Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 czerwca 2020 r. skargi M. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2018 r. w sprawie sygn. II SA/Kr 600/18 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2018 r. znak: [...] ' w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

Wójt Gminy L. , decyzją z dnia 8 listopada 2017 r., znak [...], po kolejnym rozpatrzeniu sprawy (na skutek rozstrzygnięć kasacyjnych organu odwoławczego i sądu administracyjnego), działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 – 5 w związku z art. 63, art. 64, art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.), na wniosek R. M., orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "Rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w kierunku północnym o część w kształcie litery L, o powierzchni zabudowy – 81, 52 m2 (3,50 m x 13,10 m + 2,10 m x 10,70 m + 4,30 m x 3,90 m), zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości S. gm. L. ", wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. Integralną część decyzji stanowiły załączniki nr [...] określające granice obszaru analizowanego i ustalenia zawarte w formie graficznej i tekstowej. Organ dopuścił lokalizację części rozbudowanej w odległości 1,5 m od granicy.

Odwołanie od powyższej decyzji Wójta Gminy L. wniosła M. G..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 lutego 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że R. M. został zobowiązany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na podstawie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 1 czerwca 2011 r., zmienionego postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r. Legalizacja dotyczy rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości S. w stronę północną o część w kształcie litery L o powierzchni zabudowy 81,52 m2 (3,5m x 13,10m+ 2,10m x 10,70m + 4,30m x 3,90m). W ocenie organu odwoławczego warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione. Ustalono, że obiekt samowolnie rozbudowany znajduje się w nienormatywnych odległościach od działki sąsiedniej należącej do skarżącej. W różnych punktach pomiaru od granic z działką nr [...] są to odpowiednio odległości wynoszące 1,60m, 1,85m i 2,20m. Kolegium podzieliło stanowisko organu i instancji o dopuszczeniu możliwości zabudowy przy granicy z działką nr [...], tj. w odległości 1,5 m. Stwierdziło, że los inwestycji, z punktu widzenia tego zbliżenia, zostanie przesądzony na etapie postępowania legalizacyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła M. G., zarzucając jej naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 79 § 1 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Argumentacja skarżącej została rozwinięta w piśmie z dnia 30 sierpnia 2018 r., w którym m.in. podniesiono rozbieżność pomiędzy dokumentami dołączonymi do akt sprawy, a dokumentami uzyskanymi przez skarżącą z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego.

Podniosła ona, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Wójta Gminy L. z dnia 6 lutego 2017 r. o włączeniu do akt postępowania administracyjnego wykonanego przez geodetę na zlecenie Wójta pomiaru kontrolnego budynku położonego na działce nr [...] w miejscowości S. . Dokument znajdujący się w aktach sprawy opatrzony został datą 19 stycznia 2017 r. i przedstawia schemat budynku wraz z częścią będącą samowolą budowlaną ze wskazanymi odległościami od granicy działki stanowiącej własność skarżącej.

Natomiast uzyskany przez skarżącą w dniu 17 lipca 2018 r. (data potwierdzenia za zgodność fotokopii pochodzących z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego prowadzonego przez Starostę T. operat techniczny dotyczący właśnie aktualizacji mapy zasadniczej w obrębie działki nr [...] zawiera inny rysunek budynku. W załączonym do pisma operacie inaczej poprowadzono linię od strony zachodniej w budynku o kształcie litery "L", będącego przedmiotem postępowania legalizacyjnego. Na szkicu dostępnym w aktach sprawy linia poprowadzona jest pod skosem, bezpośrednio od krawędzi starego budynku, natomiast w kopii operatu uzyskanej w lipcu 2018 r. linia ta jest prostopadła do ściany starego budynku, ponadto nie rozpoczyna się bezpośrednio przy krawędzi, ale w pewnej odległości od niej, w taki sposób, że tworzy wnękę, zgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym, co potwierdzają załączone fotografie budynku. W wysuniętej części znajduje się okno, które – według szkicu z akt sądowych – nie mogłoby się tam znaleźć ze względu na poprowadzoną ścianę. Nadto na dokumencie uzyskanym z zasobu w lipcu 2018 r. nie widnieją odległości pomiędzy budynkiem a granicą działki, stąd nie jest możliwa weryfikacja ich poprawności. Od początku postępowania w niniejszej sprawie skarżąca podnosi, że odległość od komina do granicy działki jest znacznie mniejsza, niż powoływane dotychczas 1,60 m, uwidocznione na wspominanym wcześniej dokumencie z akt sądowych, włączonym do postępowania przez Wójta Gminy L. W aktach sądowych znajdują się akta Samorządowego Kolegium Odwoławczego do sprawy [...], gdzie na karcie nr [...] znajduje się "Powykonawcza inwentaryzacja architektoniczno-budowlana rozbudowy budynku mieszkalnego" dotycząca działki numer [...], opracowana przez A. M., a zaprojektowaną przez inż. A. T.. Jak wynika z zawartych w tym dokumencie szkicach usytuowania budynku, odległość od granicy do komina wynosi 1,39 m, a więc jest o 21 cm mniejsza niż wynika z bieżących dokumentów, stanowiących podstawę decyzji, a tym samym znacząco mniej niż normatywne 3 m odległości od granicy, czy nawet 1,5 m dopuszczalne w wyjątkowych sytuacjach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje ustalenia faktyczne i rozważania prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 600/18, oddalił skargę M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że ustalone w decyzji parametry nowej zabudowy mają oparcie w wynikach analizy, a w konsekwencji winny być uznane za wyznaczone prawidłowo.

Sąd podzielił również ocenę organów odnośnie do możliwości zabudowy przy granicy z działką nr [...], tj. w odległości 1,5 m. Nawiązując do zarzutu skarżącej, sąd zauważył, że organ odwoławczy rzeczywiście nieprecyzyjnie wskazał, że budynek na działce nr [...] jest usytuowany bezpośrednio przy granicy działki skarżącego nr [...]. Budynek ten jest usytuowany bezpośrednio przy granicy działki [...] – czyli przy granicy innej działki budowalnej. Nieścisłość ta nie ma jednak znaczenia, tym bardziej, że działka [...] nie stanowi drogi (mimo że de facto w części może pełnić taką funkcję), a poza tym istotniejsza dla rozstrzygnięcia sprawy jest nie tyle zabudowa bezpośrednio przy granicy, ile zabudowa w odległościach nienormatywnych.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi (uzupełnionej pismem z dnia 30 sierpnia 2018 r.), sąd zauważył, że zasadniczo zmierzają one do zakwestionowania znajdującego się w aktach dowodu w postaci pomiaru kontrolnego wykonanego przez geodetę uprawnionego R. K. i tym samym dokonanych na podstawie tego dowodu ustaleń faktycznych dotyczących rzeczywistej odległości samowoli od granicy działki nr [...]. W ocenie sądu, zarzuty te nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przeprowadzając wspomniany dowód i dokonując wspomnianych ustaleń faktycznych, organ czynił zadość wskazaniom sądu; zaś uznaniem odnośnego dokumentu za wiarygodny organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów.

W dniu 7 stycznia 2019 r. (data stempla pocztowego) M. G., powołując się na art. 273 § 1 pkt 1 i art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego .

Skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie istotną kwestią było ustalenie odległości pomiędzy ścianą budynku na działce inwestora a granicą z działką skarżącej, tj. działką 1497. Konieczność ustalenia tej odległości była podstawą uchylenia decyzji organów administracji w poprzednich wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd nakazał wówczas dokonanie pomiarów. W związku z tym, w toczącym się obecnie postępowaniu administracyjnym organ pierwszej instancji dokonał "pomiaru kontrolnego", sporządzonego przez geodetę R. K.. W wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 września 2018 r. pomiary te zostały uznane przez Sąd za wiarygodne (str. 17 uzasadnienia wyroku). Obecnie skarżąca weszła w posiadanie dokumentów z których wynika, że pomiary te zostały dokonane niezgodnie z rzeczywistością. Geodeta R. K. wykonał dwie mapy różniące się zawartością, choć zostały opatrzone tym samym numerem. Jedna z nich została złożona do akt postępowania administracyjnego, druga odmienna, zgodnie z przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego, do zasobu geodezyjnego (według art. 12 b ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne wyniki pomiaru kontrolnego powinny być zgłoszone i zweryfikowane przez organ geodezyjny a wyniki tej kontroli — powinny być utrwalone w protokole). Tymczasem obie mapy powinny być identyczne. Różnica pomiędzy "pomiarem kontrolnym" a mapą złożoną do zasobu geodezyjnego polega na tym, że ściana zachodnia budynku inwestora (od strony działki [...]) na pomiarze kontrolnym w środkowej części budynku biegnie płynnie w stronę południową natomiast na mapie złożonej do zasobu geodezyjnego tworzy ona załom. Tego rodzaju nowa okoliczność uzasadnia, w ocenie skarżącej, wznowienie postępowania nie tylko na podstawie z art. 273 § 2 ale i na podstawie z art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Różnica na mapach podważa wiarygodność pomiarów dokonanych przez geodetę. Przygotowanie przez geodetę dwóch odmiennych map uzasadnia zarzut podrobienia dokumentu. Skarżąca nadmieniła, że sprawa ta jest przedmiotem wszczętego postępowania karnego dotyczącego sfałszowania dokumentów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podniosło, że nie posiadało informacji o tym, że decyzja organu I instancji oparta została na dokumencie podrobionym lub przerobionym. Nie posiada wiedzy na temat okoliczności podniesionych w skardze, a dotyczących pomiarów przeprowadzonych przez geodetę R. K.. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że w wyroku z dnia 13 września 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 600/18 sąd wskazał, że rzeczywista odległość samowoli od granicy działki w tym postępowania tak naprawdę nie ma istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W dniu 31 stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo uzupełniające sporządzone przez adw. K. S.-N. pełnomocnika skarżącej.

W piśmie tym pełnomocnik w całości podtrzymała dotychczasowe stanowisko skarżącej oraz na zasadzie przepisów art. 270, art. 273 § 1 pkt 1 oraz art. 273 § 2 p.p.s.a. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 600/18. Ponadto, w przypadku, gdyby na podstawie przepisu art. 281 zd. 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozważeniu sprawy, połączył badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy, wniosła dodatkowo o zmianę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 600/18 poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy L. z dnia 8 listopada 2017 r., znak: [...] W piśmie zawarty został wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.

W uzasadnieniu pisma podniesiono, że po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a zatem na przełomie grudnia 2018 r. i stycznia 2019 r., skarżąca uzyskała poradę prawną, że w związku z upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, należy zweryfikować, czy nie zaistniały przesłanki powodujące nieważność postępowania lub umożliwiające jego wznowienie. Analizując wszystkie okoliczności sprawy, skarżąca zorientowała się wówczas, że sporządzony przez uprawnionego geodetę w postępowaniu administracyjnym pomiar kontrolny z dnia 19 stycznia 2017 r. stanowił poświadczenie nieprawdy, a wydając zaskarżoną decyzję organ za wiarygodne uznał dokumenty, które zawierały nierzetelne informacje. Wówczas skarżąca zorientowała się też, że geodeta R. K. wykonał dwie mapy, przedstawiające wykonaną samowolnie przez R. M. rozbudowę, które to mapy zawierały rozbieżne rysunki, chociaż opatrzone zostały jednakowym numerem i datą. Zdaniem skarżącej świadczy to o tym, że geodeta, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie wykonał pomiaru kontrolnego, lub wykonał go nierzetelnie, poświadczając w nim nieprawdę. Natomiast w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, ani organ, ani sąd nie zwrócił na tę okoliczność należytej uwagi.

W dniu 17 grudnia 2018 r. skarżąca została poinformowana przez swojego ojca J. K., że złożył w Prokuraturze zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa w sprawie przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków w okresie od co najmniej 13 października 2016 r. do dnia 26 września 2018 r. w L. woj. [...] przez funkcjonariuszy publicznych w osobach Wójta Gminy L. oraz geodety gminnego i ewentualnie innych podległych mu urzędników poprzez nierzetelne przeprowadzenie pomiarów i rozgraniczenia działek gruntowych usytuowanych w miejscowości S. , a następnie ich odwzorowanie na mapach ewidencyjnych, a w konsekwencji sfałszowanie w dniu 19 stycznia 2017 r. tejże dokumentacji geodezyjnej oraz wydanie w dniu 8 listopada 2017 r. przez Wójta Gminy L. decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o sfałszowaną dokumentację geodezyjną, czym działano na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego stron. Tym samym, wobec prowadzenia postępowania przygotowawczego przez Prokuraturę Rejonową w B., skarżąca utwierdziła się w przekonaniu, że działania geodety R. K. były nieprawidłowe, tzn. nie wykonał on w ogóle pomiaru kontrolnego, albo wykonał go nierzetelnie, tak jak co najmniej nierzetelne było sporządzenie przez niego dwóch rozbieżnych rysunków z pomiaru kontrolnego (jednego złożonego do akt postępowania administracyjnego, a drugiego do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jako aktualizacja mapy zasadniczej), mimo że pomiary te zostały opatrzone jednakowym numerem i datą.

W okolicznościach niniejszej sprawy zachowany został ustawowy trzymiesięczny termin określony w art. 277 p.p.s.a.

Dalej w piśmie podniesiono, że skarżąca od dzieciństwa jest osobą schorowaną, ma przyznany umiarkowany stopień niepełnosprawności, ponadto ma zanik słuchu w uchu prawym i silny niedosłuch w uchu lewym - wymaga korzystania z aparatu słuchowego, posiada też orzeczenie o całkowitej - niezdolności do pracy. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego toczącego się przed Wójtem Gminy L. oraz w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie zdawała sobie sprawy, że nie wykonano w ogóle pomiaru kontrolnego, albo wykonano go niezgodnie z rzeczywistością, a z uwagi na stan zdrowia, w którym skarżąca się znajduje i wówczas znajdowała, wykluczający możliwość samodzielnego uczestniczenia w tych postępowaniach, nie mogła się na te okoliczności powoływać.

Dalej zwrócono uwagę, że w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 235/16, wydanym w ramach kontroli sądowej niniejszej sprawy, sąd wskazał, że cyt. "analiza i w konsekwencji decyzje wydane w sprawie cechują się innymi poważnymi wadami. Stwierdzono na przykład, że z posiadanych przez organ podkładów mapowych oraz przeprowadzanej wizji w terenie ("z konieczności z drogi gminnej dz. (...) ") inwestycja zlokalizowana jest w prawidłowych odległościach od sąsiednich działek budowlanych. Powyższe nie rozstrzyga w sposób niewątpliwy, czy samowola budowlana znajduje się w stosunku do działki sąsiedniej w odległości mniejszej niż ta, o której mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. na podstawie §12 ust. 2 rozporządzenia), czy też normy odległościowe nowej zabudowy, o których mowa w § 12 ust. l tego rozporządzenia w stosunku do działki sąsiedniej zostały zachowane. (...) Trafnie organ odwoławczy wskazał, że Wójt Gminy L. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. nie posiadają kompetencji do tworzenia, czy też aktualizowania map znajdujących się w zasobach geodezyjnych. Powyższe nie zwalnia organów od obowiązku rzetelnego zbadania rzeczywistych odległości samowoli budowlanej objętej decyzją o warunkach zabudowy od granic sąsiedniej działki. Organ w ponownie prowadzonym postępowaniu dokładnie określi ww. odległości, nie ograniczając się do wizji przeprowadzanej z drogi gminnej. (...) Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ I instancji (...) określi również jednoznacznie rzeczywistą odległość samowoli od granicy działki i odniesie powyższe do § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie." Podnoszone przez skarżącą okoliczności faktyczne sprawy, będące podstawą wznowienia wskazują zatem, że - wbrew zaleceniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - organ I instancji w dalszym ciągu nie ustalił rzeczywistej odległości samowoli budowlanej od granicy działki skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 271 - 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skarga o wznowienie postępowania sądowego jest dopuszczalna wtedy, gdy oparta jest na jednej z enumeratywnie wymienionych w tych przepisach podstaw wznowienia.

W szczególności, stosownie do treści art.273 § 1 pkt 1 ustawy można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym. Zgodnie zaś z art. 273 § 2 p.p.s.a. podstawą wznowienia jest również późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Ponadto warunkiem dopuszczalności skargi o wznowienie jest wniesienie tej skargi w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia (art. 277 p.p.s.a.).

Rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania następuje w dwóch etapach. Na pierwszym z nich sąd bada pod względem formalnym (na posiedzeniu niejawnym) dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania, tj. czy skarga została wniesiona w terminie oraz czy skarżący wskazał ustawową przyczynę uzasadniającą żądanie wznowienia. Na tym etapie sąd nie bada ani rzeczywistego istnienia podstawy, ani jej trafności, a jedynie fakt jej powołania. Podstawą tej oceny są twierdzenia zawarte w skardze o wznowienie postępowania. W sytuacji, gdy skarga o wznowienie postępowania jest dopuszczalna, została wniesiona w terminie i istnieje powoływana w niej podstawa wznowienia, rozpoczyna się drugi etap postępowania - sąd rozpoznaje na rozprawie sprawę merytorycznie. Ocenia zatem, czy rzeczywiście w sprawie występuje ustawowa podstawa wznowienia. Negatywny wynik tej oceny powoduje oddalenie skargi o wznowienie, a nie jej odrzucenie.

Treść skargi i pisma uzupełniającego skargę wskazuje, że podstawą wznowienia jest:

1) okoliczność, że sporządzony przez uprawnionego geodetę w postępowaniu administracyjnym pomiar kontrolny z dnia 19 stycznia 2017 r. stanowił poświadczenie nieprawdy, gdyż geodeta R. K. wykonał w tej dacie dwie mapy, opatrzone tym samym numerem, ale różniące się w treści;

2) wykrycie nowych okoliczności faktycznych, świadczących o tym, że w toku postępowania administracyjnego nie wykonano w ogóle pomiaru kontrolnego, albo wykonano go niezgodnie z rzeczywistością.

3) okoliczność złożenia zawiadomienia do prokuratury w sprawie sfałszowania wyżej opisanej dokumentacji geodezyjnej.

Skarżąca podała, że o pierwszej i drugiej okoliczności dowiedziała się na przełomie grudnia 2018 r. i stycznia 2019 r.

O trzeciej z okoliczności dowiedziała się w dniu 17.12.2019 r.

Wskazane wyżej okoliczności związane z uzyskaniem przez skarżącą od Starosty [...] nowej mapy, podważającej mapę uzyskaną przez organ z "pomiarem kontrolnym" stanowią ustawową podstawę wznowienia postępowania, polegającą na późniejszym wykryciu takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art.273 § 2).

Również zarzut oparcia orzeczenia na sfałszowanej mapie opiera się na ustawowej przesłance wznowienia (art.273 § 1 pkt 1).

Ponieważ skarga o wznowienie nadana została w dniu 7.01.2019 r., została wniesiona w terminie.

Rzeczą Sądu było zatem dokonanie oceny, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły.

Na karcie 15 teczki akt administracyjnych opisanej jako tom VII, znajduje się kserokopia szkicu polowego nr [...], zatytułowanego "Pomiar kontrolny" sporządzonego przez geodetę inż. R. K. w dniu 19.01.2017 r. W legendzie rysunku podano, że oznaczenia "1...20 – pomiar biegunowy, a 1...4 – punkty graniczne z operatu rozgraniczeniowego nr [...]".

Z kolei do skargi o wznowienie została złożona kserokopia szkicu polowego nr [...], zatytułowanego "Pomiar kontrolny" sporządzonego przez geodetę inż. R. K. w dniu 19.01.2017 r. W legendzie rysunku podano, że oznaczenia "1...20 – pomiar biegunowy, a 21...26 – punkty wyznaczone metodą domiarów prostokątnych". Na dokumencie tym widnieje w kserokopii pieczęć Starosty [...] o zgodności kopii z materiałem przyjętym do zasobu i datą wykonania kserokopii – 17.07.2017 r. Na pieczęci widnieje też identyfikator materiału geodezyjnego - operatu technicznego – P 1216.2017.990.

Jak natomiast wynika z akt sądowych sygn.. II SA/Kr 600/18, do pisma z dnia 30 sierpnia 2018 r. dołączona została przez pełnomocnika skarżącej M. G. – adw. P. L. kserokopia Operatu t5echnnicznego – aktualizacji mapy zasadniczej w obrębie działki nr [...] o symbolu: [...]. Na dokumencie tym widnieje w kserokopii pieczęć Starosty [...] o zgodności kopii z materiałem przyjętym do zasobu i datą wykonania kserokopii – 17.07.2017 r. Na pieczęci widnieje też identyfikator materiału geodezyjnego - operatu technicznego – P [...]. Plik dokumentów nie ma zachowanej ciągłości numerów stron cyframi arabskimi. Nie wiadomo w związku z tym, czy jest kompletny. Być może w skład operatu technicznego wchodził jeszcze jeden rysunek, zważywszy, że na szkicu w operacie technicznym brak jest zaznaczonych odległości od granicy.

W każdym razie, szkic polowy uzyskany ze Starostwa [...] był już znany co najmniej w dniu 30 sierpnia 2018 r.

Dlatego też nie została spełniona przesłanka z art.273 § 2 p.p.s.a., polegająca na późniejszym wykryciu takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Skarżąca z dokumentu tego skorzystała w postępowaniu, którego wznowienia się domaga. Fakt, że nie zapoznała się z nim osobiście, tylko przez pełnomocnika nie ma znaczenia dla powyższej oceny.

Zdaniem Sądu nie została również spełniona druga z podstaw wznowienia: sfałszowania szkicu z pomiaru kontrolnego. Z powodu przestępstwa można bowiem żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym (art.273 § 1 pkt 1 w zw. z art.274 p.p.s.a.). Okoliczność taka nie była podnoszona.

Nadto, nie został spełniony warunek z art.273 § 2 p.p.s.a., że wznowienia w razie późniejszego wykrycia nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych można żądać jedynie wtedy, gdy mogłyby one mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd podziela stanowisko wyrażonego w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 600/18, że okoliczność faktyczna rzeczywistej odległości samowolnie rozbudowanego obiektu od granicy działki nr [...] w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie ma istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jak wskazał organ I instancji dopuszczono, ze względu na treść § 12 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2020 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.z 2015 r. poz.1422), lokalizację tej inwestycji w odległości 1,5 m od granicy z działką skarżącej a nie w faktycznym usytuowaniu obiektu od granicy działki. To właśnie zgodność stanu faktycznego z tym przepisem będzie stanowić podstawę ocen w postępowaniu legalizacyjnym. Odległość rozbudowy od granicy i jej zgodność z ustalonymi warunkami zabudowy będzie okolicznością kluczową w postepowaniu legalizacyjnym i siłą rzeczy będzie podlegać szczegółowej weryfikacji.

Nie może być również podstawą wznowienia fakt choroby skarżącej (k.4 pisma pełnomocnika z dnia 31 stycznia 2020 r.) uniemożliwiającej jej aktywne uczestnictwo w postępowaniach administracyjnych i sądowych, skoro działa w nich przez pełnomocników.

W oparciu o powyższe, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.