Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] w A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 922/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [A.] w A. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w A. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 28 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 922/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił [A.] w A. (dalej: strona, skarżący, Zakład) wstrzymania decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w A. z [...] września 2018 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Sąd wskazał, że wniosek strony nie został uzasadniony. Ciężar wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) spoczywa na wnioskodawcy. Skarżący nie wskazał na istnienie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, co skutkowało odmową uwzględnienia wniosku.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył [A.] w A., wnosząc o jego zmianę oraz wstrzymanie wykonania decyzji lub jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu. Podkreślił, że w wyniku błędnego rozstrzygnięcia konkursu ofert został pozbawiony możliwości zawarcia umowy o większej wartości i większym zakresie rzeczowym. Przyjęcie propozycji Funduszu doprowadzi do braku równowagi między przychodami i kosztami, co prowadzi do zadłużenia strony. Decyzja skutkuje również zmianami dla podopiecznych Zakładu, którzy zaczynają od początku proces leczenia.

Wobec tego – w ocenie skarżącego – decyzja powoduje szkodę materialną i niematerialną.

W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami.

Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że skarżący we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, zawartym w skardze, nie przedstawił żadnych okoliczności przemawiających za zasadnością zastosowania tej instytucji. Zakład nie podjął nawet próby uprawdopodobnienia, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Uzasadnienie skargi sprowadza się jedynie do kwestionowania legalności wydania zaskarżonej decyzji, a taka argumentacja nie może być przedmiotem oceny na etapie rozpoznawania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.

Skoro więc skarżący nie przedstawił okoliczności na poparcie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, to uniemożliwił Sądowi I instancji ocenienie zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Słusznie więc WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Również argumenty powołane w zażaleniu nie mogą skutkować udzieleniem ochrony tymczasowej. Są one zbyt ogólnikowe, aby można było ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie zostało bowiem wskazane, co dokładnie oznacza zdaniem skarżącego "brak równowagi między przychodami a kosztami", a także rozmiar tego deficytu. Ponadto, niejasne jest, dlaczego pacjenci Zakładu mieliby zaczynać leczenie od początku i jakie skutki to może wywołać.

Z tych powodów zażalenie skarżącego nie zostało uwzględnione.

Jedynie na marginesie należy wskazać, że na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji mogą być zmieniane lub uchylane w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Cytowany przepis warunkuje możliwość uchylenia bądź zmiany tych postanowień zmianą okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zarówno zmianę okoliczności faktycznych, jakie sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane. We wniosku o zmianę postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji strona powinna uprawdopodobnić więc nie tylko zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania decyzji), na poparcie których powinna załączyć dokumenty, lecz również wykazać, jak zmieniła się sytuacja i dlaczego zmiana ta przemawia za uchyleniem postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ nie ma ku temu podstaw. Jak wynika bowiem z art. 203 i 204 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania przysługuje jedynie w przypadku zaskarżenia skargą kasacyjną wyroku sądu I instancji, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.