Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 826/15 w sprawie ze skargi U.N. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r. o sygn. akt II SA/Łd 826/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę U.N. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 lipca 2015 roku nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż wnioskiem z dnia 10 czerwca 2013 r. M.T. - pełnomocnik PGE Dystrybucja S.A. Oddział Łódź-Miasto wystąpił o ograniczenie, w drodze decyzji, na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 782 - zwanej dalej w skrócie "u.g.n."), sposobu korzystania z nieruchomości składającej się z działki nr [...], położonej w Łodzi w obrębie P-3, dla której prowadzona jest księga wieczysta [...], poprzez wyrażenie zgody na wybudowanie kablowej linii energetycznej 110 kV na obszarze wynoszącym 605 m2, należącym do powyższej nieruchomości. W uzasadnieniu żądania podano, iż celem inwestycji jest "Domknięcie Łódzkiego Ringu energetycznego 110 kV Budowa kablowej linii energetycznej 110 kV". Inwestycja ma być zrealizowana na działce nr [...], poprzez ułożenie pod ziemią kabli o żyłach miedzianych w izolacji z polietylenu, w rowie o głębokości 1 m. Wzdłuż projektowanej linii kablowej miał być wyznaczony pas ochronny o szerokości 2 x 1,5 m dla odcinka jednotorowego projektowanej linii kablowej.

Po rozpatrzeniu wniosku Prezydent Miasta Łodzi, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia 16 marca 2015 r. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,8772 ha, stanowiącej własność U.N., polegającym na zezwoleniu PGE Dystrybucja S.A. Oddział Łódź-Teren na wybudowanie kablowej linii energetycznej 110 kV na części ww. działki o pow. 0,0605 ha. Ponadto zobowiązał PGE Dystrybucja S.A. do: zapewnienia użytkownikom dojścia i dojazdu do pozostałej części nieruchomości nie objętej niniejszym zezwoleniem, zabezpieczenia pozostałej części nieruchomości przed zniszczeniem w trakcie trwania robót, dokonania inwentaryzacji naniesień znajdujących się na gruncie przed przystąpieniem do prac na przedmiotowej nieruchomości, sporządzenia protokołu zniszczeń i strat po zakończeniu prowadzenia robót celem ustalenia i wypłacenia odszkodowania, przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac. Nadto zobowiązał właściciela do udostępniania nieruchomości każdorazowo, gdy zachodzi potrzeba wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ww. przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej.

W odwołaniu od tej decyzji U.N. reprezentowana przez adwokata M.R.wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia 15 lipca 2015 r. Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 124 u.g.n. i wyjaśnił, że ograniczenie prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego, w trybie art. 124 u.g.n., możliwe jest wówczas, gdy plan miejscowy przewiduje na danej nieruchomości realizację celu publicznego lub gdy wydana została ostateczna decyzja o lokalizacji celu publicznego na danej nieruchomości (w przypadku braku planu miejscowego). Do przesłanek tych zalicza się także wskazane w art. 124 ust. 3 u.g.n. rokowania, których obowiązek przeprowadzenia przed złożeniem wniosku ciąży na wnioskodawcy. Warunkiem dopuszczalności wydania omawianej decyzji jest bowiem brak zgody właściciela na czasowe zajęcie jego nieruchomości i na posadowienie pod jej powierzchnią, na jej powierzchni lub nad jej powierzchnią stosownych urządzeń infrastruktury technicznej. Powinna być więc wyczerpana możliwość uzyskania zgody właściciela nieruchomości na wykonanie prac planowanej inwestycji.

Dalej Wojewoda stwierdził, że opisana we wniosku inwestycja polegająca na wybudowaniu kablowej linii energetycznej 110 kV na obszarze wynoszącym 605 m2, należącym do nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n. W aktach sprawy znajdują się dowody świadczące o prowadzonych rokowaniach w sprawie wejścia na teren w celu prowadzenia prac i ustalenia wynagrodzenia za podjęte czynności, które nie dały rezultatu, czego dowodem jest protokół rokowań nr 400 z dnia 26 czerwca 2013 r. wraz z załącznikiem nr 1 do protokołu nr 400. Bezsprzecznym jest także, iż w odniesieniu do lokalizacji przedmiotowej nieruchomości została wydana decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 24 maja 2012 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pn. "Domknięcie Łódzkiego Ringu Energetycznego 110 kV - budowa linii kablowej 110 kV. Etap H". W sentencji decyzji stwierdzono m.in., iż planowane przedsięwzięcie mieścić się będzie w granicach działki nr ewid. [...], obręb P-3. Przebieg linii rozgraniczających obszar inwestycji przez sporną działkę został wskazany na załączniku graficznym do tej decyzji.

Wojewoda stwierdził także, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego była przedmiotem prowadzonego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Łodzi postępowania odwoławczego, w wyniku którego wydana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 września 2012, nr: S. [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 24 maja 2012 r.

Ponadto w wyniku wznowienia postępowania zakończonego wspomnianą ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 września 2012 r. nr [...], w decyzji z dnia 22 lipca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia decyzji z dnia 25 września 2012 r., a decyzją z dnia 22 października 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję SKO w Łodzi z dnia 22 lipca 2014 r.

Zdaniem organu odwoławczego sprecyzowane w zaskarżonej decyzji stanowisko organu I instancji odnoszące się do zasadności zastosowanej procedury wywłaszczeniowej, jest w pełni uzasadnione. Mając na uwadze fakt, iż dla danej nieruchomości obowiązuje decyzja o realizacji inwestycji celu publicznego, organ I instancji słusznie ograniczył w formie decyzji, wydanej na podstawie art. 124 u.g.n., sposób korzystania ze spornej działki.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podkreślił, że zawiadomieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. strony zostały poinformowane o wszczęciu postępowania oraz wyznaczonym terminie rozprawy administracyjnej na dzień 14 stycznia 2014 r. Ze sporządzonego protokołu z rozprawy wynika, że adw. M.R., pełnomocnik właścicielki nieruchomości - U.N., wystąpił o zawieszenie postępowania w związku ze złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 24 maja 2012 r. W rozprawie wziął udział pełnomocnik PGE Dystrybucja S.A. W protokole z rozprawy nie odnotowano, aby tematem rozmów były jakiekolwiek kwestie związane z budową planowanej na spornej nieruchomości inwestycji, ewentualnym zawarciem porozumienia między stronami czy rozliczeniem ewentualnych szkód i uciążliwości wynikłych z pozostawienia urządzeń na nieruchomości. W ocenie Wojewody Łódzkiego zarzut dotyczący rozprawy administracyjnej nie jest trafny, albowiem biorąc pod uwagę treść art. 89 § 2 k.p.a., żadna ze wspominanych przesłanek w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła.

Według Wojewody decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest rodzajem decyzji o wywłaszczeniu, do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy rozdziału 4 u.g.n. dotyczące wywłaszczenia nieruchomości. Artykuł 124 u.g.n. ma jednakże charakter uregulowania szczególnego, które musi być interpretowane dosłownie. W związku z tym niedopuszczalne jest formułowanie jakichkolwiek innych przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie. Przepis art. 124 u.g.n. zastrzega dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Są to: brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie robót budowlanych, udokumentowanej przeprowadzonymi rokowaniami oraz inwestycja musi być zgodna z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Tylko te okoliczności mogą mieć wpływ na pozytywne lub negatywne rozpatrzenie wniosku. Skoro więc wcześniejsze negocjacje nie doprowadziły do ustalenia pomiędzy stronami zgodnego stanowiska odnośnie projektowanej inwestycji liniowej na działce nr [...], w sprawie nie zachodziła konieczność uzgodnienia interesów stron, a co za tym idzie, potrzeba przeprowadzenia kolejnej rozprawy administracyjnej z ich udziałem. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że Prezydent Miasta Łodzi przed wydaniem decyzji kończącej sprawę, prawidłowo zawiadomił strony postępowania o prowadzonym postępowaniu i o prawie zapoznania się z materiałem dowodowym, zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 k.p.a., dając stronom możliwość zgłoszenia nowych wniosków dowodowych czy podjęcia czynności procesowych w obronie swoich interesów, z czego odwołująca nie skorzystała.

Odnosząc się w następnej kolejności do zarzutu odwołania, że w sprawie pominięto konieczność analizy przesłanki wywłaszczenia oraz nie przeprowadzono postępowania dowodowego odnośnie możliwości realizacji zakładanego celu publicznego w inny sposób, niż przez ograniczenie prawa własności objętej wnioskiem nieruchomości, Wojewoda przywołał treść art. 112 ust. 2 i 3 u.g.n. i wskazał, że w doktrynie przyjmuje się zgodnie, iż wywłaszczenie to ostatnia, ale skuteczna, w kolejności metoda pozyskania nieruchomości dla zrealizowania na niej celu publicznego. Jeżeli jednak wolą właściciela byłoby udostępnienie nieruchomości lub nawet wyzbycie się praw do niej przysługujących dla zrealizowania na niej celu publicznego, to w tym celu należy podjąć próbę cywilnoprawnego nabycia nieruchomości, aby w ten sposób nabycie to odbyło się za zgodną wolą stron bez konieczności podejmowania środków publicznoprawnych wymuszających podporządkowanie się podmiotu praw rzeczowych woli organu stosującego wywłaszczenie.

Zdaniem Wojewody Łódzkiego, wbrew stanowisku strony, znajdujące się w sprawie dokumenty stanowiły wystarczającą podstawę do wszczęcia postępowania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Analiza tych dokumentów potwierdza, iż pomiędzy stronami na etapie negocjacji nie doszło do zgodnych ustaleń w kwestii planowego przedsięwzięcia i wysokości odszkodowania, a w konsekwencji podpisania umowy na proponowanych przez inwestora (PGE Dystrybucja S.A.) warunkach. Złożenie zatem przez Spółkę wniosku o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości, należy ocenić jako prawidłowe, świadczyło bowiem de facto o zakończeniu przez nią negocjacji.

Kończąc wywody organ odwoławczy wyjaśnił, że w sytuacji, gdy między stronami nie dojdzie w drodze wcześniejszych rokowań do ustalenia przebiegu inwestycji, w sprawie prowadzonej na podstawie art. 124 u.g.n. organ jest związany decyzją lokalizacyjną, co oznacza, że jeśli wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest zgodny z tą decyzją, organ nie może ingerować w przebieg inwestycji i ustalać go odmiennie aniżeli wynika to ze zgodnego z tą decyzją wniosku.

W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja powyższym wymogom odpowiada. Rozstrzygnięcie organu I instancji orzeka o ograniczeniu sposobu korzystania z działki nr [...] tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania prac, tj. powierzchni 605 m2. Obszar ten konieczny jest w celu ułożenia w gruncie linii kablowej oraz ustanowienia pasa ochronnego o szerokości 2 x 1,5 m dla odcinka jednotorowego projektowanej linii kablowej. W obrębie pasa technologicznego zabroniona będzie budowa obiektów mieszkalnych, gospodarczych i przemysłowych, zabronione będzie także sadzenie drzew i krzewów o głębokim systemie korzeniowym. Obszar, na którym wyznaczony jest pas technologiczny, powinien być trwale dostępny celem przeprowadzenia niezbędnych napraw i koniecznych czynności konserwacyjnych. Przebieg inwestycji przez sporną działkę zgodny jest z ustaleniami decyzji Nr [...] z dnia 24 maja 2012 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz oznaczony został na, stanowiącym załącznik do ww. decyzji, arkuszu mapy w skali 1:500. Zaskarżona decyzja ogranicza prawo własności nieruchomości polegające na znoszeniu przez jej właściciela niedogodności związanych z realizacją celu publicznego, ale tylko w okresie trwania prac związanych z realizacją danego przedsięwzięcia. Po tym okresie, stosownie do art. 124. ust. 4, na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu prac związanych z realizowaną inwestycją, a jeżeli jest to niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, właściwy organ ustala odszkodowanie w oparciu o art. 128 ust. 4 u.g.n.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi U.N. reprezentowana przez adwokata M.R. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Pełnomocnik uczestnika postępowania złożył do akt sądowych pełnomocnictwo ogólne dla S.Ł. wraz z wypisem z KRS i wniósł o oddalenie skargi, przyłączając się do stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę organu administracyjnego.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że ustawodawca uzależnił prawną możliwość podjęcia decyzji w trybie art. 124 u.g.n. od łącznego spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze, konieczne jest, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przewidywała na terenie danej nieruchomości realizację inwestycji celu publicznego. Po drugie, niezbędnym jest, ażeby przed złożeniem wniosku o wydanie rozważanej decyzji wnioskodawca przeprowadził rokowania z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac polegających na zakładaniu i przeprowadzeniu na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Zdaniem Sądu I instancji, analiza akt sprawy dowodzi spełnienia przesłanek do wydania zaskarżonej decyzji. Okolicznością niesporną jest, że Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia 24 maja 2012 r. nr [...] r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pn. Domknięcie Łódzkiego Ringu Energetycznego 110kV - Budowa linii Kablowej 110 kV. Etap II" w Łodzi w granicach obejmujących między innymi nieruchomość skarżącej U.N. nr ewid. [...] obręb geodezyjny P-3. Wspomniana decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 września 2012 r. nr [...]. Akta administracyjne sprawy dowodzą, że w dalszym ciągu funkcjonuje ona w obrocie prawnym pomimo nieskutecznych prób jej wzruszenia przez skarżącą w ramach postępowania wznowieniowego, zakończonego ostatecznie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 22 października 2014 r. nr S[...]. Niespornym jest również, że inwestor przed złożeniem wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji prowadził ze skarżącą rokowania, celem uzyskania jej zgody na: budowę na nieruchomości kablowej linii elektroenergetycznej – będącej częścią rzeczonej inwestycji wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji oraz na funkcjonowanie linii po jej wybudowaniu; udostępnienie nieruchomości w celu wykonania przez inwestora niezbędnych robót związanych z budową linii, w szczególności wejście i dojazd na teren nieruchomości sprzętem niezbędnym do wykonania tych prac; ustanowienie na rzecz przedsiębiorcy na nieruchomości służebności przesyłu. Z protokołu rokowań nr 400 z dnia 26 kwietnia 2013 r. wynika, że skarżąca U.N. nie wyraziła zgody na budowę linii kablowej i proponowane przez inwestora odszkodowania z tytułu udostępnienia nieruchomości, wobec czego strony nie zawarły umowy w określonym wyżej zakresie. Załącznikiem do protokołu jest mapa działki z naniesionym pasem technologicznym 2x1,5mb (3mb) oraz wyliczeniem odszkodowania.

W ocenie Sądu, powyższe okoliczności stanowiły zatem dostateczną podstawę do podjęcia przez organ orzekający decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej nr ewid. [...], poprzez wyrażenie zgody na wybudowanie kablowej linii energetycznej 110 kV na obszarze wynoszącym 605m2, a koniecznym do ułożenia w gruncie linii kablowej oraz ustanowienia pasa ochronnego o szerokości 2x1,5m dla odcinka jednotorowego projektowanej linii kablowej.

Rozważana decyzja w zakresie wielkości obszaru nieruchomości, na którym miałaby zostać zrealizowana inwestycja, zawiera bez wątpienia rozstrzygnięcia zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto w decyzji organ określił, na czym polegają roboty wymagające uzyskania ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i skonkretyzował zakres ograniczenia sposobu korzystania z przysługującego skarżącej prawa własności. W motywach decyzji sporządzonych zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. rzeczowo i logicznie wyjaśniono przesłanki faktyczne i prawne, które zadecydowały o jej podjęciu. Brak tym samym było jakichkolwiek podstaw prawnych do uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji.

Jeśli chodzi o zarzut skargi o nieprawidłowym uwierzytelnieniu odpisu (kserokopii) decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i naruszeniu w związku z tym art. 76a § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. Sąd I instancji podniósł, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, iż nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu. Nie oznacza to jednak, że kserokopia dokumentu urzędowego nie może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Różnica w mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że taki dokument musi być oceniany w świetle całego materiału dowodowego (por. wyroki z dnia: 14 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2174/11 – Lex nr 1340206, 12 października 2011 r. sygn. akt II OSK 2007/10 – Lex nr 1152123). Brak jest w związku z tym podstaw, ażeby skutecznie kwestionować zgodność zaskarżonej decyzji z decyzją lokalizacyjną.

Sąd I instancji nie stwierdził także przesłanek do uwzględnienia zarzutów skargi o naruszeniu art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 94 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 89 § 1 k.p.a. w zw. z art. 118 ust. 1 u.g.n., a to z tego względu, że w toku postępowania organ przeprowadził rozprawę administracyjną, w trakcie której pełnomocnik skarżącej mógł składać wnioski dowodowe, czy zaprezentować swoje stanowisko w sprawie. Jeśli bowiem pełnomocnik skarżącej zamierzał składać jakiekolwiek wnioski dowodowe, to nic nie stało na przeszkodzie, ażeby czynił to w toku prowadzonego postępowania, a już na pewno po zawiadomieniu w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Skoro zaś z możliwości tej nie skorzystał, nie sposób czynić organowi zarzutu o bezzasadnym uchyleniu się od odroczenia rozprawy. Złożenie zaś przezeń w trakcie rozprawy wniosku o zawieszenie postępowania z całą pewnością nie mogło być traktowane jako inna ważna przyczyna obligująca kierującego rozprawą do jej odroczenia.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 112 ust. 2 i 3 u.g.n. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. Sąd I instancji podzielił argumentację Wojewody zaprezentowaną w motywach zaskarżonej decyzji. Argument strony skarżącej jakoby planowana linia energetyczna nie musiała przebiegać przez teren jej nieruchomości, uwzględniając funkcjonującą w obrocie prawnym decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest zupełnie niezasadny. Wprawdzie rację ma pełnomocnik skarżącej, że w aktach administracyjnych sprawy niniejszej brak było upoważnienia dla S.Ł. do udzielania dalszych pełnomocnictwa, jak również odpisu z KRS wnioskodawcy, jednak uchybienia te nie mogły rzutować na wynik sprawy. Ponadto w trakcie rozprawy pełnomocnik inwestora przedłożył do akt sprawy rzeczone dokumenty.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła U.N., zaskarżając go w całości zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotony wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 145 §1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 33 § 3 k.p.a, w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez bezzasadną odmowę uwzględnienia skargi, pomimo tego że:

a) zgodnie z ustaleniami Sądu w toku całego postępowania administracyjnego nie wykazano należycie umocowania pełnomocnika wnioskodawcy do wniesienia w jego imieniu podania oraz do reprezentowania go w zainicjowanym na jego podstawie postępowaniu wywłaszczeniowym,

b) brak wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia w/w braków podania na etapie postępowania administracyjnego, skutkować mógł pozostawieniem podania bez rozpoznania, wobec czego nie sposób było uznać w/w uchybienia za pozbawionego znaczenia dla rozstrzygnięcia;

2) art. 133 §1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez bezzasadne uznanie, że samo złożenie przez uczestnika postępowania odpisu z KRS oraz pełnomocnictwa ogólnego dla S.Ł. dla wykazania umocowania pełnomocnika wnioskodawcy w toku postępowania sądowoadministracyjnego, mogło sanować braki w zakresie reprezentacji strony na etapie postępowania administracyjnego, tym bardziej że odpis z KRS nosi datę o ponad 4 lata późniejszą niż pełnomocnictwo ogólne, a poświadczony odpis pełnomocnictwa ogólnego jest na tyłe nieczytelny, że nie sposób zidentyfikować przez kogo właściwie został podpisany;

3) art. 145 §1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 76a § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez bezzasadną odmowę uwzględnienia skargi, na skutek uznania, że możliwe było dokonanie przez organy administracji ustaleń w przedmiocie zgodności sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (dalej: decyzji lokalizacyjnej) w oparciu o nieprawidłowo uwierzytelniony odpis w/w decyzji, który nie posiadał waloru dokumentu urzędowego, a w aktach sprawy nie znajdowały się jakiekolwiek inne dowody w świetle których mógłby on podlegać ocenie;

4) art. 145 §1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 94 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 89 § 1 k.p.a. w zw. z art. 118 ust. 1 u.g.n. poprzez bezzasadną odmowę uwzględnienia skargi, na skutek wadliwego uznania, że:

a) złożenie przez skarżącą jeszcze przed rozprawą wniosku o zawieszenie postępowania, którego uwzględnienie uniemożliwiało przeprowadzenie przez organ administracji dalszych czynności postępowania, nie stanowiło innej ważnej przyczyny, obligującej kierującego rozprawa do jej odroczenia, pomimo tego że skarżąca przed rozpoznaniem jej skargi o wznowienie postępowania w przedmiocie wydania decyzji lokalizacyjnej, nie mogła przeprowadzić racjonalnych rokowań, ani zająć merytorycznego stanowiska na rozprawie wywłaszczeniowej,

b) w sprawie została prawidłowo przeprowadzona rozprawa administracyjna, pomimo iż ograniczyła się ona do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania, a w jej toku nie przeprowadzono jakichkolwiek czynności dowodowych, ani nie odebrano nawet od stron ich stanowisk co do przedmiotu rozstrzygnięcia oraz zgromadzonego materiału dowodowego.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, której granicami stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ( poza nieważnością postępowania ) oparta została na zarzutach, które nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 i art. 33 § 3 oraz art. 64 § 2 K.p.a. oraz zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. ( pkt. 1 a oraz pkt. 1 b skargi kasacyjnej ). Obydwa zarzuty dotyczą kwestii związanej z brakiem prawidłowego umocowania pełnomocnika Spółki do jej reprezentowania w sprawie.

W ty miejscu trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 174 pkt. 2 P.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z akt sprawy wynika, że na rozprawie przed Sądem I instancji złożone zostało pełnomocnictwo dla S.Ł. ( k. 32 ). Pełnomocnictwo pochodzi z dnia 17 października 2011r. i przewiduje prawo pełnomocnika do reprezentowania Spółki m. in. przed organami administracji publicznej oraz do wykonywania wszelkich czynności faktycznych i prawnych Spółki z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Jednocześnie w § 4 pełnomocnictwa zapisano, że S.Ł. ma prawo powoływać dalszych pełnomocników. Z pełnomocnictwa złożonego w aktach administracyjnych sprawy wynika że S.Ł. udzielił pełnomocnictwa ( do czego był uprawniony ) dla W.R. i M.T..

W takich okolicznościach nie można zgodzić się z zarzutami kasacyjnymi co do tego, że wnioskujący o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie był legitymowany do złożenia wniosku. W dacie z której pochodzi wniosek obie osoby podpisane pod wnioskiem były prawidłowo umocowane do jego złożenia, zaś osoba która udzieliła im pełnomocnictwa także w tej dacie była upoważniona przez Zarząd Spółki do udzielenia takiego pełnomocnictwa. Nie zmienia tego faktu okoliczność, iż pełnomocnictwo S.Ł. zostało złożone dopiero na etapie postępowania sądowego. Należy zatem podzielić stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym okoliczność powyższa nie miała znaczenia w sprawie.

Wbrew wywodom skargi kasacyjnej nie został naruszony art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 76a § 1 K.p.a. ( pkt. 1 c skargi kasacyjnej ).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreśla, że nie było i nie mogło być jakichkolwiek innych dokumentów mogących wskazywać na zgodność planowanego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z decyzją lokalizacyjną.

Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, że bezspornie decyzja lokalizacyjna z dnia 24 maja 2014r. została wydana i pozostaje w obrocie prawnym. Nie kwestionuje tego sam autor skargi kasacyjnej, czemu dał wyraz uruchamiając postępowanie wznowieniowe przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Łodzi. Okoliczność zgodności planowanego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z decyzją lokalizacyjną nie była też wcześniej przedmiotem zarzutu. Pojawiła się dopiero na etapie postępowania sądowego. Na stronie 7 skargi skierowanej do Sądu I instancji, pełnomocnik skarżącej podniósł zarzuty dotyczące nieprawidłowego poświadczenia za zgodność decyzji lokalizacyjnej, twierdząc że oryginał dokumentu ( decyzji lokalizacyjnej ) został pierwotnie poświadczony za zgodność z oryginałem, a następnie tak sporządzona kopia została poświadczona "za zgodność z oryginałem ".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tych okolicznościach nawet nieprawidłowe poświadczenie kopii dokumentu, zamiast jego oryginału, nie stanowi o tym, że brak było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji i do jej weryfikacji w odniesieniu do decyzji lokalizacyjnej. W sytuacji gdy pełnomocnik skarżącej miał wątpliwości co do zgodności zaskarżonej decyzji z decyzją lokalizacyjną mógł zapoznać się z oryginałem tej ostatniej.

Ponadto z akt administracyjnych sprawy wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wynika zgodność planowanego ograniczenia korzystania z nieruchomości z decyzją lokalizacyjną – wniosek o ograniczenie wraz mapami, zawiadomienie o wszczęciu postępowania, decyzja SKO w Łodzi z 22 lipca 2014r.

W związku z powyższym nie można przyjąć, że fakt nieprawidłowego poświadczenia decyzji lokalizacyjnej miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest bowiem to, że istnieje oryginał decyzji lokalizacyjnej i fakt ten jest bezsporny.

Nieusprawiedliwiony jest również ostatni zarzut skargi kasacyjnej przedstawiony w pkt. 1 d.

Przede wszystkim trzeba przypomnieć, że zgodnie z art.94 § 2 K.p.a. kierujący rozprawą odroczy ją, jeżeli stwierdzi poważne nieprawidłowości w wezwaniu stron na rozprawę, jeżeli niestawienie się strony zostało spowodowane przeszkodą trudną do przezwyciężenia, a także z innej ważnej przyczyny.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że strony zostały prawidłowo zawiadomione o rozprawie wyznaczonej na dzień 14 stycznia 2014r., na rozprawie skarżącą reprezentował pełnomocnik, który wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na złożenie przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją lokalizacyjną. Jako podstawę zawieszenia postępowania pełnomocnik skarżącej powołał art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a.

Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014r. Prezydent Miasta Łodzi zawiesił postępowanie. Analiza treści protokołu rozprawy z dnia 14 stycznia 2014r. oraz postanowienia o zawieszeniu postępowania, jak również dalszych czynności podejmowanych w sprawie prowadzi do wniosku, że rozprawa pomimo iż protokół nie zawiera stosownego zapisu została jednak odroczona. Świadczy o tym fakt iż na rozprawie, poza odnotowaniem stanowisk stron organ nie przeprowadził żadnych czynności procesowych, a wniosek o zawieszenie postępowania został uwzględniony. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej rozprawa nie została zamknięta.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak w protokole rozprawy adnotacji o odroczeniu rozprawy, nie ma żadnego znaczenia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, bowiem po rozprawie postępowanie zostało do czasu zakończenia postępowania wznowieniowego zawieszone. Fakt odroczenia rozprawy potwierdza sam autor skargi kasacyjnej, twierdząc na stronie 10 skargi kasacyjnej, iż zachowanie prowadzącego rozprawę wskazywało, że organ administracji akceptował stanowisko strony ( co do potrzeby zawieszenia postępowania ), gdyż nie podjął on w jej toku jakichkolwiek czynności. W tym stanie zarzuty dotyczące nie odroczenia rozprawy z uwagi na wniosek strony o zawieszenie postępowania, okazały się nieuzasadnione.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.