protokolant referent stażysta Katarzyna Jacyniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi L. F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika I Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz L. F. kwotę [...]([...]) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 późn. zm.) – dalej: "k.p.a." i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 z późn. zm.) – dalej: "u.p.e.a." - po rozpatrzeniu zażalenia L. F. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. (dalej: "organ egzekucyjny") z [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Z jego uzasadnienia wynika, że organ egzekucyjny prowadzi wobec majątku skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r., nr [...] wystawionego przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w L. Placówka Terenowa w P., obejmującego zaległe składki na ubezpieczenie społeczne rolników za okres od października 2014 r. do czerwca 2018 r.

W toku prowadzonego postępowania zawiadomieniem z dnia 12 lipca 2018 r. dokonano próby zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A. W wyniku tej czynności, Bank poinformował o braku rachunku prowadzonego na nazwisko skarżącego. Odpis ww. zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] doręczono na jego adres za pośrednictwem poczty w dniu 17 lipca 2018r.

W piśmie z dnia 23 lipca 2018 r. skarżący zgłosił zarzut "na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a.", argumentując, że tytuł wykonawczy obejmuje zaległe składki na ubezpieczenie społeczne rolników, a obowiązek płacenia składek do KRUS jest przez organy prowadzące postępowanie egzekucyjne uzasadniany posiadaniem działki rolnej w miejscowości K. G., gmina C. o powierzchni 7,13 ha. Wywodził, że posiadanie tej nieruchomości nie przynosi mu żadnej korzyści majątkowej, gdyż administracja samorządowa od 2010 r. zaingerowała w jego prawo własności, nakładając istotne ograniczenia proceduralne w korzystaniu z zasadzonego na niej lasu. Pomimo wielokrotnych starań nie mógł otrzymać zezwolenia od Starosty [...] na wycinkę, choćby części rosnących tam drzew, a to z powodu planu zagospodarowania lasu, a także włączenia przedmiotowej nieruchomości do obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] oraz do obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Jeziora [...], o czym żaden organ go nie powiadomił ani nie uprzedził. Skarżący opisał również swoją trudną sytuację materialną, wyjaśniając, że nie otrzymuje żadnych pieniędzy w związku z posiadaniem ww. nieruchomości, w której zalesienie zainwestował, nie posiada środków na pokrycie wymagalnych należności, ma długi i pozostaje bez środków do życia, będąc wraz z żoną w wieku nieuprawniającym do świadczeń emerytalnych.

Doprecyzowując ten wniosek (na żądanie organu egzekucyjnego) w piśmie z dnia 10 sierpnia 2018 r. wyjaśnił, iż domaga się umorzenia postepowania egzekucyjnego w oparciu o art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. oraz składa zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 tejże ustawy.

Organ egzekucyjny postanowieniami z dnia [...] r. (nr [...] oraz nr [...]) odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego oraz uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

Na postanowienie w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego skarżący złożył zażalenie, wyjaśniając jak poprzednio.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w pierwszej kolejności zauważył, że zgodnie z art. 26 § 1 i § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego.

Odnosząc się do wskazanej przez skarżącego podstawy umorzenia wynikającej z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., w myśl którego postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w toku postępowania zaistnieją przeszkody lub wady postępowania, których nie da się usunąć w ogóle lub w toku danego postępowania egzekucyjnego, a jego istotą jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o jego dalszym nieprowadzeniu. Oznacza to zakończenie postępowania egzekucyjnego bez osiągnięcia właściwego celu egzekucji, czyli wyegzekwowania określonego obowiązku.

Stwierdzając, że w niniejszej sprawie ww. przesłanka nie wystąpiła, wyjaśnił, że zgodnie z artykułem 3a § 1 u.p.e.a., egzekucję administracyjną stosuje się, jeżeli wynika ona m.in. z deklaracji lub zeznania złożonego przez podatnika lub płatnika, zaś stosownie do art. 2 § 1 pkt 1 i pkt 1a u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, a także niepodatkowe należności budżetowe, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240). Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wiąże się z okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych, podmiotowych lub przedmiotowych. Dotyczy to sytuacji wszczęcia i prowadzenia egzekucji obowiązku niepodlegającego egzekucji administracyjnej poprzez wystawienie tytułu wykonawczego, np. przez podmiot nieuprawniony, czy też w sytuacji gdy obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie podlega egzekucji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. W przedmiotowej sprawie żadna z tych okoliczności nie wystąpiła, gdyż nie ulega wątpliwości, że egzekwowanie należności z tytułu składek na ubezpieczenie w KRUS następuje w trybie egzekucji administracyjnej (art. 2 u.p.e.a.). Przez zastosowanie środka egzekucyjnego należy rozumieć, w myśl art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., egzekucję z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z praw z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku, oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego służącego do obsługi takich rachunków, z papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, z weksla, z autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, z pozostałych praw majątkowych, z ruchomości oraz z nieruchomości.

Jak stwierdził organ odwoławczy, w niniejszej sprawie nie doszło do zastosowania żadnego środka egzekucyjnego, albowiem organ egzekucyjny podjął jedynie próbę zajęcia nieistniejącego rachunku bankowego. Tym samym nie mogło dojść do zastosowania niedopuszczalnego środka egzekucyjnego. Podkreślając, że prowadzone postępowanie egzekucyjne jest konsekwencją nie wykonywania obowiązków zapłaty należnych zobowiązań publicznoprawnych - zaległych składek KRUS podał, że obowiązkiem wierzyciela jest - w świetle art. 6 § 1 u.p.e.a. - podjęcie czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Jego zdaniem, skoro z akt przedmiotowej sprawy wynika, że na etapie złożenia wniosku i wniesienia zażalenia nie było żadnych okoliczności skutkujących umorzeniem postępowania, wymienionych w art. 59 § 1 pkt 1-10 i § 2 u.p.e.a., to nie zachodzą przesłanki braku wymagalności obowiązku, jego umorzenia lub wygaśnięcia. Egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z decyzją, nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, a egzekucja administracyjna i zastosowany środek egzekucyjny jest dopuszczalny. Ponadto postępowanie egzekucyjne nie było zawieszone na żądanie wierzyciela, jak również wierzyciel - do czasu wydania zaskarżonego postanowienia nie żądał umorzenia postępowania egzekucyjnego i nie zaszły inne okoliczności wymienione w art. 59 § 1 pkt 1, 3, 4, 6-10 u.p.e.a.

Brak jest również – w ocenie organu II instancji – podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., gdyż sama trudna sytuacja materialna, nie stanowi ku temu podstaw, tym bardziej, że w sytuacji, gdy skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 9, 97 ha, nie ma podstaw do stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

W skardze do Sądu, skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia z powodu niezgodności z prawem, zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 59 § 2 u.p.e.a., poprzez niepodanie argumentacji, dlaczego organ powziął taką decyzję i jedynie lakonicznie odniósł się do treści tego przepisu, jak również poprzez nieprzeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, jakie do tej pory poniesiono wydatki egzekucyjne i jakie są perspektywy na uzyskanie kwoty, która w przyszłości takie wydatki miałyby pokryć. W jego ocenie, sam fakt posiadania jakiejś nieruchomości nie dowodzi jeszcze skuteczności egzekucji, bowiem to właśnie ta okoliczność stanowi esencję problemów.

Skarżący wyjaśnił, że już wielokrotnie chciał sprzedać nieruchomość lub uczynić z niej użytek w jakikolwiek inny sposób, z którego mógłby uzyskać dochód, natomiast nie jest to w ogóle możliwe z uwagi na jej objęcie specjalną ochroną. W jego ocenie, w świetle art. 59 § 2 u.p.e.a. także te okoliczności organy powinny mieć na uwadze.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi ocena co do ziszczenia się przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na złożony w tym przedmiocie wniosek skarżącego, przy czym, co wymaga podkreślenia kwestia zarzutów złożonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. – mimo objęcia ich również tym wnioskiem – pozostaje aktualnie poza sferą rozważań Sądu, albowiem w tym przedmiocie zostało wydane odrębne postanowienie.

Trzeba pamiętać, że instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza zawsze, że nie jest realizowany jego cel, wiąże się ono z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi dalsze jego prowadzenie i może nastąpić w każdym jego stadium. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego są w znacznej części następstwem pojawienia się przyczyn niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne (na podstawie przesłanek z art. 59 § 1 u.p.e.a.) lub fakultatywne (na podstawie przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a.).

Podkreślenia wymaga, że na podstawie art. 26 § 1 i § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego.

Jak wynika z akt postępowania, organ egzekucyjny prowadzi wobec majątku skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 25 czerwca 2018 r., nr [...] obejmującego zaległe składki na ubezpieczenie społeczne rolników za okres od października 2014 r. - do czerwca 2018 r.

Odnosząc się do wskazanej przez skarżącego podstawy umorzenia wynikającej z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., zgodnie z którym, postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu, trafnie organ odwoławczy zauważył, że przesłanka ta w sprawie niniejszej nie wystąpiła.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że egzekwowanie należności z tytułu składek na ubezpieczenie w KRUS następuje w trybie egzekucji administracyjnej (art. 2 u.p.e.a), zaś przez zastosowanie środka egzekucyjnego należy rozumieć, w myśl art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., egzekucję z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z praw z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku, oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego służącego do obsługi takich rachunków, z papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, z weksla, z autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, z pozostałych praw majątkowych, z ruchomości oraz z nieruchomości. W niniejszej sprawie nie można też mówić o zastosowaniu niedopuszczalnego środka egzekucyjnego, albowiem organ egzekucyjny jedynie podjął próbę zajęcia rachunku bankowego, który nie istniał.

W skardze do Sądu, skarżący stanowiska organów co do braku wskazanej przez niego przesłanki, o której stanowi art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. nie zanegował, skoncentrował się natomiast na stwierdzeniu braku podstaw do umorzenia postepowania egzekucyjnego w oparciu o przepis art. 59 § 2 u.p.e.a., w myśl którego, postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 59 § 2 u.p.e.a. nie nakłada na organ obowiązku umorzenia postępowania egzekucyjnego, a jedynie udostępnia taką możliwość. Tym samym umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej w sytuacji, gdy postępowanie to nie doprowadzi do uzyskania kwoty przewyższającej koszty jego prowadzenia, następuje wedle uznania organów egzekucyjnych, które winny kierować się względami celowościowymi (wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 169/10, CBOSA). Zawarty w ww. przepisie zwrot "może" daje organowi możliwość z jego skorzystania, tzn. jeżeli organ uzna, że dalsze prowadzenie postępowania jest uzasadnione, nie musi go umarzać. Nie oznacza to jednak dowolności w procedowaniu.

Skarżący zarówno w pierwotnym wniosku z dnia 23 lipca 2018 r., jak i w piśmie z dnia 10 sierpnia 2018 r., a także we wniesionym zażaleniu, oprócz powołania się na przepis art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. wyjaśnił, że z posiadaniem nieruchomości włączonej do strefy chronionej nie "otrzymuje żadnych pieniędzy", nie może uzyskać pozwolenia na wycinkę rosnących tam drzew, a tylko to pozwoliłoby mu na uzyskanie jakichkolwiek środków finansowych, nie posiada środków na pokrycie wymagalnych należności, ma ogromne długi i pozostaje bez środków do życia, będąc wraz z żoną w wieku nieuprawniającym jeszcze do świadczeń emerytalnych".

W opisanej sytuacji faktycznej i prawnej, Sąd zauważa, że organ odwoławczy uchybił przede wszystkim zasadzie dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w przepisie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., w myśl którego, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Rozpoznał bowiem przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., stwierdzając, że w sytuacji, gdy skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 9, 97 ha, nie ma podstaw do uznania, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, podczas, gdy organ egzekucyjny wyjaśnił jedynie, że kwestia trudnej sytuacji majątkowej i braku środków umożliwiających zapłatę egzekwowanych należności może być rozważana na dalszym etapie postępowania egzekucyjnego, po przeprowadzeniu formalnych ustaleń uzasadniających podjęcie decyzji o ewentualnym umorzeniu postępowania egzekucyjnego na zasadzie art. 59 § 2 u.p.e.a.

Użycie przez ustawodawcę zwrotu "w przypadku stwierdzenia" wskazuje, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. każdorazowo wymaga uprzedniego przeprowadzenia kalkulacji stanowiącej podstawę ustalenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2798/15, CBOSA). Owa kalkulacja powinna być załączona do akt postępowania. Podstawę faktyczną do podjęcia takiego rozstrzygnięcia stanowi bowiem prawidłowo wyjaśniony stan faktyczny, z którego wynika zaistnienie bezskuteczności egzekucji. Podkreślenia również wymaga, że badanie istnienia tej przesłanki musi odnosić się do aktualnego stanu faktycznego, czyli na dzień wydania postanowienia na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 331/16, CBOSA).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że w przeprowadzonym postępowaniu w związku z wnioskiem skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego organy zbadały jedynie treść żądania pod kątem spełnienia przesłanek z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., natomiast - pomimo nie budzącej wątpliwości treści wniosku i jego uzupełnienia (jak i zażalenia na postanowienie wydane w I instancji) w tym zakresie - nie oceniły, czy w niniejszej sprawie doszło do ziszczenia się fakultatywnej przesłanki uzasadniającej umorzenie postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 2 u.p.e.a.

Pomimo podnoszonych przez skarżącego argumentów, że nie posiada on żadnego majątku, nie otrzymuje żadnych pieniędzy w związku z posiadaniem opisanej na wstępie nieruchomości, w której zalesienie zainwestował, nie posiada środków na pokrycie wymagalnych należności, ma długi i pozostaje bez środków do życia, będąc wraz z żoną w wieku nieuprawniającym do świadczeń emerytalnych, organy nie dokonały analizy tych okoliczności pod kątem zaistnienia przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a., gdy tymczasem winny one skutkować przeprowadzeniem czynności mających na celu weryfikację tych twierdzeń i dokonaniem kalkulacji stosunku ustalonego majątku do wydatków egzekucyjnych.

Na uwzględnienie zasługuje zatem zarzut, iż pominięte zostały wywody skarżącego, iż egzekucja nie będzie możliwa do zrealizowania z uwagi na jego sytuację majątkową i brak dochodów. Istotnie tego w niniejszej sprawie zabrakło.

W związku z powyższym, wobec niezbadania podnoszonych przez skarżącego okoliczności zmierzających do wykazania zasadności umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., Sąd ocenia zaskarżone postanowienie, w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, jako przedwczesne.

Zgodnie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Naruszenie ww. przepisów prawa procesowego, może zawsze mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego doprowadziłoby organ do innych wniosków w zakresie istnienia przesłanki umorzenia, ewentualnie po jej stwierdzeniu, już w ramach uznania - do kierunku wyboru rozstrzygnięcia. Podobnie nie można wykluczyć, że do takich wniosków doprowadziłoby wyczerpujące, nawiązujące do wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.

Postępowanie w sprawie niniejszej – zdaniem Sądu – wymaga zatem uzupełnienia we wskazanym wyżej zakresie, tj. co do przesłanek, o których mowa w art. 59 § 2 u.p.e.a.

W konsekwencji takiego stanowiska oraz treści ww. przepisu, organy powinny dokonać rzetelnej oceny, czy w odniesieniu do egzekwowanych należności uzasadnione jest umorzenie postępowania egzekucyjnego, a jeśli tak - to w jakiej ewentualnie części. Ustalenia te winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Stosownie bowiem do art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. (które mają zastosowanie także w postępowaniu zażaleniowym - art. 140 i 144 k.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś uzasadnienie faktyczne zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej aktu z przytoczeniem przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 tej ustawy.