Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy materialnej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2008 r. odmówiono przyznania M. S. prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący nie jest osobą ubogą, albowiem jak wynika z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], z własnej woli nie odbiera przysługującej mu renty [...]. Łączna kwota zgromadzonego świadczenia od dnia nabycia uprawnień, tj. od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 21 czerwca 2006 r. wynosiła [...] zł brutto. Wobec powyższego nie można przyjąć, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji materialnej z przyczyn od niego niezależnych.

Od powyższego postanowienia M. S. pismem z dnia 6 czerwca 2008 r. wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu wskazał, iż twierdzenia zawarte w uzasadnieniu powyższego orzeczenia nie są udowodnione.

Zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 431/08, Sąd zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w W. o udzielenie informacji czy przyznana skarżącemu renta [...] jest przyjmowana przez uprawnionego oraz o wskazanie łącznej kwoty zgromadzonego świadczenia.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie wskazano, iż M. S. odmawia przyjęcia świadczenia, a zgromadzona kwota na dzień 23 czerwca 2008 r. wynosi [...] zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Prawo pomocy, stosownie do art. 243 § 1 powołanej ustawy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2).

Nie ulega wątpliwości, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w W. z dnia 23 czerwca 2008 r., zgromadzona przez M. S. kwota świadczenia [...] wynosi [...] zł i pozostaje do jego dyspozycji. Oceniając w tym kontekście wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że wnioskodawca nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania warunkujących przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.

W ocenie Sądu niewątpliwe jest, że skoro skarżący nie korzysta z własnych środków na koszty postępowania, nie może ubiegać się o pomoc publiczną w tym zakresie. Motywacja, którą kieruje się skarżący, odmawiając przyjęcia należnego świadczenia, nie ma w tym przypadku znaczenia.

W tej sytuacji nie jest celowa ocena wysokości dochodu i wydatków wnioskodawcy, ponieważ ustalenia w tym zakresie nie mogą przesłonić faktu, że dysponuje on znaczną kwotą, z której nie chce korzystać.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.